บทที่ 9

9

เซอร์ไพรส์

(พิมพ์ตะวัน)

"ยัยพิ้ง?" ฉันหรี่ตามองตรงไปที่น้องสาวที่กำลังนั่งมาสก์หน้าด้วยโคลนสีเขียว ๆ และหันมาโบกมือทักทายฉันด้วยหน้าระรื่น

"มาได้ไงเนี่ย..แล้วเรามีกุญแจห้องพี่ได้ไง?" ฉันแอบตกใจอยู่เหมือนกัน จริงอยู่ที่พิ้งเคยมาที่ห้องฉัน แต่ไม่คิดว่าพิ้งจะมีกุญแจเปิดเข้ามารอก่อนแบบนี้

"พอดีพิ้งเข้าไปขอยืมของในห้องพี่พิมพ์น่ะ ก็เลยบังเอิญเจอกุญแจสำรอง..บวกกับคิดถึงพี่พิมพ์มาก ๆ เลยนั่งรถแท็กซี่มาหา" พิ้งกี้เดินเข้ามาสวมกอดฉัน ซึ่งฉันก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรไปเพราะห้องนอนที่บ้าน ยัยพิ้งก็มักจะเข้ามายืมเสื้อผ้าของใช้อยู่บ่อย ๆ อยู่แล้ว

เพราะความจริงเราสองคนก็ไม่ได้อายุต่างกันมาก ฉันยี่สิบเอ็ดปี ส่วนยัยพิ้งก็สิบเก้าปี

"แล้วได้คุณพ่อกับแม่รึยังว่าจะมาหาพี่" ฉันเดินไปวางกระเป๋าลงก่อนจะถอดเสื้อช็อปออกแขวนเอาไว้

"พี่พิมพ์! พิ้งอายุสิบเก้าปีจะยี่สิบแล้วนะ..จะไปไหนทำอะไรไม่จำเป็นต้องรายงานพ่อกับแม่แล้วไหมอะ?" พิ้งถอนหายใจออกมาก่อนจะเถียงกลับทันที

"พิ้งโตมากแล้ว พี่พิมพ์เองก็เหมือนกัน..เลิกทำเหมือนพิ้งเป็นเด็ก ๆ สักทีน่า" เธอพูดก่อนจะเดินสะบัดตูดเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างที่มาส์กหน้าอยู่ออก

โทรศัพท์ของพิ้งพราว ยังคงสั่นไม่หยุด ซึ่งพอฉันเหลือบไปมองชื่อคนที่โทรเข้ามาก็คือคุณพ่อ ซึ่งเหมือนว่าท่านจะโทรมาหลายสิบสายแล้วด้วย

ฉันตั้งใจจะรับสายท่านแทน เพื่อที่จะบอกให้ท่านสบายว่าพิ้งอยู่กับฉัน แต่มือยังไม่ทันจะเอื้อมไปถึงโทรศัพท์ เจ้าตัวก็เดินตรงเข้ามาแย่งโทรศัพท์ไปและปิดเครื่องไปในทันที

"อย่ายุ่งกับโทรศัพท์ของพิ้ง!" น้องสาวหันมาว่าฉันเสียงดังลั่น

"โอเค ๆ พี่ก็แค่อยากรับสายแทน เพราะเห็นเป็นเบอร์คุณพ่อน่ะ..พี่ว่าพวกท่านจะกังวลเอาได้นะถ้าพิ้งกลับดึก" ฉันพยายามอธิบายเหตุและผล และใจเย็นกับน้องสาวให้มากที่สุด

"แล้วใครว่าพิ้งจะกลับ?"

"หอพี่พิมพ์ไกลจากบ้านจะตายไป นั่งรถไป ๆ มา ๆ ก็เกือบสองชั่วโมงแล้ว..คืนนี้พิ้งจะนอนที่นี่" พิ้งพราวยืนบ่น ๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาและน้ำตาซึม ๆ

"เรื่องนอนที่นี่น่ะ พี่ไม่ว่าหรอก..แต่ยังไงก็ต้องโทรไปบอกที่บ้านเขาก่อน" ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาเตรียมจะส่งข้อความไปบอกกับแม่ไว้ก่อนว่านอนอยู่ที่นี่

"ถ้าพี่พิมพ์ไม่รู้ว่าพิ้งเจออะไรมา ก็อย่าพูดดีกว่า" พิ้งพราวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะปาดน้ำตาแบบลวก ๆ

"นี่เรา..ทะเลาะกับคุณพ่อมาใช่ไหม?" ฉันถอนหายใจเบา ๆ และมองที่น้องสาวอย่างพอเดาออกเลย เพราะทุกครั้งที่พิ้งมีปัญหาเธอมักจะมาหาฉันทุกครั้ง

"พ่อบ่นพิ้งเรื่องที่พิ้งยังไม่มีที่เรียนน่ะสิ" พิ้งพราวระบายออกมาทั้งน้ำตา

"แต่พิ้งก็พยายามแบบสุด ๆ แล้ว!" พิ้งพราวเดินกระแทกเท้าไปทั่วห้องของฉัน

"ปีที่แล้วพอพิ้งติดมหาลัยไกล ๆ จังหวัดอื่น พ่อก็บอกไกลไปไม่อยากให้ไปเรียนไกลบ้าน" คนตัวเล็กเดินไปหยิบครีมทาผิวมาทาอย่างบำรุงทุก ๆ สัดส่วนของร่างกาย พร้อมกับยืนแต่งหน้าไปเล่าไป

"พอมาปีนี้พิ้งก็ไปเรียนพิเศษตามที่พ่อต้องการแล้ว... อ่านหนังสือจนสมองจะระเบิดอะ... แต่มันก็สอบไม่ติด ไม่ติด ๆ ๆ พี่พิมพ์ได้ยินไหม? " พิ้งพราวทึ้งผมตัวเองและดึงแรง ๆ เหมือนเก็บกด

"พิ้งไม่เอาน่า ..ใจเย็น ๆ ก่อนสิ"

"พิ้งเกลียดที่พ่อชอบเอาพิ้งไปเปรียบเทียบกับพี่พิมพ์อยู่ได้"

"พิ้ง~" ฉันเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่ได้ยินน้องสาวพูดมาแบบนั้น

"ใข่ พิ้งมันโง่ พิ้งมันทำแบบพี่พิมพ์ไม่ได้..พิ้งสอบเข้ามหาลัยดัง ๆ ไม่ได้!!"

"พิ้งสอบชิงทุนมหาลัยแบบอเธน่าหรือที่ไหนก็ไม่ได้" พิ้งพราวเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ที่ส่องผ่านเห็นตึกสูงสไตล์ยุโรปและอาณาจักรความเป็นอเธน่า เธอจ้องมองอยู่แบบนั้นพักใหญ่

"บางทีพิ้งก็เบื่อเหมือนกันนะ ที่จะต้องมาทำอะไรตามรอยพี่พิมพ์ทุกเรื่อง" พิ้งหันกลับมาและพยายามปรับอารมณ์ให้ปกติ และเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวต่อ

"…" ฉันทำได้แค่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ เพราะถึงพูดอะไรไปตอนนี้น้องก็คงไม่รับฟังอยู่ดี

"แต่ช่างเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่พิมพ์หรอก พิ้งเข้าใจ" พิ้งยิ้มออกมาและสะบัดหัวซ้ำ ๆ เหมือนไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่ออีก เธอเดินไปค้นหาเสื้อผ้า และหยิบข้าวของฉันออกมาใช้โดยไม่ได่เอ่ยขอ ซึ่งมันก็เป็นปกติอยู่แล้ว เพราะมีอะไรเราก็มักจะแบ่ง ๆ กันใช้เสมอ

…..

…….

"ว่าแต่..เราจะแต่งตัวไปไหนเหรอ?" ฉันขมวดคิ้วมองไปที่พิ้งที่กำลังยืนเลือกเสื้อผ้าของฉันจากในตู้

"ก็หาไปข้าวกินไง พิ้งจะหิวจะแย่แล้ว" พิ้งหันมาตอบพร้อมกับลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ

"พิ้งขอยืมเดรสตัวใหม่น่ะ" พิ้งมองไปยังเดรสตัวใหม่ที่ยังมีป้ายติดอยู่ ซึ่งมันเป็นเสื้อที่ไอ้อาร์เดลซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีก่อน ๆ แต่ฉันแทบไม่เคยใส่กระโปรงเลยก็เลยๆม่หยิบออกมาใส่เลยสักครั้ง

"ได้สิ .. ถ้าชอบเอาไปเลยก็ได้นะ" ฉันเดินไปจัดเก็บของต่าง ๆ ที่พิ้งรื้อค้นออกมา โดยไม่ได้บ่นใด ๆ เพราะนาน ๆ ทีจะได้มีเวลาอยู่กับน้องสาวแบบนี้

ตั้งแต่เธอโตเป็นวัยรุ่นเราสองคนก็เจอกันน้อยลงทุกที

"พี่พิมพ์เนี่ย น่ารักที่สุดเลย" เธอยิ้มกว้างและรีบถอดชุดเก่า สวมชุดใหม่ทับไปทันที

"เอ่อ..งั้นพิ้งรอพี่อาบน้ำแป๊บหนึ่งแล้วกัน เดี๋ยวพี่พาไปกินร้านชายสี่หมี่ (พิมพ์ตะวัน) / ไม่เป็นไรพี่พิมพ์ พอดีพิ้งนัดกับเพื่อนไว้แล้วนะ...พี่พิมพ์เพิ่งเลิกเรียนมาเหนื่อย ๆ นั่งพักเถอะ (พิ้งพราว) "

"เพื่อน? ..เพื่อนที่อเธน่า น่ะเหรอ?" ฉันขมวดคิ้วถามไปอย่างข้องใจ

"ก็เพื่อนเก่าสมัยม.ปลายไง..เพื่อนพิ้งมาเรียนต่อปีหนึ่งที่อเธน่า" พิ้งพราวเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับเม้มปากเพื่อเกลี่ยลิปสติกสีชมพูอ่อน ๆ ให้ทั่วผิวปากของตัวเอง