บทที่ 1056 ไม่อยากสู้อีกแล้ว

ซุนอิ่งซูสวมกระโปรงสีแดง กระโปรงยาวพริ้ว มีรอยแซกกลางยาวมาถึงต้นขาด้านบน เสื้อคอวีเว้าลึกลงเกือบถึงหน้าอก ดูอันตรายทีเดียว

“งานเลี้ยงวันนี้จัดโดยองค์หญิงใหญ่ที่สง่างามที่สุด ฉันทะเลาะกับเธอบ่อย หากคุณออกไปกับฉัน ก็เตรียมรับแรงกดดันได้เลย” ซุนอิ่งซูยิ้มให้ฉีเติ่งเสียน

เธอสังเกตเห็นว่าเนคไทของผู้ชายคนนี้เบี้ยวนิดหน่อย เธอจึงช่วยเขาปรับให้เข้าที่

ฉีเติ่งเสียนเพียงก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อให้ความร่วมมือ ดวงตาของเขาก็ซื่อตรงมาก จ้องมองไปที่คอเสื้อตัววีเว้าลึกเท่านั้นและไม่เคยมองไปทางอื่นเลย

“ฉันค้นพบว่าไอดอลของฉันไม่ใช่แค่นายกเฉาเท่านั้น...”

“ไอดอลของฉันคือ: ฮีโร่งูหลามหญ้าสวี่ฮั่นเหวิน, อัศวินอมตะหนิงไฉ่เฉิน, อมตะ ต่งหนิวหลัง.....”

ฉีเติ่งเสียนคิดอย่างวุ่นวาย หยางกวนกวนผูกเน็คไทนี้ให้เขาดีแล้ว แต่เขาเองที่เป็นคนดึงให้มันเอียง

หึ ทักษะของผู้ชายคนนี้น่าทึ่งมากจริงๆ!

หลังจากที่ซุนอิ่งซูช่วยเขาจัดเนคไท เธอก็เอื้อมมือไปตบหน้าอกของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “สูทนี้สวยดี ใครเป็นคนเลือกให้คุณ?”

ด้วยการตบเบา ๆ นี้ เธอรู้สึกว่ากล้ามเนื้อหน้าอกของอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก และเธอก็อดไม่ได้ที่จะเกากล้ามเนื้อหน้าอกซ้ายด้วยนิ้วครั้งสองครั้ง

นางซุนอายุสามสิบแล้ว แม้ว่าเธอจะเป็นม่าย แต่เธอไม่เคยลิ้มรสความรักระหว่างชายและหญิงในชีวิตของเธอเลย

ความคิดนี้กระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่เป็นเรื่องปกติมาก... หากฉีเติ่งเสียนที่ไม่งี่เง่าเกินไป เมื่อวานเขาคงจะดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ นอนดูหนัง จากนั้นจึงตื่นขึ้นมาหลังจากตากแดดเป็นเวลาสามชั่วโมง

“ผู้ฝึกกังฟูทุกคนเก่งเหมือนคุณหรือเปล่า?” ซุนอิ่งซูถาม

“ก็ไม่ทั้งหมด ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่บางคนมีไหล่ที่ใหญ่ เอวกลม พุงใหญ่ รูปร่างของผมผิดปกติ ฉันก็ตั้งใจทำให้เป็นแบบนี้” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

ซุนอิ่งซู เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าเขาหรี่ตามอง เธออดไม่ได้ที่จะหน้าแดง หันกลับมาแล้วพูดว่า “ขึ้นรถแล้วไปกันเถอะ!”

ฉีเติ่งเสียนขึ้นรถหรูของซุนอิ่งซูอย่างง่ายดายและไปร่วมรับประทานอาหารค่ำกับองค์หญิงใหญ่ซางซิง

วันนี้ซุนอิ่งซูเรียกได้ว่าแต่งตัวสดใสมาก มีสร้อยคอเพชรรอบคอซึ่งเน้นคอเรียวและละเอียดอ่อนของเธอเหมือนหงส์ขาว ต่างหูยังเป็นรุ่นลิมิเต็ดจาก Cartier กำไลก็ทำโดยช่างฝีมือ พวกคนรวยคงจินตนาการของมูลค่าของบนตัวเธอได้ไม่ยาก

“สถานะของฉันในซ่างซิงตอนนี้ค่อนข้างน่าขายหน้า หลายคนต้องการไล่ฉันออกไป ถ้าฉันไม่ได้ควบคุมตลาดในหัวกั๋วและเข้าร่วมในโครงการก่อสร้างท่อส่งก๊าซธรรมชาติข้ามพรมแดนของคุณกับประเทศเสวี่ย ฉันก็เกรงว่า อีกไม่นานก็คงเย็นลง” ซุนอิ่งซูเอนตัวลงบนเบาะ ไขว้ขาอันสวยงามของเธอ และพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ

“สาเหตุหลักมาจากตระกูลชุย พวกเขาสนใจคุณอยู่หรือเปล่า? หากแม้แต่ตระกูลของคุณเองไม่สนับสนุนคุณ ก็เป็นเรื่องยากที่คนนอกจะสนับสนุนคุณ” ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูด

ซุนอิ่งซูพยักหน้าและกล่าวว่า “ขอบคุณที่ช่วยฉันแก้ไขวิกฤติต่างๆ จากนี้ไปก็ช่วยฉันด้วยนะ!”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกดูถูกเหยียดหยามและอยากจะพูดคำว่า “ทำไม”ออกไป

แต่ลองคิดดูอีกครั้ง ดูเหมือนว่าความฉลาดทางอารมณ์จะต่ำไปสักหน่อย

ซุนอิ่งซูบีบมือของเขา วางลงบนต้นขาของเธอ แล้วใช้สองมือเล็ก ๆ กดมัน แล้วพูดว่า: “ช่วยฉันด้วย ฉันจะเป็นพันธมิตรที่ภักดีที่สุดของคุณเอง!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ผมช่วยคุณเพียงเพราะคุณช่วยชีวิตผมไว้ตอนคราวจ้าวหงซิ่วและเคยช่วยผมครั้งหนึ่งที่มี่กั๋ว... ไม่สนหรอกว่าขาของคุณจะยาวหรือนุ่มลื่นแค่ไหนก็ตาม!”

เขาจึงพยักหน้าทันทีและพูดว่า: “แน่นอน ผมจะช่วยคุณ เพราะคุณคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของผมเหมือนกัน”

แต่ซุนอิ่งซูอยากจะตบไอ้คนโรคจิตนี่จริงๆ เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์ที่จะไม่เห็นด้วยกับเรื่องไหนหากว่าไม่ได้รับผลประโยชน์บางอย่าง

“พี่อิ่งซู วันนี้มีภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ออกฉาย คนแสดงคือเกาดา-สเตแธม

คุณอยากไปดูด้วยกันไหม?” ฉีเติ่งเสียนบีบนวดของซุนอิ่งซู แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม