บทที่ 1061 พระอัครสังฆราชฉี

ซุนอิ่งซูถูกฉีเติ่งเสียนทิ่ม ซึ่งทำให้แผ่นหลังชาไปทั้งหลัง และแทบจะกระโดดขึ้นมาจากจุดเริ่มต้น

เธอจ้องมองชายที่ทิ่มเธอ และอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธ “คุณทำอะไร!”

สีหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความอวดดีและพูดว่า “คุณเป็นคนเริ่มก่อน!”

“……”

ซุนอิ่งซูจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างรุนแรง ได้ ไอ้สารเลว คุณมันเก่ง!

เธอยอมรับว่าฉีเติ่งเสียนเป็นผู้ชายที่แมนมาก และพลังส่วนตัวของเขาก็แข็งแกร่งพอที่จะทำให้ผู้หญิงทุกคนรู้สึกสบายใจ

แต่ความฉลาดทางอารมณ์ของผู้ชายคนนี้.….. เหอะ คำว่า“ต่ำ”คำเดียวก็ไม่สามารถอธิบายอะไรได้อีก

“เจ้าหญิงจางแห่งซ่างซิงผู้นี้มีค่อนข้างฉลาด เชิญคนมามากมายขนาดนี้ วางแผนจะทำอะไร?” ฉีเติ่งเสียนมองไปข้างหน้าและหรี่ตาเมื่อเขาเห็นผู้คนรอบๆหลี่เสวียนเจิน

ซุนอิ่งซูเยาะเย้ยว่า “ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยล่ะ ไอ้สารเลว!”

ฉีเติ่งเสียนกล่าว “ช่างเถอะ ฉันฟังเอง”

หลังจากพูดจบ เขาก็สงบจิตลงและเริ่มฟังหลี่เสวียนเจินกับคนรอบตัวสนทนากัน

ในเวลานี้ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าที่สวยหรูเดินออกมา คือลวี่ฉ่ายที่เคยปรากฏตัวในบ้านตระกูลเหลย เธอสวมเดรสทางการสีเขียว และบุคลิกของเธอก็ไม่ด้อยไปกว่าหลี่เสวียนเจินเจ้าหญิงจางแห่งซ่างซิง

“ไปคุยกันที่ข้างในดีกว่า ที่นี่มีคนเยอะ” ลวี่ฉ่ายสังเกตเห็นฉีเติ่งเสียนยิ้มให้หลี่เสวียนเจินและคนอื่นๆ

หลังจากพูดจบ เธอก็หันหน้ามองและยิ้มให้ฉีเติ่งเสียงสองที

เมื่อฉีเติ่งเสียนเห็นท่าทีเสแสร้งของเธอ เขาก็จับคทาของพระอัครสังฆราชในอ้อมแขนของเขาด้วยความไม่พอใจ และคิดว่าเขาควรจะใช้คำสาปพิฆาตกับสาวใช้คนนี้หรือไม่?

ทำไมต้องเป็นคำสาปนี้?

เพราะศีรษะของสาวใช้คนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับพวกนอกรีตจากลัทธิแดร็กคูล่าอย่างแน่นอน!

ลวี่ฉ่ายรู้ว่าทักษะของฉีเติ่งเสียนนั้นไม่ธรรมดาและการได้ยินของเขาก็น่ากลัวมากเช่นกัน หากเขายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือและสื่อสาร เขายังคงได้ยินชัดเจนแม้จะมีคลื่นเสียงดังก็ตาม

“เจ้าหญิงจางแห่งซ่างซิงผู้นี้มีความทะเยอทะยานไม่น้อย เป็นพวกเดียวกันกับคนของตระกูลจ้าวแล้วจริงหรอ?” ฉีเติ่งเสียนหันไปมองที่ซุนอิ่งซู สีหน้าของเขาเริ่มมืดมน

ซุนอิ่งซูก็โกรธพอสมควรและพูดว่า “คราวนี้เธอมาที่เซียงซานเพื่อซื้อเรือตระกูลเหลย มีบางอย่างผิดปกติกับเรือตระกูลเหลย แรงกดดันภายในและภายนอกกำลังมาเหมือนภูเขา เหลยเทียนซื่ออาจไม่สามารถทนต่อมันได้”

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าข่าวลือล่าสุดที่ว่าเรือตระกูลเหลยกำลังจะขายให้กับโลกภายนอกนั้นไม่ได้เป็นเพียงข่าวที่ถูกปั้นขึ้นง่ายๆ

เหลยเทียนซื่อแก่แล้ว รุ่นที่สองของตระกูลเหลยทั้งสองป่วยและไม่สามารถดูแลธุรกิจของครอบครัวได้ และมีเหลยเสวี่ยเจียวเพียงคนเดียวของรุ่นสาม

เหลยเสวี่ยเจียวยังเด็กเกินไป และครั้งที่แล้วที่เขาถูกหวังเจี้ยนเฉิงปลุกปั่นเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับบทบาทสำคัญในเวลาอันสั้น

เมื่อเร็วๆนี้ เรือตระกูลเหลยตกอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาลและแน่นอนว่าเหลยเทียนซื่อจะต้องหาทางออกให้กับตระกูลเหลย

“ในตอนนั้นเหลยเทียนซื่อเสียสละชีวิตและเลือดของเขาเพื่อมาตุภูมิ ตอนนี้ไอ้สารเลวเหล่านี้ได้ผลประโยชน์แล้วอยากถีบหัวส่งหรอ?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจ และอยากที่จะเอาไม้คทาเข้าไปตีคนละทีสองที

“ถ้าหลี่เสวียนเจินได้เป็นหุ้นส่วนเรือของเหลยจริงๆ สิทธิในการพูดของเธอในประเทศหัวกั๋วก็จะมีน้ำหนักมากในทันที ซึ่งอาจคุกคามจุดยืนของฉันได้” ซุนอิ่งซูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิด มีคนจำนวนมากกำลังล้อมตระกูลเหลยในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้

ถ้าเหลยเทียนซื่อยังไม่ยอมที่จะก้มศีรษะจนจบ เรือตระกูลเหลยก็จะต้องพังทลายลงเท่านั้น

แต่ถ้าเขายอมก้มหัว.…..

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว นิสัยของเหลยเทียนซื่อกำหนดแล้วว่าเขาจะไม่ยอมก้มหัว ตอนนั้นเขาสามารถทำสิ่งที่กล้าหาญเช่นนั้นได้ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่เปลี่ยนศรัทธาของเขาและประนีประนอมกับความชั่วร้ายได้อย่างง่ายดาย

เขายอมเสียเงินมากมายดีกว่ายอมก้มหัวให้คนที่เขาดูถูกซึ่งอาศัยอำนาจในการทำความชั่ว

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “อยากยึดเรือตระกูลเหลยเหรอ? ฉันเกรงว่าพวกเขาจะทำไม่ได้!”