ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 คุณกำลังจะแต่งงานกับพ่อของโจเซฟ!
September 30, 2026
อากาศเย็นสบายในกลางเดือนมกราคม พร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก
ดวงตาของนิโคลมืดมัวลงเล็กน้อยเมื่อจ้องมองดูวันที่ วันนี้คือวันที่สิบแปดมกราคม – เป็นวันครบรอบวันตายของแม่เธอ
วันนี้นิโคลต้องการพาเฮย์เดนไปเยี่ยมแม่ของเธอ แต่สภาพอากาศเลวร้ายมาก เธอก็เลยตัดสินใจรอให้สภาพอากาศดีขึ้นก่อนจึงค่อยไป
สุสานนั้นเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน นิโคลถือช่อดอกไม้ในมือข้างหนึ่งและร่มสีดำอีกข้าง เดินช้าๆไปที่หลุมฝังศพของแม่เธอ ที่น่าประหลาดใจก็คือมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็คือควีนนี่ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็คือวิลเลี่ยม แอนเดอร์สัน --- ผู้ซึ่งเธอเรียกว่าพ่อ
ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของวิลเลี่ยมมีอารมณ์ร่วมด้วย “เราไม่ได้เจอกันมานานแล้วนะนิโคล ฉันได้ยินจากควีนนี่ว่าเธอกลับมาแล้ว ฉันเลยมาที่นี่เพื่อรอเธอเพราะคิดว่าเธอคงจะมาที่นี่” เมื่อเขาได้ยินจากควีนนี่ว่านิโคลกลับมา เขาก็ค่อนข้างสงสัย หลังจากเขาคิดคำนวณในใจก็ตระหนักขึ้นได้ว่าวันครบรอบวันเสียชีวิตของแม่นิโคลใกล้เข้ามาแล้ว เนื่องจากนิโคลผูกพันกับแม่ของเธอมาก เธอจะต้องมาเยี่ยมหลุมฝังศพของแม่เธอที่นี่แน่นอน ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงมาที่นี่แต่เช้าเพื่อรอนิโคล และเธอก็มาอย่างที่คาดการณ์ไว้
วิลเลี่ยมละอายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดเป็นผลที่ทำให้ควีนนี่สามารถผูกมัดตัวเองกับตระกูลการ์ดเนอร์ได้ ซึ่งส่งผลให้ตระกูลแอนเดอร์สันที่เสื่อมลงในขณะนั้นพลิกฟื้นคืนกลับมาได้ เขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตาม---รวมถึงลูกสาวแท้ๆของเขาที่อยู่ต่อหน้า---ทำลายสันติสุขของตระกูลแอนเดอร์สัน!
นิโคลเดินผ่านชายหน้าไหว้หลังหลอกคนนั้นที่อยู่ต่อหน้าเธออย่างเย็นชา “ไปให้พ้น! อย่ารบกวนความสงบสุขของแม่ฉัน”
“เรื่องมันแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะนิโคล มาคุยกับแบบเปิดใจกันดีกว่านะ นิโคล…”
นิโคลวางดอกไม้บนหลุมฝังศพของแม่แล้วแสดงความเคารพต่อเธอ โดยไม่สนว่าวิลเลี่ยมพูดอะไร หลังจากนั้น เธอก็หันหลังกลับแล้วจากไปโดยไม่แม้แต่เหลือบมองคนสองคนที่อยู่ด้านหลังเธอ
ใบหน้าที่ถูกแต่งอย่างงดงามของควีนนี่บิดเบี้ยวทันที เมื่อเธอเห็น ว่านิโคลดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดไหน อะไรที่ทำให้นางแพศยานี่จองหองเช่นนี้ ?
ขณะที่นิโคลกำลังเดินผ่านควีนนี่ ควีนนี่ก็คว้าข้อมือเธออย่างแรง ราวกับว่าเล็บของเธอจะเจาะเข้าไปในเนื้อของนิโคล “นิโคล เธอไม่อยากได้ของของแม่เธอแล้วหรือไง?”
นิโคลหยุดฝีเท้า