บทที่ 1067 ผู้ดูแลทรัพย์สิน

“พลั๊ก!

หลังจากปล่อยปืนใหญ่ออกไป อวี้ซุนหยวนก็ได้ยินเสียงดัง

เธอคิดว่าหมัดของพวกเขาปะทะกันเข้าแล้ว แต่กลับไม่มีแรงตอบโต้ใดๆ เลย

ก็ตระหนักว่านี่คือเสียงที่มาจากการระเบิดกะทันหันของชี่กับเลือดในร่างกายของฉีเติ่งเสียน ชี่กับเลือดถูกล่อเลี้ยงส่งไปยังหมัด ก่อนจะระเบิดจากใจกลางหมัดที่ส่งออกไป

นี่คือทักษะเฉพาะตัวของฉีเติ่งเสียน – ระเบิดจินตาน

“พลั๊ก!”

คราวนี้หมัดปะทะกันจริง!

ใบหน้าของอวี้ซุนหยวนซีดลงทันที รู้สึกว่าไม่ได้ต่อสู้กับหมัด แต่ต่อสู้กับเทพเจ้า ราวกับภูเขาอู๋จื้อซานที่ถูกพระเจ้าตถาคตบดขยี้!

ส้นเท้าของเธอถูกยกขึ้นจากพื้น จากนั้นยกนิ้วเท้า ก่อนที่ลำตัวจะโค้งงอราวกับกุ้งจะปลิวลอยไปด้านหลัง

ในขณะที่จัดการเหลยกำลังกุลีกุจอรีบเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังอวี้ซุนหยวนราวห้าเมตร เขายกมือซ้ายขึ้น เมื่ออวี้ซุนหยวนลอยเข้ามาใกล้ เขาจับไหล่ จากนั้นใช้มือขวาแล้วกดไหล่ ที่มีการสั่นเทาที่หลังส่วนล่าง

ร่างกายของอวี้ซุนหยวนหมุนตัวขึ้นไปในอากาศสามครั้ง ผู้จัดการเหลยทำเสียงฮึดฮัด ก่อนจะกดอย่างแรงจากนั้นเขาก็ผลักเธอลงไปที่พื้น ยืนนิ่งมองเธอ

ทันทีที่เขาหยุด อวี้ซุนหยวนก็พ่นเลือดออกมาเต็มปาก

ใบหน้าของผู้จัดการเหลยซีดเผือด และเขาก็แอบตกใจ พลังของหมัดนั้นทรงพลังขนาดไหน?

ผลของแรงนั้นเป็นผลกระทบที่เกิดขึ้น หมัดของฉีเติ่งเสียน ทำให้เกิดแรงกระแทกกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ ถ้วยชาที่เขาถืออยู่ในมือซ้ายส่งเสียงดังกึกก้องและดูเหมือนจะกำลังจะหก

เพียงนิ้วของเขาสัมผัสเบา ๆ เขานวดข้อมือเป็นวงกลม แขนอ่อนนุ่มเหมือนบะหมี่ มือที่ถือถ้วยชาปล่อยลง จากนั้นก็พลิกเป็นแขนของเขา ไปจับมันเอาไว้อีกครั้ง

เขาจับถ้วยชาไว้อย่างมั่นคง ไม่มีน้ำชาสักหยดอยู่ข้างในเลย

“ฮ่า ช่างเป็นทักษะที่น่าอัศจรรย์จริงๆ!” เหลยเทียนชือเช็ดดวงตาสลัวของเขาและพูดด้วยความประหลาดใจ

ฉีเติ่งเสียน ยิ้มให้เหลยเทียนชือแล้วพูดว่า: “คุณเหลยสมควรได้รับรางวัล เมื่อพูดถึงทักษะมหัศจรรย์นี้ ผมคิดว่าสามารถเรียกคุณเหลยด้วยสี่คำนี้ได้เลย เพราะภายใต้จมูกของปีศาจตะวันตก หากเมื่อก่อนสามารถบรรลุภารกิจอันยิ่งใหญ่แบบนี้ได้ช่างน่าประทับใจจริงๆ!”

เมื่อได้ยินเหลยเทียนชือก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เมื่อนึกถึงปีอันรุ่งเรืองในอดีตของเขา

อวี้ซุนหยวนเช็ดเลือดจากมุมปากแล้วพูดช้าๆ: “นายสมควรที่จะเป็นยอดฝีมือที่สามารถทลายความว่างเปล่าและมองเห็นความเป็นอมตะของเทพเจ้า! ทักษะแบบนี้มันเพียงพอแล้วจริงๆ มันดูโดดเด่นจากกลุ่มชน”

ฉีเติ่งเสียน เหลือบมองเธอแล้วพูดว่า “ศิลปะการต่อสู้ของคุณเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน แต่น่าเสียดายที่ช่องว่างระหว่างผมกับคุณมันกว้างเกินไป”

อวี้ซุนหยวนในใจรู้สึกหงุดหงิด เธอฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตลอดชีวิต แต่เธอเทียบไม่ได้กับเด็กคนนี้ มันยากที่จะยอมรับจริงๆ

“พรสวรรค์เป็นสิ่งที่เทียบไม่ได้” ผู้จัดการเหลยปลอบใจอวี้ซุนหยวนแล้วพูด

เมื่อเห็นการแสดงทักษะของฉีเติ่งเสียน ในใจก็เกิดอารมณ์หลากหลาย ที่สำคัญ เขารู้สึกว่าเขาแก่แล้ว โลกนี้ควรเป็นของคนรุ่นใหม่เหล่านี้

อวี้ซุนหยวนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า: “นายมีหมัดที่แข็งแกร่งและนายก็มีเหตุผล หากนายบอกว่าสามารถช่วยเรือของตระกูลเหลยได้ มันก็ขึ้นอยู่กับนายที่จะเข้าไปควบคุม แต่พวกเราตระกูลอวี้จะไม่ยุ่งอีกต่อไป!”

อวี้ซุนหยวนก็เป็นคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้ได้ หลังจากพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของ ฉีเติ่งเสียน จึงไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

“ต้องรู้ไว้ด้วยว่าหากหุ้นของเรือตระกูลเหลยตกไปอยู่ในมือของคนเหล่านั้น มันไม่ใช่เรื่องดี หลายคนอาจจะต้องปวดหัวได้” อวี้ซุนหยวนกล่าวเสริม

ฉีเติ่งเสียน พูดอย่างใจเย็น: “ไม่ต้องห่วง ในเมื่อผมได้โม้ไปแล้ว ผมจะต้องทำได้แน่นอน”

อวี้ซุนหยวนหยุดพูด ในขณะนี้ อวี้เสี่ยวหลงเดินเข้ามา

“ฮะ? เสี่ยวหลง ทำไมเธออยู่ที่นี่?” อวี้ซุนหยวนขมวดคิ้วและพูดเมื่อเห็นอวี้เสี่ยวหลง

“ฉันได้ยินมาว่าตระกูลส่งป้าไปที่ตระกูลเหลย ฉันรู้ว่าป้าจะต้องมีความขัดแย้งกับใครสักคนแน่ ฉันเลยรีบมาที่นี่ กลัวว่าจะถูกทุบตีจนตายเสียก่อน” อวี้เสี่ยวหลงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด