บทที่ 1150 ยืมจมูกคนอื่นหายใจ

แน่นอนว่าเฉินหยูรู้ดีว่าเขากำลังอวดดี ดังนั้นเธอก็เลยดูถูกเหยียดหยามเขา

อย่างไรก็ตาม เธอพบว่าฉีเติ่งเสียนเป็นผู้ชายที่ไม่สนใจเรื่องการแต่งตัวมากนัก แต่วันนี้เขาแต่งตัวได้ดีมาก และก็เข้ากับนิสัยของเขามาก

ด้วยความฉลาดของเธอ จู่ๆก็นึกขึ้นทันทีว่าผู้ชายคนนี้อาจได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ

จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนเริ่มใส่ใจกับการแต่งตัวเมื่อพบเธอ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยในใจ เห็นได้ชัดว่าต้องการสร้างความประทับใจที่ดีขึ้นให้กับเธอ!

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ได้อย่างไรว่าการแต่งกายเหล่านี้ของฉีเติ่งเสียนล้วนแต่เลือกโดยซุนอิ่งซูนั้นทั้ง……

เสื้อผ้าก่อนหน้านี้ของฉีเติ่งเสียนอาจ คุณนายซุนไม่คาดคิดถึงว่าเสื้อผ้าที่เธอมอบให้ฉีเติ่งเสียนจะทำให้ผู้ชายคนนี้น่าดึงดูดขึ้นมาเลยจริงๆ

ไม่ใช่เสื้อผ้าธรรมดา แต่ก็ไม่สามารถเรียกว่าหรูหราได้อย่างแน่นอน ตอนนี้เมื่อใส่ใจกับเสื้อผ้าที่สวมใส่เพียงเล็กน้อย มันทำให้ได้อารมณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงทันที

คุณนายซุนไม่คาดคิดถึงว่าเสื้อผ้าที่เธอมอบให้ฉีเติ่งเสียนจะทำให้ผู้ชายคนนี้น่าดึงดูดขึ้นมาเลยจริงๆ

“ไม่ต้องกังวลกับภัยคุกคามจากฝูงหมาป่า เราก็ทำหน้าที่ของเราต่อไป พระอัครสังฆราชฉีได้ให้การรับประกันแก่พวกเราแล้ว!” เฉินหยูพูดกับเฉินไห่

“โอเค คุณหนู” เฉินไห่พยักหน้า แต่เขาก็ยังกังวล อย่างไรก็ตามคำพูดของเป่ยบูฉีในวันนี้ยังคงมีน้ำหนักมากอยู่

ในทางตรงกันข้าม เฉินจุ้นอี้มีความมั่นใจในฉีเติ่งเสียนมาก รู้สึกว่าทักษะของผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาและเขายังทำลายกระดูกสันหลังของยุทธภพทางใต้ส่วนใหญ่ด้วยตัวเขาเอง การจัดการสิ่งเหล่านี้จะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!

ฝูงหมาป่า？

ต่อยเป็นไซบีเรียนก็ได้แล้ว！

เฉินหยูนำฉีเติ่งเสียนเข้าไปในสำนักงานดื่มชาและพูดคุยกับเขาสั้นๆเกี่ยวกับพื้นหลังของสมาคมหัวเมิ่น

“สมาคมหัวเมิ่นก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ผ่านมา ในเวลานั้นมีชาวหัวกั๋วจำนวนมากเดินทางไปหนานหยางและทุกคนไม่มีที่พึ่งพา ดังนั้นจึงต้องกอดกันเพื่อความอบอุ่น”

“เพื่อไม่ให้ถูกคนในพื้นที่รังแก พวกเขาจึงได้ก่อตั้งองค์กรทางสังคมหรือสมาคมขึ้นมา”

“สมาคมหัวเมิ่นเป็นสมาคมที่มีชื่อเสียงและทรงพลังที่สุดในหนานหยาง ครอบครัวชาวหัวกั๋วจำนวนมากรวมถึงครอบครัวเฉินของเรา มีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับพวกเขาไม่มากก็น้อย”

เฉินหยูบอกกับฉีเติ่งเสียนถึงภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ของสมาคมหัวเมิ่นและยังพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งสำคัญที่พวกเขาทำในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

หนานหยางยังคงมีคนหัวกั๋วจำนวนมาก บรรพบุรุษของพวกเขาต่างก็เป็นคนประเทศหัวกั๋ว อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะหาเลี้ยงชีพ พวกเขาจึงออกจากประเทศและมาที่หนานหยางเพื่อร่อนหาทองคำ

หลังจากนั้นก็มาตั้งถิ่นฐานที่เขตหนานหยาง...…

ฉีเติ่งเสียนถาม “คุณมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับหญิงชราแห่งตระกูลเฉินของคุณเหรอ?”

เฉินหยูกล่าว “แม้ว่าพ่อของฉันจะเป็นลูกชายคนโต แต่ตั้งแต่เด็กยายชรากลับไม่ชอบเขา ส่วนฉัน ก็ยิ่งไม่ดีเลย ยังบอกว่าฉันดูเหมือนจิ้งจอกที่ตอนนั้นเคยชักนำปู่ของฉัน และมีครั้งหนึ่งเกือบจะทำฉันจมน้ำตาย”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคุณที่จะเป็นคนที่มีอำนาจในการตัดสินในหนานหยางเฉิน ท้ายที่สุดแล้ว หญิงชราก็มุ่งเป้าไปที่คุณแบบนี้”

เฉินหยูพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เมื่อก่อนตอนที่คุณปู่อยู่ก็ยังดี แต่หลังจากที่เขาจากไปครอบครัวเฉินทั้งหมดก็ตกต่ำลง! หญิงชรานี่ไม่ได้มีความสามารถอะไร แต่ความสามารถในการปลุกปั่นความขัดแย้งภายในและให้ความช่วยเหลือคนภายนอกนั้นเก่งเป็นอันดับหนึ่ง”

หลังจากพูดจบ เธอหายใจออกและพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าเอาคำเหล่านี้ออกไปพูดข้างนอกล่ะ! ฉันเป็นที่รู้จักในฐานะลูกหลานที่กตัญญูและมีคุณธรรมในตระกูลเฉินในหนานหยาง”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขหลังจากได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกคนอื่นอย่างแน่นอน คุณไม่ได้ให้ผลประโยชน์อะไรกับฉันเลย!”