บทที่ 1021 ซูสโลฟ

เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ของกูซินสกี้และวิโนกราดอฟ ฉีเติ่งเสียนจึงมีสีหน้าที่เป็นมิตรต่อโทคาเรฟสกี

“ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว คุณโทคาเรฟสกี!” ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกไปจับมือกับโทคาเรฟสกี แล้วพูดอย่างใจเย็น

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันต่างหากที่ชื่นชมคุณมานาน! ตอนนี้คุณฉีเป็นถึงอัครสังฆราชแห่งเขตทางใต้ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ มันสายเกินไปด้วยซ้ำที่ฉันจะประจบประแจง” โทคาเรฟสกีกล่าว

โทคาเรฟสกีพาคนทั้งสองเข้าไปในคฤหาสน์ จากนั้นแนะนำให้เขารู้จักกับเจ้าของคฤหาสน์ แคป พอตเตอร์

แคป พอตเตอร์ เป็นชายชราอายุเกือบ 70 ปี สวมชุดสูทสีดำ ผมสีขาวเงินทรงหวีเสย ดูมีพลังณมาก

โทคาเรฟสกีกล่าวว่า “แคปเป็นเจ้าพ่อผู้โด่งดังของมาเฟียชาวอิตาลี หัวหน้าครอบครัวพอตเตอร์”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อยให้แคปแล้วพูดว่า “สวัสดีครับ”

แคปโค้งคำนับอย่างสุภาพบุรุษและพูด “สวัสดีครับ ท่านอัครสังฆราช!”

หลังจากนั่งที่โต๊ะแล้ว คนรับใช้ของแคปก็นำขวดไวน์ทีละขวดมาเรียงตามปี

สิ่งเหล่านี้เรียกได้ว่าเป็นไวน์แดงซึ่งเป็นสมบัติอันล้ำค่าของแคป หากดื่มหนึ่งขวดก็จะน้อยลงหนึ่งขวด คุณจะไม่พบไวน์แบบเดียวกันอีกเป็นขวดที่สอง

สมบัติของเมืองแบบนี้มักจะจัดแสดงโดยโรงบ่มไวน์ราวกับว่าเป็นมรดกตกทอด หากต้องการซื้อก็แทบจะไม่มีทางหาซื้อได้เลย

“พอวันนี้รู้มาว่าคุณฉีจะมา แคปถึงกับนำสมบัติของเขาออกมาเลยนะ!” โทคาเรฟสกีพูดด้วยรอยยิ้ม

“นี่คงเป็นเพราะได้รับประโยชน์ของคุณสินะ? ฉันสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมคุณโทคาเรฟสกีถึงมาโผล่ที่อิตาลีได้ล่ะ” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้ม

โทคาเรฟสกีพูด “มาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจกับรัฐบาลอิตาลี เตรียมสร้างสนามบินขนาดใหญ่ที่นี่ ต้องลงทุนสี่พันล้านดอลลาร์”

ผู้มีอำนาจในประเทศเสวี่ยเหล่านี้เกือบทุกคนมีฐานะร่ำรวยมาก อย่างไรก็ตามอัตราเงินเฟ้อเพียงไม่กี่รอบก็เพียงพอที่จะทำให้กระเป๋าเงินของผู้คนในประเทศหมดเกลี้ยง

เงินในปัจจุบันของรัฐบาลประเทศเสวี่ยยังไม่เยอะเท่ากับห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้มีอำนาจเพียงไม่กี่คนรวมกัน

หลี่อวิ๋นหว่านเห็นไวน์แดงเหล่านี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขเล็กน้อย ตอนนี้เธอเป็นคนมีรสนิยมมากขึ้นและเรื่องมากกับการดื่มไวน์แดง

“พวกคุณคุยกันของพวกคุณ ฉันจะชิมสมบัติของคฤหาสน์พอตเตอร์” หลี่อวิ๋นหว่านหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาให้คนรับใช้รินแก้วให้ตัวเองและเริ่มชิมไวน์

การพูดหรือการกระทำเหมาะกับกาลเทศะของหลี่อวิ๋นหว่านในบางสถานการณ์ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกค่อนข้างสบายใจ ในขณะที่อยู่กับเธอไม่มีความกังวลเลย

ฉีเติ่งเสียนหยิบไวน์แดงขึ้นมาแล้วดมกลิ่นอย่างสบายๆแต่ไม่ได้ดื่ม

“ทำไม ไม่ถูกใจเหรอ?” โทคาเรฟสกีถาม

“ไม่ใช่ เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ฉันไม่สามารถดื่มได้” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวแล้วพูดเบาๆ

หลี่อวิ๋นหว่านแทบจะสำลักไวน์ที่เธอเพิ่งดื่มออกมา สิ่งที่พูดฟังดูสูงส่งจริงๆ! เมื่อเช้าไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนบ่น?

แคปพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “งั้นไม่เป็นไร ไวน์ทั้งหมดนี้พวกคุณสามารถเอากลับไปด้วยได้เลย”

ฉีเติ่งเสียนสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมโทคาเรฟสกีถึงแสดงความเมตตาต่อเขาเช่นนี้ เขาเข้าใจดีว่าผู้มีอำนาจในประเทศเสวี่ยเหล่านี้ฉลาดในบรรดาคนฉลาด เขาไม่ช่วยใครเปล่าๆง่ายๆ

โทคาเรฟสกี คงต้องการความช่วยเหลือจากเขาหรืออะไรสักอย่าง