บทที่ 1054 พลังแห่งจิตใจ

หลังจากได้ยินหยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและถามว่า: “คุณพบทางที่ไม่มีใครเคยพบมาก่อนหรือเปล่า?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ฉันไม่ได้บอกว่าฉันพบทางนั้นแล้ว แต่ฉันรู้สึกได้บรรพบุรุษในตระกูลฉีของเรา มีคำพูดว่า กำลังคนมีจำกัด แต่จิตวิญญาณนั้นไม่มีที่สิ้นสุด”

“คิดว่าประโยคนี้สมเหตุสมผลทีเดียว ถ้าจิตใจมนุษย์ถูกจำกัด เราจะสร้างเครื่องบิน เรือดำน้ำ ขึ้นฟ้าลงทะเลได้ยังไง?”

“ขีดจำกัดของจิตใจนั้นวัดไม่ได้”

“แม้แต่ศากยมุนียังกล่าวว่า การจะเป็นพุทธะ ต้องทำจิตใจให้สงบ”

เป็นเพราะจินตนาการที่มนุษย์สามารถพัฒนาเทคโนโลยี มีความพลังอำนาจบนพื้นโลกได้

เช่นเดียวกับศิลปะการต่อสู้

“ระดับของยอดฝีมือทำลายช่องว่าง ที่แบ่งผู้ที่แข็งแกร่งและอ่อนแอได้หรือเปล่า?” หยางกวนกวนถามอีกครั้ง

“แทบจะแยกได้ยาก สมรรถภาพทางกายและทักษะการชกมวยมาถึงระดับนี้แล้ว ส่วนใหญ่เทียบกันไม่ได้ อยู่ที่จุดที่ต่อสู้ตรงนั้นมากกว่า” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

“แล้วหงเซิงซือ ที่นายพลอวี้บอกว่ามาหาคุณด้วยข้อต่อรองหนึ่งต่อหนึ่ง แบบนี้คุณจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ? ” หยางกวนกวน ถามอย่างกังวล

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างครุ่นคิด: “หงเซิงซือ ใกล้จะสิ้นอายุไขซึ่งหมายความว่าวิญญาณของเขากำลังจะเหือดแห้ง การต่อสู้กับคนอื่นเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่ายมาก ถ้าเขาต่อสู้กับฉัน วิญญาณของเขาก็จะหายไปหมด มันเหมือนเร่งความตายของเขาเท่านั้น หากเขากล้ามา ฉันจะส่งเขาไปเอง!”

สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย

บนโลกนี้มีผู้คนเจ็ดถึงแปดพันล้านคน และมีอัจฉริยะนับไม่ถ้วน แต่ผู้ที่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้จนถึงระดับนี้นั้นหายากมาก

เหตุผลที่หงฮวาถิงมีรากฐานที่ลึกซึ้งก็คือได้รับการสนับสนุนจากสมาคมหงซึ่งเป็นองค์กรที่มีประวัติมายาวนาน มรดกศิลปะการต่อสู้จำนวนมากยังไม่ถูกกำจัดให้สิ้นซาก ปีศาจเฒ่าบางตัวมีชีวิตอยู่ได้นานพอสมควร

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนอย่างหวงเซิงซือจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ที่หลงเหมิน ถ้าไปพวกเขา อาจจะสามารถรับยอดฝีมือดัจากสำนักหวังเย่ว์ได้

“เป็นเรื่องยากมากสำหรับยอดฝีมือระดับสูงที่จะตัดสินผู้ชนะ แม้ว่าจะเป็นการยากที่จะแยกแยะระหว่างผู้เหนือกว่าและผู้ด้อยกว่า แต่ก็ยังมีบางส่วน ...”

“ยกตัวอย่าง คลาร์ก ส่วนสูง ปีกไหล่กว้าง ขนาดกล้ามเนื้อ มีพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งกว่า คนทั่วไป”

“ถ้าฉันฝึกกังฟูถึงระดับนี้ ฉันก็ยังไม่เทียบเท่าเขา”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนพูดจบ เขาก็โบกมือแล้วพูดว่า “มาจบการฝึกของวันนี้ เพื่อที่จะได้ลุยต่อในวันพรุ่งนี้ หวงชงให้ศิษย์พี่นายส่ง “หนังสือการสู้รบจริง” ให้นายแล้วนำกลับไป ศึกษา ด้วยตัวคุณเองอย่างละเอียด ฉันหวังว่านายจะได้รับแรงบันดาลใจจากมันได้”

“ที่ฉันไม่ได้ให้นายดูก่อนหน้าที่ เพราะนายไม่มีความเข้าใจมากพอ ถ้านายได้ดูก่อนอาจจะทำให้การฝึกถดถอยลงได้”

“ทางข้างหน้ามันจะยากขึ้น นายต้องเดินด้วยตัวเอง”

หวงชงยกหมัดขึ้นด้วยความเคารพ โค้งคำนับตามมารยาทของเจียงหู่และกล่าวว่า: “ตกลง ขอขอบคุณอาจารย์สำหรับคำแนะนำ!”

หลังจากที่หวงชงจากไป ฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้ให้ความสนใจหยางกวนกวนอีกต่อไป เขาเกือบจะสอนความรู้ทางทฤษฎีทั้งหมดที่ควรสอนให้เขาแล้ว นอกจากนี้ หยางกวนกวนยังหอบ “หนังสือการสู้รบจริง”ไป ตลอดทั้งวัน และไม่มีอะไรทำ คำแนะนำ

สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือการต่อสู้กับคนถัดไป

“คุณบอกว่า ถ้าคุณฝึกฝนกังฟูมาจนถึงระดับสูงและมีความเข้าใจร่างกายของตัวเองอย่างชัดเจน ทำไมยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่บางคนถึงตายเร็วขนาดนี้ พวกเขากลายเป็นอมตะเมื่ออายุหกสิบหรือเจ็ดสิบปี?” หยางกวนกวน ถามอย่างสงสัย .

“ยุคนั้นเป็นยุคที่ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวได้ง่ายที่สุด แต่ก็เป็นยุคที่วุ่นวายที่สุดเช่นกัน การใช้ชีวิตในยุคนั้น จิตใจของผู้คนย่อมสับสนวุ่นวายเป็นธรรมดา ด้วยกังฟู พวกเขายังต้องการปกป้องครอบครัวและประเทศชาติของพวกเขาด้วย ผู้ที่เป็น อารมณ์อ่อนไหวจะกังวลเรื่องต่างๆ การกดดันทางจิตใจทุกวันนั้นดีมากและความเสื่อมโทรมของจิตใจไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย มันสามารถทำให้พวกเขาตายเร็ว”

“กษัตริย์ทรงแต่งกายดี ได้รับอาหารอย่างดีอยู่ทุกวัน ชีวิตประจำวัน อาหารของพระองค์ได้รับการดูแล แพทย์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศก็อยู่ในโรงพยาบาลของกษัตริย์ด้วย ทำไมพระองค์ยังอายุสั้นอยู่? เป็นเพราะเขาใช้เวลาทั้งวันทบทวนอนุสรณ์สถาน ห่วงเรื่องราชการ แล้วทำให้จิตใจอ่อนล้าหรือเปล่า?”