ตอนที่ 1 ทดสอบเเม่บ้าน

"ฟู่ววว~"

เสียงปล่อยลมหายใจของ เมล ที่กำลังยืนมองเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างตื่นเต้น

"กล้าๆหน่อยสิเมล แกกำลังจะได้ทำงานที่ได้เงินเยอะๆเเล้วนะ"

เมลพลางคิดถึงหน้าพ่อ เเม่เเละน้อง ที่น่ารักของตัวเองก่อนจะเจื่อนยิ้มออกมา

"ใช่เเล้ว เเกต้องทำได้เเน่นอน"

เมื่อคิดขึ้นได้ เมลก็เอื้อมมือไปกดกริ่งที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เพียงครู่อึดใจ ก็มีป้าเเม่บ้านที่อายุมากพอดู เดินมาเปิดประตูให้เมล

"เเม่หนูมาสมัครเป็นเเม่บ้านงั้นรึ?"

ป้าเเม่บ้านเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ค่ะ หนูจะมาสมัครเป็นเเม่บ้านค่ะ"

เมลตอบด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม แจ่มใส เเต่ป้าเเม่บ้านกลับส่ายหน้าเบาๆ

"หนูเเน่ใจเเล้วงั้นรึ"

"แน่ใจค่ะ วันนี้หนูเตรียมตัวมาพร้อมมากเลย"

เมลยังยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนจะส่งยิ้มตาหวานกลับไปให้ป้าเเม่บ้านอีกครั้ง

"จ้ะ ป้าถือว่าป้าเตือนเเล้วนะ"

ป้าเเม่บ้านเปิดประตูกว้างกว่าเดิมเพื่อที่จะให้เมลเข้าบ้าน

"โห้วววว!"

เมลอุทานออกมา เมื่อเห็นคฤหาสน์ที่ใหญ่โตเด่นตระหง่านในพื้นที่กว้าง

"เข้ามาสิจ๊ะ"

ป้าเเม่บ้านเอ่ยบอกเมลก่อนจะเดินนำหน้าเมลเข้าบ้านไปก่อน

เมลได้เเต่ยืนค้างกับความใหญ่โตเเละหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้

"เดี๋ยวหนูนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวป้าไปตามคุณมาร์คก่อน"

"ค่ะ"

เมลตอบรับป้าเเม่บ้าน ก่อนจะส่งยิ้มหวานอย่างเคย

10 นาทีต่อมา

"ไหน ใครจะมาสมัคร"

เสียง มาร์ค มาเฟียสุดโหดร่างหนาเดินลงบันไดมาอย่างสง่างาม

"เด็กคนนี้ค่ะ"

ป้าเเม่บ้านผายมือไปทางเมลที่นั่งตัวเเข็งที่อยู่ ด้วยความกลัวเเละตกใจ

"เธอเองสินะ"

มาร์คเดินมาประชิดตัวเมล ก่อนจะเชิดคางเมลขึ้นหันไปมา จนเมลตกใจ

"ค ค่ะฉันมาสมัครงานเป็นเเม่บ้าน"

เมลรวบรวมสติได้จึงปัดมือของมาร์คออกจากคางอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวร่างใหญ่จะโมโห

"ทนมือ ทนตีน ฉันได้หรือเปล่าล่ะ"

เมลชักสีหน้าสงสัยเล็กน้อยกับคำพูดกำกวมของมาร์ค

"เเน่นอนค่ะ ฉันเคยเป็นเเม่บ้านที่ออฟฟิศมาก่อน ฉันมั่นใจว่างานบ้านฉันทำได้เเน่นอนค่ะ"

เมลพูดจาฉะฉานเเละคล่องอย่างที่ซ้อมเอาไว้ทุกอย่าง

"ดี มั่นใจก็ดี ฉันตกลงรับเธอเข้าทำงาน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมลก็ดีใจ จนเผลอยิ้มหวานออกมาอีกครั้ง เมื่อมาร์คได้เห็นยิ้มหวานนั้นถึงกับแสยะยิ้มออกมาเบาๆ

"ค่ะ ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เลยค่ะ!"

เมลตอบกลับไปอย่างกระตือรือร้น

"ดี เตรียมข้าวของมาหรือยังล่ะ"

"ค่ะ ฉันเตรียมมาเผื่อด้วยนิดหน่อย"

เมลพรางมองลงไปที่กระเป๋าเป้ใบไม่ใหญ่มาก ที่เตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นมาไม่เยอะเท่าไหร่

"ดี ป้าพาเด็กนี้ไปที่ห้องพักด้วยนะ"

"ค่ะ เดี๋ยวป้าจะพาไปเอง

เมื่อได้ยินป้าเเม่บ้านรับปากมาร์คก็เดินขึ้นบันไดไปทันที

"มาจ้ะ เดี๋ยวป้าพาไปห้องพัก"

"ค่ะ"

เมลตอบรับคำพูดของป้าเเม่บ้าน ก่อนจะหันหลังไปหยิบกระเป๋าเป้ที่สะพายมาใส่หลังอีกครั้ง เเละเดินตามป้าเเม่บ้านไป