ตอนที่ 10
บทที่ 10 ความจริง
October 21, 2026
เมื่อฉีเติ่งเสียนได้เห็นฉากนี้ถึงกับขมวดคิ้ว
“ฉีเติ่งเสียน นายไปตายที่ไหนมา เมิ่งเมิ่งได้รับอันตรายขนาดนี้ มัวเอาแต่หัวหดอยู่ในกระดองได้อย่างไง? ! ” พั่งซิ่วอวิ๋นพูดระบายความโกรธออกมาเมื่อได้เห็นหน้าฉีเติ่งเสียน
ฉีเติ่งเสียนไม่พูดอะไร เพียงแต่ชำเลืองมองไปยังจังเซ่าเจี๋ยและถามขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทําไมคุณชายจังถึงมาอยู่ที่นี่?
พั่งซิ่วอวิ๋นพูดด้วยความโกรธ : “นายยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ ? ! ”
“เมื่อวานเมิ่งเมิ่งไปหาอวี๋ไคเหอที่สมาคมการค้ามังกรดําเพื่อไปพูดคุยเงินที่ค้างชําระไว้ จนถูกมันมอมเหล้าเมาขนาดนี้!”
“ถ้าจังเซ่าเจี๋ยไม่ไปช่วยเมิ่งเมิ่งไม่ทัน ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไง ! ”
เฉียวกั๋วเทามีสีหน้ากลัดกลุ้มใจ ดวงตาของเขามองไปยังฉีเติ่งเสียนด้วยความไม่พอใจ
เฉียวกั๋วเทาพูดด้วยเสียงต่ำ “เติ่งเสียน ฉันมอบชิวเมิ่งให้นายดูแลแล้ว นายก็ต้องรับผิดชอบดูแลเมิ่งเมิ่งให้ดีสิ”
จังเซ่าเจี๋ยที่นั่งอยู่ด้านข้างยิ้มและรีบพูดว่า “คุณลุง คุณป้าทั้งสองคนไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ ผมเป็นกับเพื่อนชิวเมิ่งยังไงก็เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว !”
“ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่มีประโยชน์ที่จะดุว่าน้องฉีหรอกครับ เขาเป็นแค่ผู้คุมเรือนจำ ถึงให้เขาออกหน้าก็คงไม่มีประโยชน์อะไร”
“คุณลุงคุณป้าไม่ต้องพูดย้ำถึงมันอีกหรอกครับ แค่นี้ผมก็ไม่ค่อยสบายใจอยู่แล้ว”
เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินคําพูดของจังเซ่าเจี๋ยก็อดหัวเราะไม่ได้ ส่ายหัวเบาและพูดว่า “ผมเป็นคนช่วยชิวเมิ่งให้รอดพ้นจากอวี๋ไคเหอ แล้วมันกลายไปเป็นคุณงามความดีของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? ”
คําพูดนั้นทำให้ทุกคนต่างตกใจ
จังเซ่าเจี๋ยยิ้มและพูดว่า “น้องชายเพิ่งจะมาถึงบ้านเฉียว แต่ต้องการจะเอาหน้าสักหน่อยฉันก็พอเข้าใจ”
“อืม... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย จริงๆแล้วมันเป็นคุณงามความดีของน้องชายฉี ฉันไม่รู้เรื่องอะไรแค่วันนี้บังเอิญไปเยี่ยมชิวเมิ่งก็เท่านั้น !”
การเคลื่อนไหวของจังเซ่าเจี๋ยซึ่งทําให้พั่งซิ่วอวิ๋นไม่พอใจฉีเติ่งเสียนอย่างมาก
“ฉีเติ่งเสียน นายมันไม่มีความสามารถอะไร แต่เหล่าเฉียวก็ยังยืนกรานจะให้ยกเมิ่งเมิ่งแต่งงานกับนาย ฉันก็พูดอะไรมากไม่ได้”
“คนเราไม่มีความสามารถได้นะ แต่ก็ไม่ใช่ไร้ยางอายแบบนี้ !”
“ก็เห็นๆกันอยู่ว่าคุณชายจังเป็นคนช่วยเมิ่งเมิ่งกลับมา นายยังจะต้องการจะเอาหน้าไปเพื่ออะไร ไม่รู้สึกอายบ้างเหรอ? นายเป็นแค่ผู้คุมเรือนจำ นายจะมีปัญญาไปหาเรื่องอะไรกับคนในสมาคมการค้ามังกรดําได้?
พั่งซิ่วอวิ๋นพูดเหยียบย่ำฉีเติ่งเสียน โดยไม่ไว้หน้าเขาเลย
จังเซ่าเจี๋ยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ในขณะนั้นเฉียวชิวเมิ่งก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น พร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ที่บ้านแล้ว เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอจําสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ได้อย่างเลือนราง เมื่อหันมองไปที่จังเซ่าเจี๋ยอย่างสงสัยและพูดว่า “เมื่อคืนคุณช่วยฉันไว้เหรอคะ ? ”
จังเซ่าเจี๋ยฝืนยิ้มและพูดว่า “เมิ่งเมิ่ง ไม่ใช่ผมหรอก แต่เป็นน้องฉีที่ช่วยคุณไว้”
พั่งซิ่วอวิ๋นตะโกนขึ้นว่า “คุณชายจังก็ถ่อมตัวเกินไป ถึงคุณจะยอมช่วยเอาโคลนไปป้ายกำแพง แต่ฉันรับไม่ได้!”
คุณหยิ่งมากจนคุณเต็มใจช่วยสิ่งนี้ซึ่งไม่สามารถจับโคลนกับกําแพงได้ แต่ฉันทนไม่ไหว!”
“เมิ่งเมิ่ง เมื่อคืนคุณชายจังเป็นคนที่ไปช่วยลูกกลับมา ไม่อย่างนั้นป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะลูกบ้าง!”
“พ่อของลูกโทรหาแต่ผู้ชายคนดี แต่โทรศัพท์มือถือของเขากลับปิดเครื่องตลอดทั้งคืน เขาคงเขาสบายใจจริง"
เฉียวชิวเมิ่งจําได้ลางๆว่ามีชายคนหนึ่งช่วยเธอเอาไว้ หลังจากได้ยินคําพูดของแม่ของเธอ เธอก็มอง ไปยังจังเซ่าเจี๋ยอย่างซาบซึ้ง