ตอนที่ 5 ดูเเลเจ้านายดีๆ นะลูก

เช้าวันต่อมา...

เช้าที่เงียบสงบ ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองเเม่บ้านได้เตรียมอาหารมื้อเช้าที่ดี ที่สุดให้กับเจ้านาย

"ไหวไหมหนูเมล ไปพักก่อนก็ได้นะ"

ป้าเเม่บ้านได้เอ่ยถามเมลที่ตอนนี้ดูท่าจะเพลียจากกิจกรรมเมื่อคืนไม่น้อย

"ไหวค่ะป้า เเค่นี้สบายมาก"

เมลได้เเต่ฝืนส่งยิ้มหวานอย่างเคยให้ป้าแม่บ้านไป ทั้งที่ร่างกายของเธอเทียบจะเเตกเป็นเสี่ยงๆ

"เเต่ป้าว่าหนูจะไม่ไหวเเล้วน่ะสิ ไปพักที่ห้องนั่งเล่นเเม่บ้านก่อนเถอะ"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะป้า เดี๋ยวเมลอยู่ช่วยป้าดีกว่าจวนจะเสร็จเเล้ว"

เมลพยายามปฏิเสธไปเพราะไม่อยากให้ป้าต้องทำงานคนเดียว

"เชื่อป้าเถอะ นี้เราก็ยืนแทบจะไม่ไหวแล้วนะ"

"อีกอย่างโต๊ะอาหารก็จัดใกล้เสร็จเเล้ว ป้าทำคนเดียวก็ได้"

ป้าผลักเมลเบาๆเป็นนัยว่าให้ไปพัก

"ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวเมลจะมาช่วยป้าเก็บโต๊ะอีกทีนะคะ"

"จ้ะๆ ไปพักเถอะเราน่ะ"

เมลส่งยิ้มหวานให้ป้าก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นเเม่บ้าน เธอค่อยๆนั่งลงอย่างเจ็บปวดเพราะการกระทำของคนเจ้าเล่ห์อย่างมาร์คนั้นเอง เธอพลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืนซ้ำเเล้วซ้ำเล่า ถ้าเเม่เธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมาเเม่เธอคงเสียใจไม่น้อย

กริ๊งง กริ๊งง กริ๊งง

เสียงโทรศัพท์ของเมลดังขึ้นมาหยุดความคิดของเธอพอดี

"ค่ะ เเม่"

เมลเอ่ยทักทายเเม่อย่างเเจ่มใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เป็นไงบ้างลูก เจ้านายเขาโอเคกับลูกหรือเปล่า"

เเม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ค่ะ เขา...ใจดีค่ะ"

เมลตอบกลับเเม่ไปอย่างก้ำกึ่งเพราะกลัวว่าเเม่จะเป็นห่วง

"ดีเเล้วลูก เจ้านายเขาใจดีเเม่ก็โล่งใจ"

"ลูกก็ดูเเลเจ้านายเขาดีๆล่ะ"

"ค่ะ หนูจะดูเเลเขาอย่างดี"

เมลตอบกลับเเม่ไปด้วยน้ำเสียงสดใส เเต่ในใจเธอกลับรู้สึกผิดต่อเเม่ของเธอมาก

"หนูจะตั้งใจทำงานนะคะ พ่อกับเเม่จะได้ไม่ลำบาก"

"จ้ะ หนูก็ดูเเลตัวเองด้วยนะ"

"ค่ะ ว่าเเต่เมลเป็นไงบ้างคะ"

เมลเอ่ยถามถึงน้องสาวสุดที่รัก ที่ตอนนี้กำลังจะจบมัธยมปลายเเล้ว

"น้องหรอ ตอนนี้ไปเรียนเเล้วล่ะ เข้ามหาลัยค่าใช้จ่ายคงจะเยอะเเน่ๆ"

"บอกน้องไม่ต้องคิดมากนะคะ เดี๋ยวเมลจะส่งน้องเรียนเอง"

"ขอบใจลูกมากๆนะ ถ้าไม่มีลูกพ่อกับเเม่ก็ไม่รู้จะส่งน้องเรียนได้หรือเปล่า"

"ค่ะ เดี๋ยวเดือนหน้าหนูจะโอนเงินไปให้เเม่สามหมื่นนะ"

"โห้! มันจะมากเกินไปหรือเปล่าลูกเเล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะ"

"หนูอยู่ที่บ้านเขา คงไม่มีเวลาได้ออกไปไหนหรอกค่ะ อีกอย่างเผื่อพ่อเข้าโรงพยาบาลด้วย"

"จ้ะ เอางั้นก็ได้แล้วเเต่หนู"