บทที่ 1139 หัดทำตัวไร้ยางอาย

ลวี่ฉ่ายไม่คิดว่าอวี้เสี่ยวหลงจะกล้าลงมือกับเธออย่างอุกอาจเช่นนี้!

เธอซ้อนมือทั้งสองไว้ด้วยกัน พาดหน้าอก ง้างคันธนู และแทงไปข้างหน้า

แต่พลังข้อศอกของอวี้เสี่ยวหลงที่กระแทกเข้ามานั้นรุนแรงเกินไป บวกกับการตอบโต้อย่างเร่งรีบของลวี่ฉ่าย มันจึงทำให้เธอถูกชนจนเซไปด้านหลังหนึ่งก้าว

ทันทีที่ส้นเท้าของลวี่ฉ่ายแตะพื้น เธอก็เห็นหมัดของอวี้เสี่ยวหลงจมเข้าไปในท้องของเธอก่อนจะดึงออกไปอย่างกะทันหันและกระแทกคางของเธอราวกับปืนใหญ่ที่ยิงออกจากกระบอก!

ลวี่ฉ่ายดันข้อศอกและกดแรงลงไปอีกครั้งเพื่อรองหมัดนี้ไว้ แต่ฝีเท้าของเธอก็ยังไม่มั่นคงจนต้องถอยกรูดไปด้านหลัง

อวี้เสี่ยวหลงไม่เปิดโอกาสให้ลวี่ฉ่ายสู้กลับ เธอแทงขาเป็นรูปคันธนูอย่างยาวเหยียดจนลวี่ฉ่ายตกใจว่าทำไมท่าธนูและลูกศรของอีกฝ่ายถึงยาวได้ขนาดนี้!

ร่างของอวี้เสี่ยวหลงตึงราวกับสายธนู กระดูกสันหลังของเธอก็สั่น ในขณะเดียวกันเลือดและปราณในร่างกายของเธอก็ควบแน่นและระเบิดออกทันที เธอใช้กระบวนท่า “น้าวเกาทัณฑ์ยิงพยัคฆ์” ด้วยทักษะ “ระเบิดจินตาน” ที่ฉีเติ่งเสียนสอนเธอ!

ลวี่ฉ่ายที่มีจุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคงไม่สามารถต้านทานหมัดนี้ได้ และทำได้เพียงประสานมือบนหน้าอกและพยายามฝืนไว้

"บูม!"

อวี้เสี่ยวหลงต่อยเข้าที่แขนของเธอจนทำให้เท้าของเธอลอยขึ้นจากพื้นและกระเด็นออกไป

ตอนที่อวี้เสี่ยวหลงกำลังจะไล่ตามไปจัดการอีกฝ่าย เหยียนมู่หลงก็สไลด์ตัวมาตรงหน้าเธอ จับศีรษะเธอด้วยมือขวาและชกหน้าอกเธอด้วยมือซ้าย!

“ฮึ่ม” อวี้เสี่ยวหลงคำรามก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยเพื่อหลบการโจมตี

แต่ข้อมือของเหยียนมู่หลงโอนอ่อน เธอบิดมันเล็กน้อยและเอื้อมมือจะไปคว้าหูของอีกฝ่าย

ตอนนี้เท้าทั้งสองของลวี่ฉ่ายแตะพื้นแล้ว ใบหน้าของเธอซีดเผือด เลือดสีสดไหลออกจากจมูก และสภาพโดยรวมก็อิดโรยไม่น้อย

เมื่อเห็นแบบนั้น อวี้เสี่ยวหลงก็รู้ว่าความคิดที่จะใช้โอกาสนี้เพื่อไล่ต้อนลวี่ฉ่ายคงใช้การไม่ได้แล้ว เธอจึงถอยหลับเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีชุดใหญ่ของเหยียนมู่หลง

เหยียนมู่หลงไม่ได้ตามไป เพราะทั้งสองต่างเป็นคนมีหน้ามีตา พวกเธอจึงไม่สามารถลงไม้ลงมือกันจริงๆ ได้ในสถานการณ์เช่นนี้

“นายพลอวี้ ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง โจมตีคนอื่นอย่างไร้เหตุผลเหรอ” เหยียนมู่หลงถามเสียงทุ้ม

“หล่อนโจมตีฉันด้วยคำพูด ฉันก็สู้กับหล่อน ไม่ได้เหรอ” อวี้เสี่ยวหลงถามอย่างสบายๆ

ลวี่ฉ่ายพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันไม่ได้ทำ เห็นๆ กันอยู่ว่าคุณลงไม้ลงมือกับฉันอย่างไร้เหตุผล!”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่อวี้เสี่ยวหลงด้วยสีหน้าประหลาดใจ

แต่อวี้เสี่ยวหลงกลับพูดว่า “ถ้าปากเธอไม่พ่นสิ่งโสโครกออกมา ฉันจะทำเธอทำไม ตลกจริงๆ ฉันต้องลดตัวไปมีเรื่องกับคนที่ทำตัวไร้ค่าและเต็มใจเป็นทาสให้คนอื่นอย่างเธอเหรอ”

“เมื่อกี้หล่อนด่าฉัน ฉันเตือนหล่อนแล้ว แต่หล่อนไม่ฟัง”

“ถ้าพวกคุณไม่เชื่อก็ให้คุณหนูหยาง คุณนายซุนและคุณหนูเฉินมาเป็นพยานได้”

เฉินหยูมองอวี้เสี่ยวหลงอย่างตกตะลึง อ่า...วิธีแบบนี้ ทำไมถึงเหมือนไอ้โจรชั่วคนนั้นได้ขนาดนี้!

หยางกวนกวนรู้สึกว่าทัศนคติสามด้านนั้นกระจัดกระจายเล็กน้อย ทำไมอวี้เสี่ยวหลงถึงเรียนรู้การโยนความผิดให้คนอื่นอย่างเปิดเผยมาเสียได้ ฉีเติ่งเสียนไม่ได้สอน “ระเบิดจินตาน” ให้เธอเพียงอย่างเดียว แต่ยังสอนให้เธอไร้ยางอายด้วยงั้นเหรอ

คุณนายซุนก็รู้สึกแบบเดียวกัน...แม้ว่าลวี่ฉ่ายจะทำเป็นเก่ง แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากด่าใครเลย!

แต่ทั้งสามก็ช่วยอวี้เสี่ยวหลงและเป็นพยานว่าลวี่ฉ่ายพูดจาสกปรกและด่าประจานอวี้เสี่ยวหลง

และนิสัยของอวี้เสี่ยวหลงก็เป็นที่รู้กันดี หลังจากทุกคนได้ยิน พวกเขาก็มองลวี่ฉ่ายด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่เง่าและคิดกันไปว่าผู้หญิงคนนี้คงมีปัญหาทางสมองจริงๆ กล้าไปด่านายพลระดับสูงของกองทัพมังกรดำแบบนี้มันก็เหมือนการฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ