บทที่ 2

2

ลูกค้าวีไอพี

(มีภาพประกอบ)

(พิมพ์ตะวัน)

(ไอ้ฝรั่งโรคจิตเอ๊ย) ฉันทำได้แค่นึกด่าคนตรงหน้าไปผ่านทางสายตา แต่ก็ยังคงเลือกที่จะยิ้มตอบกลับไป เพราะยังไงหมอนี้ก็คือลูกค้าวีไอพีของที่นี่ ซึ่งคงไม่มีคนปกติที่ไหนจะจองโต๊ะละ ห้าหมื่นกว่า ๆ มานั่งจิบค็อกเทลชิล ๆ ได้ ถ้าไม่ใช่พวกลูกคนรวย ที่เหลือกินเหลือใช้เต็มทน

"Anything else? (รับอะไรดีไหม?) " ฉันเลือกที่จะไม่ใส่ใจในพูดเชิงสองแง่สองง่ามของไอ้หัวทองตรงหน้า และยืนก้มหน้าก้มตาจดรับออเดอร์ต่อไป..

"Um..later (อืม..ทีหลังแล้วกัน) " ร่างสูงเสยผมขึ้นพร้อมกับถอดเสื้อยืดของเขาออกต่อหน้าต่อตาของฉันเต็ม ๆ

"ฉันก็เอา..เซ็กส์ออนเดอะบีสเหมือนกัน" นางแบบสาวที่พอมีชื่อคนนั้นกระแทกเมนูปิดลงและยื่นส่งให้กับฉันแทบจะฟาดใส่หน้า

"ได้..ค่ะ" ฉันกัดฟันรับเมนูกลับมาและรีบหันหลังเตรียมจะเดินกลับไปที่บาร์ แต่ทว่า..

"ดะ..เดี๋ยวสิ!" เสียงของไอ้ฝรั่งหัวทองนั้นซึ่งดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นลูกครึ่งมากกว่าเพราะเขาดูพูดภาษาไทยได้ แม้จะไม่ค่อยชัดก็ตาม

"ต้องการอะไร..อีกงั้นเหรอคะ" ฉันหันกลับไปมาตอบเขาเสียงแข็ง ๆ แต่ก็ต้องเติมหางเสียงไปด้วยเพราะยังไงเขาก็คือลูกค้า แทบยัง เป็น VIP อีกต่างหาก

ฟุ่บ!! ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับถลกกางเกงลายฮาวาย ๆ ของเขาลง...ฉันเงยหน้ามองฟ้าแทบไม่ทันเลย จริง ๆ ก็เข้าใจนะว่าโตมาแบบฝรั่ง แต่ที่นี่มันเมืองไทยมั้ยละ?

แกร็ก! ร่างสูงยื่นกุญแจล็อกเกอร์ห้อง VIP ยัดใส่มือขอฉัน

"เฮ่อ" ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อข่มความโกรธเอาไว้และดึงหน้าให้ปกติ

ฟุ่บ!! เสื้อยืดและกางเกงของชายตรงหน้าก็หล่นลงมากองอยู่ที่พื้น ทับลงบนปลายเท้าของฉันพอดิบพอดี..แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าแม้ไม่ได้อยากจะมองแต่ไอ้กางเกงว่ายน้ำสีแดงสะท้อนแสงของตาบ้านี่มัน..แสบตามากจริง ๆ

"ฝากเอาไปเก็บที่ล็อคเกอร์ให้ด้วย" เขาเอ่ยสั่งฉันด้วยภาษาไทยที่ฟังดูจะออกแนวพูดไม่ค่อยชัดมาก แต่ก็ฟังรู้เรื่องอยู่บ้าง

ตุ๊บ ๆ เขาโยนนาฬิกาเรือนแพง และกุญแจรถลงไปกองกับพื้นตรงหน้าของฉันเหมือนราคาไม่กี่ร้อย

"..ได้..ค่ะ!" ฉันข่มเสียงทุ่มต่ำตอบกลับไป ก่อนจะก้มลงไปหยิบเสื้อผ้าของเขาขึ้นมาเพื่อนำไปเก็บให้ที่ล็อกเกอร์ ด้านในของทางบาร์

"ของฉันด้วย แล้วก็วางดี ๆ นะ นี่ชาแนลใบละสามแสนเลย ถ้าเธอทำเป็นรอยละก็ เธอคงจ่ายคืนไม่ไหวแน่ ๆ " นางแบบสาวก็ยื่นกระเป๋าถือของเธอส่งให้กับฉันด้วยเช่นกัน

“ค่าาา” ฉันลากเสียงตอบกลับไปเชิงประชด ๆ แต่จะทำอะไรได้ บาร์นี้ ลูกค้า (รวย) คือพระเจ้า

และก็เนื่องด้วยบาร์แห่งนี้เป็นบาร์ริมชายหาดวิวสวยและเป็นบาร์ริมหาดชื่อดัง ที่จองโต๊ะกันเข้ามาไม่ได้ง่าย ๆ ระบบการรักษาความปลอดภัย

รวมถึงบริการต่าง ๆ ต้องดีที่สุดจริง ๆ เพราะค่าโต๊ะถูกสุดของที่นี่ก็ สองหมื่นกว่า ๆ แล้ว และแพงไปจนถึงเกือบ ๆ ห้าถึงหกหมื่นบาทเลยต่อคืน แน่นอนว่าถ้าบริการไม่ดีคงเปิดบาร์ไม่ได้นานถึงวันนี้

ลูกค้าที่จองเข้ามาในบาร์จะมีกำไลข้อมือสแกนโค้ด เพื่อชำระค่าเครื่องดื่ม อาหาร และเตาชิชาเพื่อสูบรสชาติ ต่าง ๆ และมีล็อกเกอร์รวมถึงห้องอาบน้ำ แต่งตัวสุดหรู ไว้ให้บริการอยู่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือห้องที่จะลากกันไปทำอย่างว่า ๆ แหละ

คนส่วนมากที่มาเที่ยวที่นี่ก็ล้วนแต่เป็นพวกชาวต่างชาติ ไม่ก็คนรวย ๆ เงินเหลือ ๆ กันทั้งนั้น

เพราะราคาเครื่องดื่ม จองโต๊ะและอาหารที่นี่ค่อนข้างแพงมาก ๆ แต่ก็คุ้มค่ากับวิวทะเลสวย บริการ รสชาติเครื่องดื่มอาหารจากเชฟดัง รวมถึงมีดีเจต่างประเทศมาเปิดเพลงตลอดทั้งคืน

เคาร์เตอร์บาร์

หลังจากที่ฉันเอาของทุกอย่างไปเก็บที่ล็อกเกอร์ให้ไอ้ฝรั่งบ้านั้นเรียบร้อย ก็รีบเดินกลับมาที่เคาร์เตอร์บาร์เพื่อรับเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้กับเขา และก็ไม่รู้ว่ามันเป็นวันซวยอะไรของฉันที่ ต้องมาดูแลโต๊ะ ของไอ้บ้ากามนี้

"เครื่องดื่มโต๊ะ VIP 26 เสร็จแล้วนะพิมพ์" พี่แอมวางเครื่องดื่มที่ลูกค้าสั่งเตรียมใส่ถาดรอไว้ให้ฉัน