บทที่ 38

"มีปัญหากับท่านเหรอ" จอยเป็นอีกคนที่รู้ว่าลูกสาวนั่งรถออกไปกับท่านประธาน แต่พอเห็นลูกสาวเดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดี คนเป็นแม่ถึงแม้มีเรื่องไม่สบายใจก็ต้องได้เก็บไว้ก่อน

"เปล่าหรอกค่ะแม่" พอได้ยินแม่คุยด้วย เธอก็คิดว่าเมื่อเช้าแม่คงขี้เกียจพูดมั้ง จ๊ะเอ๋ก็เลยไม่ได้ถามเพราะมีเรื่องต้องให้คิดอีกหลายเรื่อง "วันนี้จ๊ะไม่หิวข้าว แม่ทานไปก่อนเลยนะ"

จอยได้แต่มองตามลูกเข้าไปในห้องนอน หรือว่าท่านจะรู้เรื่องเหมือนกัน? ผู้เป็นแม่เริ่มไม่สบายใจขึ้นมา ท่านเป็นถึงประธานของบริษัท ถ้าไม่พอใจกลัวว่าจะทำร้ายลูกสาวเอาน่ะสิ

"แม่ตั้งโต๊ะไว้ให้แล้วนะ ถ้าหิวออกมากินล่ะ" นางไม่ได้เคาะประตูเรียกแค่พูดบอกกล่าวให้ลูกรู้ว่าแม่เป็นห่วงมาก

จ๊ะเอ๋ไม่ได้ตอบเพราะกลัวแม่ได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไป ..เธอจะอยู่ได้ยังไงถ้าเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น จ๊ะเอ๋ได้แต่ร้องไห้อยู่กับตัวเองในห้อง โทรศัพท์ก็ไม่กล้าชาร์จแบต เพราะกลัวอดที่จะโทรไปหาเขาไม่ได้

เช้าวันต่อมา..

จ๊ะเอ๋เดินออกมาที่บริษัทพร้อมกันกับแม่ เพราะถึงยังไงเธอก็ต้องได้มาทำงาน

วันนี้เดินผ่านใครก็มีแต่คนมองแบบแปลกๆ แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะเธอเป็นจุดสนใจของคนในบริษัทนี้อยู่แล้ว

"ใช่ผู้หญิงคนนี้ไหมที่ขึ้นรถไปกับท่านประธาน"

"แกก็อย่าพูดแรงนักสิ"

"เราทำงานมาเป็นปียังไม่เคยแม้แต่จะคุยกับท่านประธานเลย แต่เธอทำงานแค่ไม่กี่วัน ได้ขึ้นรถท่านประธานแล้วเหรอ"

"ฉันบอกว่าอย่าพูดแรงสิเดินมาทางนี้แล้ว" และนี่แหละคือสิ่งที่คนมองเธอแบบแปลกๆ ท่านประธานเรียกขึ้นไปหาบนห้องทำงาน ยังว่าเป็นอีกเรื่อง แต่นี่ขึ้นรถกับท่านประธานออกจากบริษัทไปตอนเย็น ใครบ้างจะไม่คิด

แผนกบัดกรีตะกั่ว..

ไม่ใช่แค่พนักงานคนอื่นหรอก เข้ามาถึงในแผนกก็ยังได้ยินเสียงพูดกระแนะกระแหนของเพื่อนร่วมแผนกดังมาให้ได้ยินไม่ขาด แต่ส่วนมากคนที่พูดมักจะเป็นคนขี้อิจฉา ถ้าท่านประธานเลือกตัวเองจริงมีเหรอจะปฏิเสธ

"อย่าไปสนใจคนพวกนี้เลยนะ ชีวิตเรา เราต้องเป็นผู้กำหนดสิไม่ใช่ปากชาวบ้าน" สายหยุดคงทำได้แค่พูดปลอบไปวันๆ เพราะในแต่ละวันข่าวของจ๊ะเอ๋ออกมาไม่ซ้ำกันเลย

"ขอบใจพี่สายหยุดมากนะ โอ๊ย" ขณะที่หันไปขอบคุณสายหยุดมือเธอไปโดนความร้อนของตะกั่วเข้า

"เป็นอะไร" สายหยุดรีบเข้ามาดู

"ไม่เป็นไรหรอก" หญิงสาวรีบชักมือออกมา แล้วก็เป่าเพื่อให้คลายความร้อน

"ดูสิเข้าเนื้อเลยจะไม่เป็นไรได้ยังไง"

"อึก" มืออีกข้างที่ไม่โดนตะกั่ว จ๊ะเอ๋รีบเอาขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ "อึก"

"เป็นอะไรอีก"

"ทำไมวันนี้กลิ่นตะกั่วมันแรงจังล่ะพี่" ปิดปากไม่พอต้องได้ปิดจมูกอีก

"เหม็นเหรอ?" จริงๆ แล้วตะกั่วชนิดนี้ไม่มีกลิ่นและไม่เป็นอันตราย

หลายคนที่ทำงานอยู่ใกล้ต่างก็มองมา เริ่มจะมีเรื่องคุยกันอีกเรื่องแล้ว

"อึก" จ๊ะเอ๋ทนกลิ่นไม่ไหวจนลุกขึ้นรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ

..ห้องน้ำหญิง..

"อ้วกกกก โอ๊ย อ้วกกกกก" ทั้งเจ็บมือทั้งอาเจียน ที่ร้องเจ็บเพราะแผลไปถูกน้ำก็เลยรู้สึกแสบ

"พี่ว่าไปห้องพยาบาลดีกว่า" สายหยุดตามเข้ามาลูบหลังให้ และก็เริ่มผิดสังเกตแล้ว แต่เรื่องแบบนี้คงพูดออกมาไม่ได้ "ป่ะ พี่จะพาไปห้องพยาบาล"