บทที่ 1065 ผลประโยชน์ที่ยั่วยวน

“ผู้อาวุโสกำลังต้อนรับแขก เป็นแขกผู้มีเกียรติของเมืองหลวง”

พ่อบ้านเหลยพูดกับฉีเติ่งเสียน

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ฟัง ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา และพูด“หา?แขกผู้มีเกียรติจากเมืองหลวง?คงจะไม่ใช่คนของตระกูลจ้าวใช่ไหม?”

พ่อบ้านเหลยส่ายหน้าและพูด“ไม่ใช่ เป็นคนของตระกูลอวี้ ชื่ออวี้ซุนหยวน”

คนของตระกูลอวี้แห่งเมืองหลวง?

ดวงตาทั้งสองข้างของฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหรี่ลง เห็นได้ชัดเจนว่าอวี้เสี่ยวหลงไม่มีทางยืนข้างตระกูลเหลย วันนี้ คนของตระกูลเหลยเดินทางมาถึงเซียงซาน มีจุดประสงค์อะไร?

ฉีเติ่งเสียนก็เดินเข้าไปข้างใน เป็นธรรมชาติที่พ่อบ้านเหลยจะไม่ห้ามเขา เขาสำหรับตระกูลเหลย เป็นผู้มีพระคุณ

“เด็กหนุ่มมาจากไหน ทำไมถึงไม่มีมารยาท?”ฉีเติ่งเสียนยังไม่เดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่อยู่ข้างในแล้ว

เสียงนี้ไม่คล้ายคลึงกับอวี้เสี่ยวหลง แต่นิสัยเฉพาะตัวกับความหยิ่งยโส กลับเหมือนกับอวี้เสี่ยวหลง

สายตาของเหลยเทียนซื่อมองมาที่ประตู เห็นว่าเป็นฉีเติ่งเสียน ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม“คุณอวี้อย่าถือสา นี้คือเพื่อนของพวกเราตระกูลเหลย พระอัครสังฆราชประจำเขตภาคใต้ของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ ฉีเติ่งเสียน”

อวี้ซุนหยวนอายุประมาณสี่สิบกว่า แต่หน้าตา ราวกับอายุยังไม่ถึงสามสิบ ผิวขาวออร่าเรียบเนียน ดวงตายังสดใสและเฉียบคม รู้สึกเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างในร่างกาย

อวี้ซุนหยวนคนนี้ เป็นป้าของอวี้เสี่ยวหลง

อวี้ซุนหยวนได้ยินเหลยเทียนซื่อพูดแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างเย็นชา“ฉันคิดว่าเป็นใคร เดิมทีก็เป็นลูกชายของไอ้ใบ้ฉี มิน่าล่ะถึงไม่มีมารยาท”

ปีนั้น ฉีปู้อวี่อยู่ที่เมืองหลวงเปิดฉากฆ่าคน ไม่เพียงล่วงเกินตระกูลจ้าวจนตาย แม้แต่คนของวงศ์ตระกูลใหญ่ก็ไม่ชอบเขา คิดว่าเขาไม่มีมารยาท และไม่รู้จักเคารพคนอื่น

ชื่อของเขา ในเมืองหลวง ไม่ได้ดีมากนัก

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจผู้หญิงแก่คนนี้ แค่พูดกับเหลยเทียนซื่อ“ผู้อาวุโสเหลย ผมได้ยินสถานการณ์ในช่วงนี้แล้ว มีคนมีอำนาจจำนวนมากอยากจะต่อต้านตระกูลเหลย ฮุบเรือตระกูลเหลย?เรื่องนี้ ทำไมคุณถึงไม่พูดกับผม?”

เหลยเทียนซื่อก็ชะงักไป หลังจากนั้นก็ยิ้มอย่างจนปัญญา

เขาวางแผนอยู่ในใจแล้ว รู้ว่าฉีเติ่งเสียนหมอนี่มีฝีมือมาก แต่คนมีอำนาจที่ต่อต้านตระกูลเหลยใหญ่มากเกินไป และยิ่ง ฉีเติ่งเสียนไม่ง่ายที่จะใช้ตำแหน่งพระอัครสังฆราชล้างโทษผู้ก่อการร้ายได้ เป็นธรรมชาติที่ไม่อยากจะดึงเพื่อนเข้ามาพัวพัน

เรือตระกูลเหลย ในสายตาเขาสำคัญมาก แต่ไม่ได้สำคัญจนต้องดึงเพื่อนให้จมน้ำ

เขาก็รู้ว่าชัดเจนดีว่าตระกูลเหลยหลายปีที่ผ่านมารุ่งโรจน์ ดังนั้น เขาปลงแล้ว ไม่อยากจะให้กระทบไปถึงฉีเติ่งเสียน

“บอกนาย นายจะสามารถช่วยให้สำเร็จ?”อวี้ซุนหยวนพูดถามเสียงเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชาและเหยียดหยาม ท่าทางรุนแรงกว่าอวี้เสี่ยวหลงมาก

ฉีเติ่งเสียนได้ฟังประโยคนี้ ในใจก็รู้สึกไม่แปลกใจกับนิสัยหยิ่งยโสของอวี้เสี่ยวหลง ถ้าทั้งครอบครัวมีความมุ่งมั่นขนาดนี้ ก็ไม่แปลกหรอก…

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจจะสนใจผู้หญิงคนนี้ ก็ตรงไปนั่งบนโซฟา พูดกับเหลยเทียนซื่อ“ตระกูลเหลยไม่สามารถพังทลายได้ อย่างน้อยที่สุด อย่างพังทลายในมือของคนเหล่านี้”

เหลยเทียนซื่อพยักหน้า และพูด “แน่นอนว่าผมรู้ ดังนั้น วันนี้จึงพูดคุยกับคุณอวี้”

อวี้ซุนหยวนก็ไม่ได้เหยียดหยามฉีเติ่งเสียนอีก แต่พูดจริงจังกับเหลยเทียนซื่อ“ผู้อาวุโสเหลย คุณเป็นฝ่ายจะมอบอำนาจครึ่งหนึ่งให้พวกเราตระกูลอวี้ มอบให้เทียนตี้ของพวกเราควบคุมหุ้น สำหรับการหนีทีไล่ ค่อนข้างมีมาก”

เหลยเทียนซื่อลูบหนวดของตัวเอง กำลังลังเล

ฉีเติ่งเสียนกลับหัวเราะเสียงดัง หันหน้าไปมองอวี้ซุนหยวน และพูด“คุณไม่ใช่มาช่วยตระกูลเหลยไหม แต่มาฉวยโอกาสปล้นเถอะ!”

อวี้ซุนหยวนกลับหลุดหัวเราะออกมา “นายจะรู้อะไร?ผู้ถือหุ้นของเรือตระกูลเหลย ถ้าหากตกอยู่ในมือของคนตระกูลจ้าว ถึงจะเรียกว่าจัดการยาก!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะและพูด“อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าพวกคุณเอาตัวรอดไปวันๆ!”