63 ผิดหวัง

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" อิงดาวกล่าวขอบคุณพร้อมอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนหน้าตักขึ้นแนบอก เมื่อรถยนต์คันหรูของแทนไทขับเคลื่อนเข้าไปจอดเทียบหน้าบ้านใหญ่

"พี่ส่งแค่นี้นะ เผื่อคุณคาเรนอยู่ในบ้านแล้วเดินออกมาเห็นจะเป็นเรื่อง ไม่อยากเป็นตัวต้นเหตุทำให้อิงกับแฟนผิดใจกัน"

"แค่นี้อิงก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะที่มาส่งอิงกับเฟรย่าถึงบ้านเลย" เธอกล่าวคำขอบคุณอีกครั้งอย่างนึกเกรงใจ ซึ่งแทนไทก็ยิ้มรับคำขอบคุณ พร้อมกับยื่นมือเข้าไปบีบพวงแก้มป่องของเฟรย่าเบาๆ ขณะที่เด็กน้อยกำลังมองเขาตาแป๋ว เมื่อโดนหยอกล้อก็ยิ้มหวาน

"ขอหอมแก้มเทพีก่อนกลับบ้านได้ไหมครับ ให้หอมไหม" เฟรย่าหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจเมื่อแทนไทยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่เขาจะจรดริมฝีปากลงบนพวงแก้มนวลเนียน

"แก้มเทพีห๊อมหอม" สันจมูกคมคลอเคลียพวงแก้มนวลเบาๆ เขาหยอกเย้าเด็กน้อยสักพักจึงผละใบหน้าออกห่าง ทว่าในจังหวะนั้นกลับมีรถลีมูซีนคันหรูขับเข้ามาจอดเทียบข้างหลังพอดี

"ขับรถกลับบ้านดีๆนะคะ" อิงดาวกล่าวทิ้งท้าย แล้วรีบเปิดประตูก้าวลงจากรถ เพราะจำได้ว่ารถที่จอดเทียบอยู่ข้างหลังคือรถของคาเรนที่เขาชอบใช้เวลาออกไปคุยงานกับลูกค้า แทนไทที่หันกลับไปเห็นคาเรนเดินขึงขังลงมาจากรถลีมูซีนคันหรูรีบกระชากรถขับออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็วเพราะกลัวว่าจะทำให้อิงดาวเดือดร้อน โดยไม่ทันได้ฉุกคิดว่ารถของเขาไม่ได้ติดฟิล์มกันแดดดำทึบขนาดนั้น

"ทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไงวะ! เธอกล้าพาผู้ชายมาพลอดรักหน้าบ้านฉันได้ยังไงวะ!" คาเรนตะเบ็งเสียงถามราวกับคนสติแตกเมื่อเห็นอิงดาวเดินอุ้มลูกสาวลงมาจากรถของผู้ชายคนอื่น ภาพที่ผู้ชายคนนั้นกำลังหยอกล้อกับเฟรย่าอย่างสนิทสนมมันกระตุ้นอารมณ์เดือดดาลของเขา

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะ คาเรนฟังฉันก่อนสิ"

"พยายามตีตัวออกห่างจากฉันเพราะอยากหาพ่อใหม่ให้เฟรย่าเหรอวะ! ทำไมเธอร่านแบบนี้วะ! มีฉันเป็นผัวคนเดียวมันไม่พอรึไง!"

"..." ไม่อยากเชื่อว่านั่นจะเป็นคำพูดที่หลุดออกจากปากของผู้ชายที่พร่ำบอกว่ารักเธอนักหนา อิงดาวมองชายคนรักด้วยแววตาสั่นระริก ผิดหวังกับสิ่งที่คาเรนเอื้อนเอ่ยออกมา

"แม่งเอ้ย! ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะ!"

"แงงงงงงงงงง!" การแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดของคาเรนสร้างความหวาดกลัวให้เฟรย่า เธอตะเบ็งเสียงร้องไห้ดังลั่นพลางกอดรัดลำคอของผู้เป็นแม่ไว้แน่นราวกับขวัญเสีย

เสียงร้องไห้ของลูกสาวฉุดรั้งสติของคาเรนกลับมา เขาลูบหน้าเบาๆ พยายามระงับอารมณ์เดือดดาลไม่ให้มันระเบิดออกมาอีกรอบ

"ที่นายเคยพูดไว้มันถูกจริงๆ"

"..."

"นายก็ยังเป็นนายคนเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนอะไรเลย ฉันมันโง่เองแหละที่คิดว่านายเปลี่ยนไปแล้ว"

"..." แม้อารมณ์จะคุกรุ่น แต่คาเรนก็ไม่เถียงกลับ

"ถ้าฉันร่านขนาดนั้นก็เลิกกันเลยไหม ช่วยกันทำหน้าที่พ่อกับแม่อย่างเดียวก็พอ ไม่ต้องเป็นผัวเมียกันหรอก นายจะได้ไม่ต้องหึงฉันจนเป็นบ้าแบบนี้ไง"

"..." หัวใจแกร่งกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่าเลิกกันจากปากของคนรัก