บทที่ 111 วางเดิมพัน

“นายกำลังฟังอยู่หรือเปล่า?”

หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะบีบหูของฉีเติ่งเสียนเบา ๆ และพูดใส่หูของเขาอย่างดัง

ฉีเติ่งเสียนเปิดนิ้วของเธออย่างสบายๆ และพูดอย่างใจเย็น “แน่นอนสิฉันกำลังฟังอยู่ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนใหญ่คนโตแค่ไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? เขามีเงินเขาก็ไม่ได้เอามาแบ่งฉันซักหน่อย”

หลี่อวิ๋นหว่านกระตุกมุมปากของเธอ รู้สึกว่าตัวตนและปรัชญาของฉีเติ่งเสียนนั้นอิสระและเรียบง่ายจริงๆ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่เหนื่อยกับชีวิตที่เหลืออยู่

เกรงว่าแม้ว่าผู้นำของประเทศจะยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็จะไม่พูดอะไรสักคำ

เราทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์ แบกหัวไว้บนไหล่ 2 ข้าง มีอำนาจมากขึ้น มีเงินมากขึ้นแค่นั้นเอง มีอะไรน่าเกรงขามอย่างนั้นเหรอ?

“เท้าของฉันยังเจ็บอยู่ ช่วยนวดให้ฉันหน่อย” หลี่อวิ๋นหว่านหันหน้าไปทางด้านข้าง ยกขาที่สวยงามของเธอขึ้น แล้ววางไว้ในอ้อมแขนของฉีเติ่งเสียน

จากนั้นเธอก็พบว่าฉีเติ่งเสียนเกิดความกระวนกระวายซึ่งทำให้เธอยิ้มอย่างภาคภูมิใจ มีสิ่งต่าง ๆ ที่ทำให้คุณไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เสมอ!

ห้านาทีต่อมาหลี่หลงอี้ก็เดินออกไปอย่างหดหู่ เมื่อเขาเห็นฉีเติ่งเสียนกำลังนวดข้อเท้าของหลี่อวิ๋นหว่านอยู่ เขาไม่แม้แต่สนใจที่จะดุด้วยซ้ำ

เจียงหย่งก็ออกมาเช่นกัน เมื่อเห็นฉากนี้ใบหน้าของเขาก็มืดลง

ในสมัยโบราณ เท้าของเด็กผู้หญิงมีค่าเท่ากับชีวิตของเธอ เธอจะปกป้องเป็นอย่างดี แม้แต่สามีเองก็ไม่ให้เห็นด้วยซ้ำ

ฉีเติ่งเสียนสามารถนวดข้อเท้าของหลี่อวิ๋นหว่านได้อย่างปกติ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมีความใกล้ชิดกันมากแค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหวงเหวินเทาปฏิเสธการช่วยมู่จื่กรุ๊ปหัวใจของเขาก็จมดิ่ง

“ทำอะไร? น่าอัปยศ!”

“นี่คือสโมสรระดับไฮเอนด์ และคุณอยู่ในที่สาธารณะ การกระทำแบบนี้ในที่สาธารณะถือเป็นการไม่เคารพไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าคนเห็นเข้า เขาก็คงสงสัยแล้วหัวเราะว่าทำไมพวกเราพาคนบ้านนอกอย่างคุณเข้ามาจะทำอย่างไร?”

เจียงหย่งชี้ไปที่จมูกของฉีเติ่งเสียนและสบถด่า

หลี่หลงอี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “อวิ๋นหว่าน ลูกไม่ใช่เด็กแล้วนะ โปรดใส่ใจกับภาพลักษณ์ของลูกด้วย!”

หลี่อวิ๋นหว่านวางขาของเธอลงเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถามว่า “พ่อคะ ได้เรื่องไหมคะ?”

“พ่อยังไม่ได้ชักชวนคุณหวงต้า........เขารู้สึกว่ามู่จื่อกรุ๊ปของเราไม่มีค่าพอที่จะพูดถึง และเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเข้าร่วม” หลี่หลงอี้ดูเศร้าและทำอะไรไม่ถูก

“ลุงลี่ครับ ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะพยายามโน้มน้าวอาจารย์ทีหลัง! น้ำเสียงของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน!” เจียงหย่งพูดต่อ

เจียงหย่งรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไร้สาระ เขาไม่สามารถเปลี่ยนใจของหวงเหวินเทาได้ และความสัมพันธ์ของเขากับหวงเหวินเทา ก็ไม่ใกล้ชิดอย่างที่เขาพูด

เขาเพิ่งบังเอิญได้ฟังการบรรยายของหวงเหวินเทาสองสามครั้ง และหวงเหวินเทามองเขาแตกต่างออกไปเล็กน้อย ซึ่งยังห่างไกลจากความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ที่แท้จริงอยู่มาก

หลี่หลงอี้กล่าวว่า “เอาน่าเสี่ยวเจียง แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่สำเร็จในการโน้มน้าวคุณหวงต้า แต่ก็เป็นเกียรติที่ได้พบเขาและพูดคุยกับเขาเป็นเวลาห้านาที!”

ฉีเติ่งเสียนถามว่า “ลุงหลี่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนหรือเปล่า? อยากให้หวงเหวินเทาช่วยเจรจาหรือเปล่าครับ?”

“ไร้สาระนา! ไม่อย่างนั้นหากทุกคนในบริษัทตื่นตระหนก แล้วใครล่ะจะมีจิตใจทำอะไร?” หลี่หลงอี้พูดด้วยความโกรธ

เจียงหย่งที่อยู่ด้านข้างยังกล่าวอีกว่า “ผู้คุมตัวเล็กๆอย่างคุณรู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจบ้าง อย่าถามคำถามมากกว่าที่ควรสิ!”

“คุณไม่เคยมาสโมสรที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนใช่ไหม?”

“วันนี้ผมอารมณ์ดี ผมจะพาคุณไปรอบๆ และแสดงโลกให้คุณเห็น”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะ ส่ายหัวแล้วพูดว่า “มันยากขนาดนั้นเลยเหรอที่จะโน้มน้าวใจหวงเหวินเทา? คุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะ ผมจะเข้าไปคุยกับเขา”

เจียงหย่งตะคอกอย่างเย็นชา “คุณกำลังประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไปนะ คุณคิดว่าคุณเป็นใครที่สามารถโน้มน้าวอาจารย์ของผมได้?”