ตอนที่ 109
บทที่ 109 สั่งเดลิเวอรี่
October 21, 2026
คำพูดสบายๆ ของฉีเติ่งเสียนกระตุ้นให้ทุกคนเยาะเย้ยอีกครั้ง
เจียงหย่งเป็นคนที่หัวเราะดังที่สุด เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมมีส่วนร่วมในด้านเศรษฐกิจมาหลายปีแล้ว หากมีปัญหาใด ๆ ผมไม่เพียงเป็นคนแรกที่รู้ แต่ยังเป็นคนที่สองด้วยที่จะรู้”
“ผมขอถามคุณฉีหน่อยว่าได้ข่าวมาจากไหนว่าทางจังหวัดจะเน้นการพัฒนาดินแดนแห่งความตาย?”
“ เป็นไปได้ไหมที่คนในตระกูลของคุณฉีทำงานใกล้กับนายกรัฐมนตรีประจำจังหวัด?”
คนรับใช้ของตระกูลหลี่ก็มองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยความดูถูก แสดงความไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด
คนในจังหวัดไม่มีเบาะแส แล้วจะเลือกดินแดนแห่งความตายเป็นสถานที่พัฒนาได้อย่างไร? แม้แต่นกก็แทบจะไม่บินผ่านพื้นที่ตรงนั้น แล้วจะนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างไร?
แน่นอนว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่บอกคำพูดของหวงเหวินหลั่งแก่พวกเขา คำพูดหนึ่งประโยคหากไม่เชื่อก็มีแต่จะฉุดลง
เซี่ยงตงฉิงไม่สงสัยในตัวเขาเลย หลังจากได้ยินเขาพูดถึงที่ดินในดินแดนแห่งความตายก็เริ่มสนใจมันและแอบใช้เงินสำรองไปกับการซื้อกิจการอย่างสนุกสนาน
เงินสำรองของเซี่ยงกรุ๊ปมีมูลค่าหลายร้อยล้าน
“เอาล่ะๆ เรามาคุยกันดีๆ เกี่ยวกับวิธีแก้ไขความเป็นศัตรูของหู่เหมินกรุ๊ปที่มีต่อมู่จื่อกรุ๊ปของเราดีว่า” หลี่หลงอี้ส่ายหัวและจัดลำดับความสำคัญ
หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอไม่เชื่อ ฉีเติ่งเสียนไม่น่าไว้วางใจขนาดนั้นเลยเหรอ? อย่างไรซะเธอก็มั่นใจในสิ่งนั้น
เจียงหย่งจงใจพูดกับฉีเติ่งเสียน “คุณฉีคุณมีข้อเสนอแนะที่ดีอะไรบ้าง?"
ฉีเติ่งเสียนตอบ “ตอนนี้หู่เหมินกรุ๊ปกำลังแข่งขันกับเซี่ยงกรุ๊ป หากต้องการจัดการกับมู่จื่อกรุ๊ปเพียงเพราะเขาต้องการได้รับผลประโยชน์โดยไม่จำเป็นต้องลงมือ”
“อีกด้านของมู่จื่อกรุ๊ป ต้องการเพียงโครงการที่มีแนวโน้มที่ดีในอนาคต หรือติดต่อบุคคลที่มีอิทธิพลเพื่อขัดขวางหู่เหมินกรุ๊ป”
หลี่หลงอี้กล่าวว่า “ผมนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมีข้อมูลเชิงลึก”
เจียงหย่งกล่าว “เอาอย่างนี้ หลังเที่ยงผมจะพาคุณลุงหลี่ไปพบอาจารย์ของผม เขาจะมอบเกียรติให้คุณอย่างแน่นอน!”
“อาจารย์ของคุณ?” การแสดงออกของหลี่หลงอี้ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
“อาจารย์ของผมยุ่งมากในวันธรรมดา แต่เขาก็ยังให้เกียรติมาพบผม บางทีเขาอาจให้โอกาสเราห้านาทีในการพบกัน การที่เราจะพูดถึงเรื่องนี้ได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความร่วมมือระหว่างลุงหลี่กับผม!” เจียงหย่งกล่าว
“ดีเลย ผมอยากเจอคุณหวงต้ามานานแล้ว และหวังว่าผมจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ถ้าเขาลงมือหู่เหมินกรุ๊ปก็จะไม่กล้าทำอะไรเลย!”หลี่หลงอี้พูดอย่างมีความสุข
ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถาม “หวงเหวินเทา?!”
เจียงหย่งขมวดคิ้วและมองพร้อมกับพูดว่า “คุณรู้จักอาจารย์ของผมเหรอ?”
“คุณลุงหลี่ ทำไมการที่คุณจะไปพบกับหวงเหวินเทาถึงได้มีปัญหาเยอะขนาดนี้ล่ะ? ผมสามารถโทรหาเขาและขอให้เขาช่วยได้นะ เมื่อวานเขาเป็นหนี้บุญคุณผมอยู่!” ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่มีความตระหนักรู้ในตนเองแบบนี้น่ะเหรอ เขาจะทำให้คุณหวงต้าเป็นหนี้บุญคุณเขาได้อย่างไรกัน?”
“ผู้ชายคนนี้เริ่มคุยโวอีกครั้งแล้วล่ะ...... ฮ่าฮ่าฮ่า แถมคุณหวงต้ายังเป็นหนี้บุญคุณเขาอีก ถ้าฉันบอกว่านายกรัฐมนตรีจังหวัดเป็นหนี้ฉันบ้างล่ะ!”
“ไม่กลัวลมพัดลิ้นขาดเหรอ กล้าพูดอะไรออกมาเนี่ย!”
เมื่อเหล่าคนรับใช้ได้ยินสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนพูด พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มพูดออกมา พวกเขาทั้งหมดหัวเราะและส่ายหัว คนอย่างคุณหวงต้าเนี่ยนะจะเป็นหนี้บุญคุณผู้คุมเรือนจำได้อย่างไร? !
เจียงหย่งเยาะเย้ยและพูดว่า “ผมไม่รู้นะว่าคุณรู้มาจากไหนว่าใครเป็นอาจารย์ของผม แต่มันไร้สาระที่คุณบอกว่าอาจารย์ของผมเป็นหนี้บุญคุณคุณ!"
“ตระกูลหวงเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย! อาจารย์ของผมเป็นมหาเศรษฐี และน้องชายของเขาเป็นผู้นำของเมืองจงไห่ของเรา!”
“คุณบอกว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณคุณ?”
“คุณคิดว่ามีบางอย่างที่ตระกูลหวงไม่สามารถแก้ไขได้ และต้องการให้ผู้คุมเรือนจำอย่างคุณมาช่วยแก้ไขเหรอ?”