บทที่ 70 ตอนจบ

วันต่อมา..

วันนี้พระนาย และพระรามต้องได้กลับก่อน ส่วนพระลักษณ์ต้องนอนเฝ้าห้องหอให้ครบสามคืน เพราะที่นี่เขาถือกัน

"นายต้องดูแลงานช่วยคุณพ่อเข้าใจไหม" นี่คือคำสั่งจากพี่ชาย ตอนที่มาส่งน้องขึ้นรถ ซึ่งตอนนี้รถคันของพ่อได้ออกไปก่อนแล้ว

"พูดมากบ่นเป็นตาแก่ไปได้"

"ขึ้นไปบริหารงานช่วยพ่อได้แล้ว ตำแหน่งหัวหน้าใครก็ทำได้" พระลักษณ์หมายถึงให้น้องชายขึ้นไปประจำการที่ชั้นผู้บริหารได้แล้ว บนนั้นมีหลายตำแหน่งที่รอน้องชายอยู่

"ครับคุณพ่อคนที่สอง ผมไปได้หรือยัง"

"ขับรถดีๆ ล่ะ เมียยิ่งกำลังท้องอยู่"

ของขวัญและจ๊ะเอ๋ที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของรถ ต่างก็มองหน้ากันและยิ้มดีใจที่พี่และน้องเปิดใจคุยกันได้สักที

พอรถของพระรามวิ่งออกไป พระลักษณ์ก็เลยชวนเธอไปเดินดูทุ่งนา เพราะอีกสองวันก็จะกลับกันแล้ว

เดินมายังไม่ถึงไหนท้องฟ้าก็มืดครึ้ม ฝนเริ่มตั้งเค้ามาอีก เพราะช่วงนี้เป็นฤดูฝน

"กลับบ้านกันดีกว่าค่ะ"

"ไปหลบฝนที่กระท่อมน้อยก่อน"

"ไปหลบทำไมตรงนั้นคะ กลับบ้านเร็วกว่าอีก"

"ไปเถอะน่า" ชายหนุ่มรีบพาเธอเดินไปที่กระท่อม เกิดมาไม่เคยพบเจอบรรยากาศแบบนี้ ยิ่งกว่าได้ไปเที่ยวต่างประเทศ เพราะอากาศเวลาฝนตก อยู่ในกระท่อมน้อยกับคนรัก มันให้ความรู้สึกอบอุ่น

กว่าทั้งสองจะเดินมาถึงกระท่อมฝนก็ตก และเสื้อผ้าก็เริ่มเปียกน้ำฝนแล้ว

"เดี๋ยวคุณก็ไม่สบายหรอกค่ะ"

"แทนที่จะห่วงตัวเอง"

"ฝนแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ" เพราะสมัยก่อนเวลาฝนตกเธอวิ่งเล่นน้ำฝนประจำ "คุณพระลักษณ์คุณหนาวเหรอ"

"หนาวสิ" พอเห็นว่าเธอเป็นห่วงยิ่งทำเป็นหนาว

"ไหนวันนั้นคุณบอกว่าเป็นผู้ชายไม่หนาวไงคะ แล้วจะทำยังไงล่ะโทรศัพท์ก็ไม่ได้เอามาด้วย" ถ้าเอาโทรศัพท์ติดมือมาด้วยยังพอโทรไปบอก จ้อยให้หาอะไรมาให้ห่มกันหนาว

"ไม่ได้หนาวแบบนั้นสักหน่อย หนาวอยากกอดเมียต่างหาก"

"คุณอ้อนฉันหรือคะ" เธอเพิ่งเคยเห็นเขาอ้อนเป็นครั้งแรก ผู้จัดการมาดเข้มแบบเขาเนี่ยนะ

"อ้อนเมียได้ไหมล่ะ"

"ได้ค่ะ" รู้สึกจั๊กจี้หัวใจขึ้นมาพิลึก "อืออ..คุณอยากบอกนะคะว่าอยากจะ?" ขณะที่กอดมือเขาก็ไม่อยู่นิ่ง

"คิดถึงคืนนั้น ขอต่อให้จบที่นี่ได้ไหม"

"ไม่เจ็บเข่าหรือไงคะ"

"ถ้าผมเจ็บคุณก็ช่วยสิ" และนี่แหละเป็นอีกหนึ่งอย่างที่คิดถึงกระท่อมหลังนี้ เพราะวันนั้นเธอเห็นว่าเขาเจ็บเข่าก็เลยช่วย แต่ยังไปไม่ถึงไหนเลยก็มีคนมาขัดจังหวะเสียก่อน

ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มเข้ามาสูดดมกลิ่นกายของหญิงคนรัก จนเธอต้องยอมใจอ่อน นอนเอนลงให้เขาทำสิ่งที่ต้องการ

หลายวันต่อมา.. ที่บริษัท

ตั้งแต่กลับมา เขาต้องได้เคลียร์งานที่ทิ้งไปเกือบระยะเวลาหนึ่งเดือน

"พักทานข้าวได้แล้วค่ะ" ที่จริงแล้วของขวัญก็ยังทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาอยู่เหมือนเดิม แต่ใกล้เวลาเที่ยงเธอจะลงไปซื้อข้าวขึ้นมาให้เขาได้ทาน เพราะช่วงนี้เขาทำงานหนักไม่มีเวลาลงไปกินข้าวเลยด้วยซ้ำ

"ผมยังไม่ว่างเลย เอาไว้ก่อนนะ" ชายหนุ่มยังคงทำงานในขณะที่พูดกับเธอ

"อ้าปากค่ะ"

"หืม?" ได้ยินแบบนั้นดวงตาคมก็มองดูคนที่กำลังยื่นช้อนมาที่ปาก "หึ"

"คุณขำอะไรคะ อ้าเดี๋ยวนี้เลย"

แกร็ก! จังหวะที่พระลักษณ์กำลังอ้าปากรับอาหารที่เธอป้อน ประตูห้องก็ได้ถูกเปิดเข้ามาโดยไม่ได้ส่งสัญญาณบอกก่อน

"อึก" ชายหนุ่มถึงกับสำลักเมื่อเห็นว่าเป็นพ่อที่เข้ามา