บทที่ 1188 เคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์

ร็อบเบนฟังคำอธิบายของพระสันตะปาปา และไม่อาจซ่อนความผิดหวังที่ปรากฏบนใบหน้าได้

เขาพูดด้วยความเสียใจว่า "นั่นหมายความว่า ผมไม่ได้ถูกพระเจ้าเลือกใช่ไหม?"

"ทำไม... ผมเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่มีความศรัทธามากที่สุดของศาสนา ยังเป็นหัวหน้าหน่วยอีกด้วย พระเจ้ามอบพลังอันมหาศาลให้ผมเพื่อปกป้องทางของพระองค์ไม่ใช่หรือ?"

"หรือว่า พระเจ้าคิดว่าผมมีความศรัทธาไม่มากพอ!"

พระสันตะปาปาตกใจ ร็อบเบนไม่ควรจะเปลี่ยนไปเพราะเรื่องนี้ ผู้ที่มีความคิดแท้จริงยิ่งกว่ากลับมักจะเปลี่ยนง่ายกว่า พระสันตะปาปาเคยเห็นเรื่องราวเช่นนี้มามาก

เขาเร่งปลอบโยนร็อบเบนว่า "ลูกของฉัน พระเจ้ามีการตัดสินของพระองค์! พระองค์เป็นผู้ทรงอำนาจและรอบรู้ ทุกอย่างในสายตาของพระองค์ ล้วนเป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

ร็อบเบนโน้มศีรษะลงและพูดว่า "ใช่แล้วพระองค์!"

"อย่าได้ยึดติดกับเคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์นี้ คุณกำลังเดินบนเส้นทางที่พระเจ้าวางไว้ให้ ไม่ต้องคิดมาก" พระสันตะปาปาลูบศีรษะของร็อบเบนพลางพูดไปด้วย

จากนั้น เขาก็รับหนังสือกลับมาด้วยท่าทางอย่างเป็นธรรมชาติ และให้ร็อบเบนทั้งสามคนออกไป

หลังจากได้รับหนังสือกลับมา พระสันตะปาปาหน้าตาเกรี้ยวกราด คำรามว่า "เด็กน้อยดี กล้าหลอกคนของฉัน!"

เขารู้ดีว่านี่เป็นกลโกงที่ฉีเติ่งเสียนวางไว้ แต่ไม่สามารถเปิดเผยมัน ต้องร่วมมือกับเขาในการกลบเกลื่อน จริงๆ แล้วมันน่าอึดอัดมาก

เขาไม่อาจหยุดคิดถึงว่าร็อบเบนกล่าวถึงเวทย์มนต์สองอย่างที่ฉีเติ่งเสียนใช้ ทำให้เขาสงสัย ร็อบเบนเป็นคนที่มีความรู้ความเข้าใจที่ลึกซึ้ง กลโกงทั่วไปไม่สามารถหลอกเขาได้

"หรือว่าจริงๆ แล้วเขาได้รับการเรียกเชิญจากบางอย่าง? หรือว่าจริงๆ แล้วเขาถูกพระเจ้าเลือก?" พระสันตะปาปาขมวดคิ้วแน่น

เขายกคทาของตนขึ้น พูดว่า "อวาดา..."

"พู้ธ!"

"ฉันกำลังทำอะไรอยู่นี่? แม่งเอ้ย!"

เขาทิ้งคทาลงกับพื้น แล้วตามด้วยท่าทางโกรธ จากนั้นก็จัดทำลายหนังสือเล่มนั้นทิ้งโดยโยนเข้าไปในเตาผิง

จากนั้น เขาก็ทุบโต๊ะอย่างแรง และคำรามว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะสมาคมหัวเมิ่นทำให้เกิดเรื่องขึ้น หัวหน้าหน่วยของฉันก็คงไม่ถูกหลอก แบบนี้ต้องเรียกคืนจากสมาคมหัวเมิ่น! ถ้าไม่มีสิบพันล้านดอลลาร์ ก็ให้เป่ยบูฉีไปรับการพิจารณาคดีจากศาลเถอะ!"

ถ้าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น พระสันตะปาปาก็คงไม่เอาเรื่องกับสมาคมหัวเมิ่น มากไปกว่าการให้พวกเขาทำตามขั้นตอน แล้วปล่อยเป่ยบูฉีไป

แต่เพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทำให้เขาต้องใช้ความพยายามมากมายในการช่วยฉีเติ่งเสียนกลบเกลื่อนเรื่องราวพวกนั้น ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

ตอนนี้เขาไม่สามารถไปหาเรื่องกับฉีเติ่งเสียนได้ และเรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับสมาคมหัวเมิ่นไม่น้อย ถ้าไม่มีสมาคมหัวเมิ่น ฉีเติ่งเสียนก็คงไม่ส่งร็อบเบนไปยังเซียงซานเพื่อจับกุม "ผู้ละเมิดศาสนา"

ดังนั้น ความโกรธของเขาจึงต้องมีผู้รับผิดชอบ และผู้รับผิดชอบความโกรธนี้ ก็คือสมาคมหัวเมิ่น

เพราะฉีเติ่งเสียน สมาคมหัวเมิ่นในครั้งนี้หากไม่ใช้เงินหลายพันล้านดอลลาร์ ก็ไม่สามารถช่วยเป่ยบูฉีได้

ในวันต่อมา พระสันตะปาปาได้ไปเยี่ยมเป่ยบูฉีในห้องขังสีดำด้วยตนเอง

เมื่อเป่ยบูฉีเห็นพระสันตะปาปา เขาก็ร้องขอความยุติธรรมทันที "พระองค์ ผมถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม! เป็นฉีเติ่งเสียนที่กล่าวหาผม ผมไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับลัทธิบูชาแดร็กคิวล่าเลย"

พระสันตะปาปาตอบอย่างใจเย็นว่า "หุบปาก นายเป็นผู้ละเมิดศาสนา! ไม่มีความเกี่ยวข้องแม้แต่เส้นเดียวแต่นั่นหมายความว่ามีการเชื่อมต่อหลายพันล้านดอลลาร์เลยหรือ?!"

อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังพระสันตะปาปาต่างก็มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ วันนี้พระองค์โกรธอะไรขนาดนี้กัน?

"เอ๊ะ!!!" เป่ยบูฉีตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าพระสันตะปาปาจะเป็นผู้ที่รุนแรงและยากที่จะพูดด้วยเช่นนี้