ตอนที่2 แพ้สายตา

เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเวกัสที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะพอดี แอรินที่นั่งข้าง ๆ ใช้เท้าเขี่ยเธอใต้โต๊ะไม่หยุด

“ทำแบบนี้ น้องเขาตกใจหมดสิ"เลโอเอ่ยออกมาเมื่อเข้าใจเจตนาของเพื่อนแล้ว"ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะครับ ถ้าทำให้ตกใจ"ก่อนจะหันมาขอโทษ สองสาวที่ดวงตากลมโตเบิกโพลง ด้วยไม่คิดว่าหนุ่มฮอตของคณะวิศวะจะหยุดพูดคุยด้วย

ตอนนี้ผู้หญิงหลายคนในห้องสมุด ต่างจับจ้องมาที่พวกเธอสองคน

"ว่าแต่พวกพี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ"

“ได้ค่ะ”แอรินตอบออกไปทันที โดยไม่ต้องคิด ส่วนมุกดานั้นหน้าแดงแล้วแดงอีก ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดผู้ชายที่เธอแอบปลื้มขนาดนี้

เลโอยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะพยักหน้ากับเพื่อนสนิทให้นั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามสองสาว เขาเดาไม่ผิดว่าเวกัสมันต้องเลือกนั่งตรงหน้า รุ่นน้องสาวท่าทางเขินอายคนนั้น

"เรียนคณะอะไรกับครับ"

“คณะบริหารค่ะ”แอรินรีบตอบทันควัน จนมุกดาแอบเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะเบา ๆ แต่แอรินก็แกล้งทำเป็นไม่รู้สึก

"เด็กบริหารนี่เอง ไม่น่าล่ะถึงได้ขยันขนาดนี้"ทั้งเลโอและแอรินพูดคุยกันได้อย่างไม่เคอะเขิน ในขณะที่เวกัสเอาแต่จ้องหน้าผู้หญิงตรงหน้าเขาตาไม่กระพริบ ทำเอามุกดาทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าจะหันหน้าหนีสายตาคมของเขาไปทางไหนดี

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้ามาแตะจมูกของเธอให้นั่งตัวแข็งทื่อไปหมด หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน

“ขอถามชื่อได้ไหมครับ”

“แอรินค่ะ ส่วนคนนี้มุกดา”

"มุกดา"เสียงทุ้มพึมพำออกมา สายตาคมยังคงจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา เขามั่นใจว่าที่ผ่านมาไม่เคยเห็นหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าแน่นอน แต่จากสายตาของเธอนั้น เหมือนรู้จักเขามาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะผู้หญิงเกือบค่อนมหาลัยรู้จักเขาด้วยกันทั้งนั้น

มุกดาพยายามตั้งใจอ่านหนังสือเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ทว่าเธอไม่สามารถทำได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขามองเธออย่างไม่คิดปิดบัง จนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัด บางครั้งเธอก็เห็นริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นมา เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เวกัสรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่นั่งข้างเขาตอนนี้

เลโอ: เลิกจ้องน้องเขาสักที ไม่เห็นเหรอว่าน้องเขาจะมุดดินหนีมึงอยู่แล้ว

เวกัส: น่าสนใจดี

เลโอ: เหมือนน้องเขาจะชอบมึงเลยว่ะ หน้างี้แดงไปถึงหู

เวกัสอ่านข้อความนั้นจบ ก็เงยหน้าไปมองคนตัวเล็กตรงข้ามกันอีกครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา