บทที่ 1147 ของขวัญอำลา

เมื่อมีการข่มขู่เกิดขึ้น ร้านจิวเวลรี่เหล่านี้ในเซียงซานจึงไม่กล้าร่วมมือกับเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ในการขัดขวางเหอกรุ๊ปอีกต่อไปและพวกเขาก็ขึ้นราคาหยกกลับสู่ราคาเดิม

แต่สำหรับเหอกรุ๊ปแล้ว นี่ยังไม่เพียงพอที่จะฟื้นคืนชีพ ในเมื่อมีอัญมณีมาถึงมือมากมายขนาดนี้ พวกเขาก็อยากหาเงินในทันที แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ภายในไม่กี่นาที

เวลาคนเราจะซื้อหยกก็คงไม่ได้จะซื้อหยกสำเร็จรูปเข้าบ้านเป็นตันๆ หรอกใช่ไหมล่ะ

ฉีเติ่งเสียนดูสงบมากหลังจากได้ข่าวนี้ จากนั้นเขาก็ติดต่อเฉินหยูไปทางโทรศัพท์

เฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ไม่ได้รับคำขู่ใดๆ แต่เฉินหยูบอกว่าอาจมีตัวแปรที่แน่นอนบางอย่างในแผนการที่จะเอาชนะเหอกรุ๊ป

เธอตั้งใจอุบเรื่องสำคัญไว้ ฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้ซักไซ้

เขารีบไปที่วิลล่าของซุนอิ่งซู คุณนายแสนสวยแห่งกลุ่มธุรกิจวางแผนจะบอกลาเซียงซานและกลับไปที่โคกูรยอในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะมาหา

“ฉันซื้อของขวัญมาให้ มาดูสิ” ซุนอิ่งซูยิ้มแล้วยื่นกุญแจโรงรถและกุญแจรถให้เขา

ฉีเติ่งเสียนชะงัก เขาไม่คิดว่าจะมีของขวัญของเขาด้วย แล้วเขาก็รู้สึกสบายใจมาก

หลังจากเปิดประตูโรงรถ เขาก็เห็นรถออฟโรดสีดำคันหรูที่ดูเหมือนรถหุ้มเกราะจอดอยู่ด้านใน

ผู้คุมหนุ่มที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างพูดด้วยความประหลาดใจ “ให้ตายเถอะ นี่มันรถอะไรกันเนี่ย รถหุ้มเกราะเหรอ!”

ซุนอิ่งซูพูดนิ่งๆ ว่า “นี่คือ Knight XV ที่ผลิตจากประเทศเฟิงเย่ เป็นรถออฟโรดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากรถหุ้มเกราะที่ใช้ในกองทัพ ระยะเวลาการก่อสร้างเฉลี่ยของรถแต่ละคันคือหนึ่งพันห้าร้อยชั่วโมงและรอบแรกก็ผลิตมาเพียงร้อยคันเท่านั้น”

“ตัวรถทำจากแผ่นเหล็กกันกระสุน หน้าต่างและกระจกหน้ารถก็เป็นแบบกันกระสุนทั้งหมด ทนทานต่อกระสุนที่ถูกยิงเข้ามาได้จำนวนมาก ทั้งยังทนต่อแรงกระแทกของระเบิด TNT ที่หนักสิบห้ากิโลกรัมได้...”

“สัดส่วนของตัวถังคือ 6098*2498*2540 มิลลิเมตร เมื่อเทียบกับคันนี้แล้ว ฮัมเมอร์ก็เป็นน้องๆ ไปเลย”

“นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่ามีคนมากมายที่มองนายเป็นศัตรูและคิดจะหาเรื่องนาย แล้วตอนนี้นายก็เป็นพระอัครสังฆราชใหญ่ ต้นไม้สูงใหญ่ก็ยิ่งโดนลมพัดเยอะ ไปไหนมาไหนก็ต้องใส่ใจเรื่องความปลอดภัยเป็นพิเศษ ฉันจึงเลือกรถคันนี้ให้นายโดยเฉพาะ”

“แต่ว่ามันเป็นมือสองน่ะ หวังว่านายจะไม่ถือสา”

การหารถมือหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับความสามารถอย่างซุนอิ่งซู แต่มันต้องใช้เวลา ดังนั้นเธอจึงหารถมือสองมาแทน แต่ถึงจะเป็นมือสอง แต่มันก็ยังใหม่อยู่ 95%

เมื่อครู่ฉีเติ่งเสียนแค่รู้สึกซาบซึ้ง แต่ตอนนี้นั้น...บ้าเอ๊ย พี่สาวคนรวยช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!

เขาเปิดประตูรถและพบว่าภายในเต็มไปด้วยของขวัญให้เขาเช่นกัน ไม่ว่าจะสูทเอย เข็มขัดเอย นาฬิกาเอย รองเท้าหนังเอย รวมไปถึงเข็มกลัดและเนกไทหลากหลายแบบ ของเหล่านี้เพียงพอที่จะเอาไปจัดนิทรรศการของหรูได้เลย

พื้นที่ของ Knight XV นั้นใหญ่จนน่าตกใจอยู่แล้ว แล้วการทำให้มันเต็มได้จะต้องขนาดไหนกัน

“อา...นี่คือความรู้สึกของการถูกเลี้ยงดูงั้นเหรอ!” แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่รู้เรื่องของหรูหราเหล่านี้มากนัก แต่เมื่อได้ของขวัญมากมายในคราวเดียวแบบนี้ เขาก็อดตกใจไม่ได้

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซุนอิ่งซู นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้เงินกับผู้ชาย แถมยังใช้จ่ายมากขนาดนี้เสียด้วย

เธอถึงขั้นรู้สึกว่าเธอใช้เงินเพื่อแก้แค้นอยู่เล็กน้อย เพราะในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยซื้อของขวัญแบบนี้ให้ผู้ชายคนไหนเลย

ซุนอิ่งซูยิ้มและพูดว่า “ยังไงนายก็เป็นคนมีหน้ามีตา ต่อจากนี้เวลาไปข้างนอกนายต้องประณีตมากขึ้นนะ! ฉันตั้งใจเลือกโรเลกซ์เจ็ดเรือนนี้มาเป็นพิเศษ ฉันเขียนไว้ข้างบนอย่างชัดเจนแล้วว่าเรือนไหนเข้ากับสูทชุดไหน แล้วก็มีเข็มกลัดด้วย มีรายละเอียดเหมือนกัน...”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า “ต่อจากนี้ผมไม่ต้องไปต่อสู้แล้ว แค่เกาะแล้วเลียแข้งเลียขาคุณนายซุนก็พอแล้ว”

“นี่!” ใบหน้าของซุนอิ่งซูขึ้นสีและพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นโกรธ เธอไม่มีวันลืมเรื่องที่เจ้าโจรชั่วคนนี้มุดเข้ามาซ่อนในผ้าห่มและยังฉวยโอกาสเลียขาเธอ