บทที่ 1115 ไม่มากไปหน่อยเหรอ

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้าไปในบ่อน้ำของคนอื่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่เขากลับทำตัวปกติ

สมาชิกหลงเหมินทุกคนดูราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม การแสดงออกของพวกเขา ราวกับว่าพ่อแม่ของพวกเขากำลังจะตายไปตรงหน้า พวกเขาดูกลัวฉีเติ่งเสียนมาก

ชื่อคนก็เหมือนเงาต้นไม้!

ในเซียงซานทุกคนเห็นความสนุกในการฆ่าของฉีเติ่งเสียนและพวกเขารู้ว่าผู้ชายคนนี้มีชีวิตที่น่ากลัวมาก

สำหรับฉีเติ่งเสียนในตอนนี้ อาจกล่าวได้ว่าการมอง การกระทำ หรือคำพูดง่ายๆ อาจจะสามารถกระตุ้นอารมณ์ได้

เมื่อฉีเติ่งเสียนเห็นเฉินปาเซี่ยเขาก็นั่งลงตรงข้าม จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า: “ผู้ถือหางเสือเรือเฉิน สบายดีหรือเปล่า?”

เขารู้สึกว่าฉายา “ผู้ถือหางเสือเรือเฉิน” ดูไม่ดีนัก เพราะผู้ถือหางเสือเรือเฉินในภาพยนตร์เป็นคนเดียวที่เสียชีวิตใน BGM ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดายในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้

เฉินปาเซี่ยมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอย่างเย็นชาและพูดอย่างเฉยเมย: “ดูเหมือนว่าฉันกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันนี่? คุณฉีมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์บางอย่างใช่ไหม!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มให้เฉินปาเซี่ยและพูดว่า “หัวหน้าเฉิน อย่างที่ฉันพูดไปแล้ว ฉันมีสิ่งที่คุณต้องการ”

เฉินปาเซี่ยไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขามีเพียงเฉินสยงเฟ่ยที่เป็นลูกชายคนเดียวเท่านั้น ตอนนี้เฉินสยงเฟ่ยเสียชีวิตแล้วใครจะสืบทอดธุรกิจของตระกูล?

สุดท้ายคนในเจียงหู่ ก็จะตายในเจียงหู่ เนื่องจากเขาผลักลูกชายออกไปแข่งขันศิลปะการต่อสู้ จึงต้องเตรียมใจที่จะถูกฉีเติ่งเสียนไล่ต้อนจนตาย

ฉีเติ่งเสียนหยิบฮาร์ดไดรฟ์ออกจากกระเป๋าของเขาและพูดอย่างใจเย็น: “หัวหน้าเฉิน เรื่องผิดกฎหมายที่คุณกับเซียวซิงทำไว้ถูกบันทึกไว้ในนี้ทั้งหมด! ฉันได้ยินมาว่าสมาคมหลงเหมินต้องการจับคุณมาสักพักใหญ่แล้ว”

เฉินปาเซี่ยตกใจ ดวงตาของเขาตกลงไปที่ฮาร์ดไดรฟ์ในมือของฉีเติ่งเสียก่อนจะเอ่ยถาม “มาจากไหน?”

ฉีเติ่งเสียนกระตุกยิ้มก่อนจะพูดว่า: “คุกโยวตู! โบสถ์ศักดิ์ของพระผู้เป็นพระเจ้า!”

เฉินปาเซี่ยกระตุกมุมปากของเขาแล้วพูดอย่างเย็นชา: “ฉันหมายถึง คุณไปเอาฮาร์ดไดรฟ์นี้มาจากไหน?”

“เซียวซิง นักค้าของเถื่อนที่ซ่อนตัวอยู่ในตู๋ซานเจียว ผูกมิตรกับขุนศึกเพื่อปลูกฝิ่นกัน ฉันซื้อมันจากเขา” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“เป็นไปไม่ได้ หากข้อมูลพวกนี้รั่วไหล เซียวซิงรู้ผลที่จะตามมาดี! เขาจะขายให้คุณไม่ได้ เพราะมันจะทำให้มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไป” เฉินปาเซี่ยยิ้มเยาะพร้อมกับหรี่ตาลง

เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับเซียวซิงถูกเปิดเผย ผู้บังคับบัญชาระดับสูงในเมืองหลวงจะสายตรงมายังเขาแน่ เพื่อบอกให้เขาหาทางหนี เรื่องในตอนนั้นจินตนาการได้ว่ามีกองกำลังที่เกี่ยวข้องกับคดีมากมาย

โชคดีหลังจากที่เซียวซิงหนีไป เขาหนีไปตู๋ซานเจียน ไม่อย่างนั้นเขาจะถูกจับได้เรื่องทุกอย่างก็ไม่อาจจะเงียบได้อีกต่อไป

ราคาน้ำมันถูกลดราคาลงในช่วงระยะเวลาหนึ่ง เป็นเพราะเซียวซิง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนในตอนนั้น

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ใช่แล้ว คุณเดาถูก เรื่องจริงที่ฉันไม่ได้ซื้อมันจากเซียวซิง แต่ฉันแย่งมันมาจากเขาต่างหาก!”

เฉินปาเซี่ยไม่แปลกใจเลยที่ได้ยิน ด้วยทักษะศิลปะการต่อสู้แบบฉีเติ่งเสียนไม่มีที่ไหนในบนพื้นแผ่นดินนี้ที่เขาเข้าไม่ถึง? เขามีความสามารถในการเข้าและออกจากพระราชวังต้องห้ามในประเทศเสวี่ยด้วยซ้ำ

เฉินปาเซี่ยรู้ว่าฮาร์ดไดรฟ์นั้นไม่ใช่ของปลอม เขาจึงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างเย็นชา: “คุณต้องการอะไร?”

“นอกจากเงินแล้ว ฉันจะขออะไรอีกได้อีก หัวหน้าเฉินก็รู้ว่าตอนนี้ฉันเป็นผู้รับใช้ที่ภักดีของพระผู้เป็นเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ฉันต้องการทำงานอย่างหนักเพื่อเผยแพร่คำสอนพระองค์ กำลังสร้างโบสถ์ที่ใหญ่และรุ่งเรืองที่สุดในภาคใต้ของหนานหยาง ฉันต้องการเงินเท่านั้น” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเปิดเผย การขอเงินจะน่าละอายอะไร ในสถานะปัจจุบันของเขา การไม่มีเงินเป็นสิ่งที่น่าละอายที่สุด

หลังจากได้ยินสิ่งนี้เฉินปาเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยและพูดว่า: “คุณฉีช่างเป็นคนที่ตรงไปตรงมาจริงๆ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “จะทำไงได้ ดันทำให้ฉันเป็นผู้รับใช้ที่ภักดีของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ฉันก็เป็นลูกแกะที่แสนเชื่องเท่านั้น!”