บทที่ 1012 สไตล์ที่แตกต่าง

“พระสันตะปาปานี่เป็นสิ่งที่แน่นอนว่าฉันปฏิเสธเขาไม่ได้ แต่ก็ยังดี ใจของเขาไม่ได้ดำจนเกินไป……

ฉีเติ่งเสียนมองดูยอดเงินของตัวเองในธนาคารเฉินกรุ๊ป อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ รู้สึกว่าความเร็วของการบรรลุเป้าหมายเล็กๆน้อยๆของตัวเองยังช้าอยู่บ้าง

หลี่วิ๋นหว่านส่ายหัวพูดว่า “ทำอะไรไม่ได้นิ ใครใช้ให้คุณบ้าขนาดนั้นล่ะ ขนาดคนในตระกูลรอธไชล์ดยังกล้าต่อยจนหัวแตก?”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะโมโหแล้วพูดว่า “พ่อของฉันเป็นคนต่อย ไม่ใช่ฉัน！เขาต่อยแตกหนึ่งหัวฉันต้องรับผิดชอบ จ่ายไปหกพันล้านดอลลาร์ โอ้พระเจ้า……”

“หกพันล้านดอลลาร์นี้ ฉันสามารถไปได้กี่ครั้ง……”

“อื่ม ฉันสามารถไปอิตาลีแช่อยู่กับสาวๆอิตาลีได้ตั้งหลายครั้ง!”

เขาอยากจะบอกว่าสามารถไปคลับระดับไฮเอนด์กี่ครั้ง แต่คำพูดก็มาถึงปากจึงเปลี่ยนกะทันหัน ถึงแม้ว่าการเปลี่ยนจะฝืนๆไปบ้างก็เถอะ

อย่างไรก็ตามเขาพูดคำที่ทะลึ่งแบบนี้มันก็สอดคล้องกับตัวตนของเขาอยู่ แต่มันแค่ทำให้หลี่วิ๋นหว่านรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

“ไม่อยากจะเชื่อลุงฉีจะเป็นคนต่อย? ฉันเคยได้ยินแต่หลอกพ่อ ยังไม่เคยเห็นหลอกลูกเลย……” หลังจากที่หลี่วิ๋นหว่านได้ยิน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแต่ก็รู้สึกเจ็บใจ

ใช้เงินเยอะขนาดนี้เพราะไม่มีทางเลือกอื่น อาชญากรรมของการก่อการร้ายฉีเติ่งเสียนแบกรับไม่ไหวแน่ๆ

ถ้าเขาเป็นเหมือนหงเทียนตูแล้วคงไม่ต้องกังวล อยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร ด้วยฝีมือของเขาไม่มีใครสามารถจับเขาได้

แต่ยังไงซะเขามีความสัมพันธ์กับผู้คนมากมาย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมให้ญาติและเพื่อนๆของเขาหลบซ่อนไปกับเขาตลอดชีวิตไหมล่ะ?

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “เขาที่ไปฆ่าคนในงานปาร์ตี้ของคนอื่น ฆ่าสบายใจแล้ว แต่ฉันต่างหากที่เป็นคนรับผิด! ไอ้แก่นี้นะ ชอบใช้ความรุนแรงมากสินะ!”

หลี่วิ๋นหว่านพูด “ลูกชายต้องจ่ายหนี้พ่อ ทำอะไรไม่ได้นิ!”

“ต้องรีบหาเงินแล้ว ถึงแม้ว่าต้าเอ่อร์กับเหล่าผูเถาจะไม่รีบใช้ แต่คนเราก็ต้องรักษาคำพูด” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างปวดหัว “และฉันก็ได้เข้าศาสนาศักดิ์สิทธิ์แล้ว งั้นเกรงว่าการหาเลี้ยงชีพจะไม่ง่าย ถึงตอนนั้นฉันต้องทำยังไงถ้ามีคนบอกว่าฉันทำลายชื่อเสียงของศาสนาศักดิ์สิทธิ์?”

หลี่วิ๋นหว่านเห็นเขาอารมณ์เสีย เอื้อมมือไปกอดเขาแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรน่า ทุกคนตั้งใจหาเงินด้วยกัน ก็สามารถคืนได้อยู่! ถ้าไม่ได้จริงๆ คุณก็แค่เอาเงินจากประทานเซี่ยงก็ได้แล้ว ถึงอย่างไรทรัพย์สินปัจจุบันของเขาส่วนใหญ่ก็เป็นคุณที่หาได้”

ฉีเติ่งเสียนบีบคางของตัวเองแล้วบ่นเบาๆว่า “ลองจับตัวเรียกค่าไถ่หวังเจี้ยนเฉิงดูไหมนะ? คิดว่าขายได้ราคาดีกว่าจี้ข่ายนะ……”

หลี่วิ๋นหว่านตกตะลึง

ฉีเติ่งเสียนก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ได้สิ พิธีกำลังจะจัดขึ้นแล้ว ไม่มีเวลาเยอะขนาดนั้น”

ขณะที่พูด มือของเขาอดไม่ได้ที่จะวางมันลงบนจุดที่เขาคุ้นเคยที่สุด

เอ๊ะ ตรงหน้าอกก็สวยดีนะ สีแดงคู่ดำ ให้ความรู้สึกมีเสน่ห์แก่ผู้คน!

“พิธีใหญ่ครั้งนี้ พระสันตะปาปาต้องการให้คุณซึ่งเป็นคนนอก เป็นอัครสังฆราชแห่งทางใต้ คิดว่าคงจะสร้างความไม่พอใจให้กับใครหลายๆคน คุณก็อย่าเพิ่งโล่งใจไปล่ะ ยังต้องมีความรู้สึกขับคันอยู่! " หลี่วิ๋นหว่านกล่าว

“ฉันทิ้งเงินไปตั้งหกพันล้านดอลลาร์แล้ว พระเจ้าเสด็จลงมาบนโลกนี้ก็คงยิ้มบานเลยสินะ？เรื่องเล็กๆแค่นี้ถ้าเขายังจัดการไม่ได้ งั้นฉันต้องให้เขาคายเงินออกมา!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความโกรธ

หลี่วิ๋นหว่านพูด “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว หากผู้ศรัทธาเหล่านั้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ แม้ว่าพระสันตะปาปาจะเข้าข้างคุณอีกคุณก็ไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่แล้ว”

ฉีเติ่งเสียนพูด “มันแน่นอนอยู่แล้ว……”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าหลี่วิ๋นหว่านเหมือนซุปเปอร์คาร์สีแดงดำที่อยู่ในมือ เส้นลำตัวเรียบสมบูรณ์แบบ ไม่มากและไม่น้อยไป

หลี่วิ๋นหว่านที่กำลังคุยเรื่องสำคัญกับฉีเติ่งเสียนอยู่ ใบหน้าของเขาแดงขึ้นเรื่อยๆ การหายใจก็เริ่มเร็วขึ้น เสน่ห์ในดวงตาที่อ่อนโยนของเธอแทบจะล้นออกมา

ยังไงนี่ก็เป็นผู้หญิงที่ทำให้อีคิวของฉีเติ่งเสียนเติบโตขึ้นจริงๆ เขายังจำสิ่งที่หลี่วิ๋นหว่านเคยพูดไว้ว่า ไม่ควรพูดมากเกินไปในเวลานี้ ความเงียบดีกว่าการมีเสียง

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าหลี่วิ๋นหว่านสวมชุดนี้ดูสวยและสะดวก แต่ในฐานะรุ่นพี่หื่นกาม……เอ้ย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่จริงใจที่สุดในจงไห่ เขายังคงรู้สึกถึงความไม่พอใจบางอย่าง

สไตล์ที่เลยเข่า ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่สามารถตอบสนองความปรารถนาในการทำลายที่เกิดจากสไตล์ดั้งเดิมได้

คราวนี้อยู่ต่อหน้าผู้มีประสบการณ์ หลี่วิ๋นหว่านไม่สามารถสร้างปัญหาใดๆได้แล้ว