บทนำ

ร่างบอบบางถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแรงท่ามกลางความมืดภายในห้องนอนปีกขวาของตระกูลเทพธาดา ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างเล็ก ผิวขาวบางถูกประคองไปที่เตียงกว้างก่อนที่ร่างสูงแกร่งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นแอลกอฮอล์คละเคล้า

ริมฝีปากอวบอิ่มถูกฉกจูบ ถูกบดขยี้อย่างบ้าคลั่ง ความหวานปนขมของแอลกอฮอล์ในปากทำให้เบลอไร้แรงต้านมือปลาหมึกที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างเช่นเดียวกับอาภรณ์ที่ถูกปลดเปลื้องจนแทบไม่เหลือ

หน้าอกใหญ่ถูกบีบเคล้นก่อนที่ปลายลิ้นชื้นจะตวัดโลมเลียอย่างตะกละตะกลาม แม้คนตัวเล็กจะส่งเสียงห้ามปราม แต่คนเมาไม่อาจหยุดยั้งความปรารถนาที่กำลังโหมลุกโชนได้อีกต่อไป

ปลายลิ้นสากลากครูดไปตามผิวขาวเนียนไม่เว้นแม้แต่ใจกลางความเป็นสาว คนที่ถูกลากเข้าห้องดิ้นอยู่ใต้ร่างไม่อาจจะหลบหนี สมองมันขาวโพลน สติสัมปชัญญะขาดห้วงเมื่อปลายลิ้นตวัดปาดตรงรอยแยกที่ใจกลางความเป็นสาวซ้ำๆ ก่อนจะดูดกลืนมวลน้ำหวานที่ปลดปล่อยออกมาเป็นทางจนเสียงขบเนื้อหนันจะดังเล็ดลอดออกมา

“พี่ทัพพ์รักม่านนะครับ รักที่สุด” คล้ายเสียงประกาศิตที่เตือนว่าหมดเวลาแล้ว หมดเวลาครวญครางอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างสูงที่ทั้งชีวิตและหัวใจเขามีเพียงหญิงสาวที่ชื่อว่า หมอก หญิงเดียวอันเป็นที่รักสุดหัวใจ

มือบางดันใบหน้าคมคายขึ้นในยามที่ใบหน้าหล่อคมกำลังซุกไซ้อยู่กับต้นคอขาว ริมฝีปากยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดกายหนาก็แยกเรียวขาขาวออกจากกัน ฝ่ามือหนาประคองท่อนเนื้ออวบอัดถูไถช่องทางคับแคบ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินแก้ คนที่แอบรักอยู่ฝ่ายเดียวรีบเผยตัวตนออกมาก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป

“นี่หมอกเองค่ะพี่ทัพพ์ หมอกนะคะ ไม่ใช่พี่ม่าน ตั้งสตินะคะพี่ทัพพ์”

แต่เหมือนคนที่เครื่องติดไปแล้วจะหูดับ ทัพพ์กดกระแทกลำกายฝ่าความคับแคบเข้ากับช่องรัก เขาพยายามอ่อนโยนในแบบที่คิดว่าอ่อนโยนได้มากที่สุด ร่างเล็กใต้อาณัติเกร็งไปชั่วขณะ เล็บสั้นๆ ทว่าคมจิกลงบนท่อนแขนอย่างแรงในตอนที่สองกายสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน

บทรักร้อนแรงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เสียงสะอื้นของคนใต้ร่างไม่อาจหยุดสิ่งใดได้ทั้งนั้น จนกระทั่งแสงสว่างสาดส่องผ่านม่านสีขาวเข้ามากระทบสองร่างบนเตียง

ทัพพ์ที่กำลังโถมกายกระแทกร่างเล็กที่เป็นของเขามาทั้งคืนถึงกับชะงัก ใบหน้าซีดเซียวเปื้อนน้ำตาทำเขาสร่างเมาขึ้นมาทันที

“หมอก เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงวะ” ทัพพ์ถึงกับยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองลวกๆ ส่วนนั้นที่ยังสัมผัสกันและกันทำให้ทัพพ์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก

เมื่อคืนเขาจำได้ว่าเขามีความสุขมาก ในคืนวันเกิดของ ทัพพ์ เทพธาดา หลานชายคนโตของตระกูลเทพธาดา จำได้ว่าหลังจากงานเลี้ยงในตอนกลางคืน เขาดื่มจนได้ที่ก่อนจะตามหญิงสาวที่หมายปองขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน จำได้ว่าหญิงสาวที่เขากอด จูบและบอกว่ารักคือม่าน ผู้หญิงสวยหวานที่เขารักมาโดยตลอด แล้วทำไมทันทีที่ฟ้าสางผู้หญิงที่อยู่ใต้อาณัติมาทั้งคืนกลับเป็นคนละคน

“พี่ถามว่าทำไมถึงเป็นเธอ เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” ทัพพ์ขยับตัวออกทันที รู้ตัวว่าไม่ควรทำแบบนี้ก็ตอนที่เขาเอาเธอไปไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้ว

สภาพเสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนห้อง คราบเลือดบนเตียง สภาพผ้าห่ม และผ้าปูที่นอนที่ดูไม่ได้เลย

“หมอกบอกพี่ทัพพ์แล้วว่าหมอกไม่ใช่พี่ม่าน”

“บอกตอนไหน บอกหลังจากที่เอากันแล้วเนี่ยนะ คิดได้ไงวะ” ทัพพ์กวาดสายตามองร่างเปลือยเปล่าของคนที่อยู่บนเตียง ต่อให้เธอจะก้มไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้ แต่เขาก็สัมผัสมาแล้วทุกอย่าง เขาได้เธอแล้ว เธอที่เป็นน้องสาวของผู้หญิงที่เขารักและจะแต่งงานด้วย

“แล้วให้ทำไงต่อวะ”

“หมอกไม่รู้” ดวงตากลมสวยแกมเศร้ามองผู้ชายที่เพิ่งได้เสียกันที่หัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความหงุดหงิด

“แล้วรู้ไหมว่าเมื่อคืนพี่ไม่ได้คิดว่าเป็นเธอ พี่คิดว่าเป็นพี่สาวเธอ” คนบนเตียงเม้มริมฝีปากแน่น เอาอะไรมาไม่รู้ เธอได้ยินเขาบอกรักพี่สาวเธอเต็มสองหูเลย

“ฟังนะหมอก พี่รักม่าน คนที่พี่รักและจะแต่งงานด้วยคือพี่สาวเธอคนเดียวเท่านั้น”