บทที่ 1071 คนขี้โม้

“นายเป็นใคร เหมือนฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย?”

อดีตผู้ลักลอบค้าของเถื่อนเซียวซิง หันหน้าไปมองที่ฉีเติ่งเสียน มองขึ้นลงแล้วพูดช้าๆ

ฉีเติ่งเสียนเดินตรงขึ้นบันไดไม้ นั่งลงบนที่นั่งตรงข้ามเซียวซิงและพูดด้วยรอยยิ้ม: “เมื่อคุณเซียว มีชื่อเสียง ฉันไม่เคยอยู่แถวนี้ แน่นอนว่านายต้องไม่รู้จักฉัน!”

เซียวซิงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง แล้วพูดอย่างเฉยเมย: “หือ? วันนี้นายมาหาฉันเพื่อหารือเรื่องธุรกิจงั้นเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียน ส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องธุรกิจกับนาย ฉันมาที่นี่เพื่อขออะไรบางอย่างจากนาย”

“นายต้องการอะไร?” เซียวซิงถาม เอนกายลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าพึงพอใจ

เขามีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองมากในตู๋ซานเจียว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสามารถทำเงินได้มากมายทุกปี เขาใช้เวลาสองหรือสามเดือนต่อปีในเพื่อหยุดพักผ่อนในประเทศเฟิ่งเยี่ยกั๋วหรือยุโรป

หลังจากพูดแบบนี้เซียวซิงก็หัวเราะออกมาตรงๆ และพูดว่า “นายมาหาฉันเพื่อขออะไรบางงั้นเหรอ?”

เขาเอื้อมมือออกไปเคาะโต๊ะแล้วถามว่า “นายคิดว่านายเป็นใคร?”

ฉีเติ่งเสียนมองเขาอย่างไม่แสดงออก

ในฐานะนักธุรกิจผู้ลักลอบขนสินค้าในตอนนั้นเซียวซิงยังคงเจ้าอารมณ์มาก การตั้งคำถามอย่างกะทันหันของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่ที่รุนแรงมาก

แต่ฉีเติ่งเสียน ไม่ได้รู้สึกกดดันใด ๆ เลย เขากล้าอวดต่อหน้าพระสังฆราช ไม่มีใครปรามเขาเลยหรือไง?

เมื่อเซียวซิงพูดจบ ทหารที่อยู่รอบๆ อาคารไม้ก็อดหัวเราะไม่ได้

“ได้ นายดมของในกระเป๋าใบนี้เพื่อแสดงความจริงใจ แล้วฉันจะให้โอกาสนายพูดที่เหลือ!” เซียวซิงหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาจากโต๊ะแล้วโยนมันต่อหน้าฉีเติ่งเสียน

แม้ว่าซองเล็กๆ นี้อาจจะดูเหมือนไม่มาก แต่ก็ถือว่าปริมาณที่สูดดมเข้าไปอาจจะอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน!

ในตู๋ซานเจียวผู้มีอำนาจพวกนี้ไม่ได้ถือว่าชีวิตมนุษย์เป็นชีวิตมนุษย์เลย พวกมันเลวร้ายยิ่งกว่าวัชพืชด้วยซ้ำ

ฉีเติ่งเสียน หยิบห่อของเถื่อนเล็กๆ ขึ้นมาจากโต๊ะด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น: “ถ้านายคุยกับฉันดีๆ ฉันสามารถเพิกเฉยต่อความแค้นในอดีตได้ แต่ถ้านายยังมีความคิดแบบนี้ ฉันก็จะเอาของพวกนี้ลงในท้องนายเอง!”

เมื่อพูดจบ ก็โยนของทิ้งไป แล้วชักมือออกด้วยความรังเกียจ ปล่อยให้มันหล่นลงบนโต๊ะเสียงดังกึกก้อง

ฉีเติ่งเสียน ไม่ใช่คนที่หมกมุ่นในศีลธรรม แต่เขาแค่เกลียดคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้

“อืม?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ—“

เซียวซิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างดุดันส่ายหัวซ้ำไปซ้ำมา

ทหารที่อยู่รอบๆ หัวเราะออกมา มองไปที่ฉีเติ่งเสียน ด้วยสายตาที่มีเจตนาฆ่า

เซียวซิงเป็นหัวหน้าใหญ่ของพวกเขา เขาดูแลค่าใช้จ่ายรายวันทั้งหมดของกองทัพ

ชายคนสุดท้ายที่กล้าจองหองต่อหน้าเซียวซิง ตอนนี้เป็นหญ้าเฝ้าหลุมศพ... หรือไม่ก็ไม่มีหญ้าคลุมหลุมศพ ถูกสับแล้วโยนให้กับสุนัขหมาป่ากิน

“นายไม่สนใจเรื่องความแค้นในอดีตเหรอ?”

“หนุ่มน้อย...”

“นายมาจากไหน เป็นเด็กใหม่งั้นเหรอ? นายถึงไม่เคยได้เรื่องยินเกี่ยวกับฉันหรือบางทีนายอาจไม่รู้ชื่อเสียง เซียวซิงฉันบ้างเลย?”

เซียวซิงไขว้ขา หยิบซิการ์ออกมาแล้วถือมันไว้ในมือ

ทันใดนั้น ทหารคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา หยิบไฟแช็กออกมา จุดซิการ์ในมือ จุดแล้วจึงถอยกลับไปด้วยความเคารพ

เซียวซิงใส่ซิการ์เข้าไปในปาก ลากช้าๆ แล้วพูดว่า: “ฉันเคยเห็นคนที่รนหาที่ตายมากมาย แต่ฉันไม่เคยเห็นคนแบบนายที่มาตายคนเดียว!”