บทที่ 1203 ฝนสีน้ำเงิน

“ฮู่—”

หลังจากฝึกซ้อมที่สนามหญ้าเสร็จหยางกวนกวนก็ยืนนิ่ง ก่อนจะหายใจออกยาวๆ

ในขตอนนี้อะไรบางอย่าง เธอมีความเข้าใจเรื่องการชกมวยแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เธอพบบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เธอต้องหยุดพักชกมวย

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่เธอ พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่านอกเหนือจากเทคนิคเฉพาะบางอย่างที่ได้ศึกษามาเอง ที่เหลือฉันก็ไม่มีอะไรเหลือที่จะสอนเธอแล้วจริงๆ”

หยางกวนกวนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันถือเป็นศิษย์แล้วหรือยัง? ”

ฉีเติ่งเสียนกล่าว: “เรียกได้ว่าเธอพร้อมที่จะเป็นนักศิลปะการต่อสู้แล้ว แต่ศิลปะการต่อสู้จะไม่มีวันสิ้นสุด เธออาจจะสามารถเปลี่ยนจุดสนใจของชีวิตไป แต่เธอต้องไม่ลืมที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อยู่เสมอ”

ในขณะนี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า เธอยังเด็ก มีจิตวิญญาณที่กล้าหาญอยู่เล็กน้อยบนใบหน้า เธอมีความหล่อเหลาที่สามารถที่เห็นได้ในเด็กผู้ชายเท่านั้น เหมือนกับอารมณ์ของอวี้เสี่ยวหลง แต่เมื่อเปรียบเทียบกันความรู้สึกถือว่ายังด้อยกว่านิดหน่อย

ทั้งสองมองและจำเธอไม่ได้

แต่ผู้หญิงคนนี้เดินตรงไปหาหยางกวนกวนแล้วพูดว่า “จำฉันได้ไหม?”

หยางกวนกวนรู้สึกถึงความเป็นศัตรูในน้ำเสียงของเธอก่อนจะส่ายหัว

ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า: “แต่ฉันจำคุณได้ ระวังตัวด้วย”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้แล้วหยางกวนกวนก็อดหัวเราะไม่ได้

ในทางกลับกัน ฉีเติ่งเสียนลดสายตาลงที่ประตู โดยมองไปที่ผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาแทบจะไม่ติดอันดับในบรรดาความงามเลย แต่มีนิสัยที่สงบเฉียบขาด

“ลูกพี่ลูกน้อง มาคุ้มกันเธอเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้มให้กับผู้หญิงที่ประตู

“.......” จ้าวหงซิ่วมองเขาอย่างเฉยชา ขี้เกียจเกินกว่าจะพูดต่อปากต่อคำ

ผู้หญิงคนนั้นหันกลับมา เดินช้าๆ ไปที่ประตู แล้วพูดอย่างเฉยเมย: นายทำให้คุณหมิงลู่ไม่พอใจ นายไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้ฉัน ลวี่ฉ่ายนั้นค่อนข้างไร้ประโยชน์ แต่เธอเป็น พี่น้องของฉัน ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร ฉันก็จะเอาด้วย!”

แสงเย็นวาบในดวงตาของหยางกวนกวนและเธอต้องการเรียกหมาป่าโลภออกมา ฉีเติ่งเสียนสามารถยับยั้งจ้าวหงซิ่วได้อย่างง่ายดาย เธอกับหมาป่าโลภสามารถรวมพลังเพื่อฆ่าผู้หญิงที่อวดรู้คนนี้ในเวลาไม่กี่นาที

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวจ้าวหงซิ่วเป็นเพียงคนเดียวที่ปรากฏตัว แต่มียอดฝีมือจากเมืองหลวงแอบอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีเหตุผลที่จะเริ่มต่อสู้กับใครในตอนนี้ และไม่มีเหตุที่จะต้องเริ่มการต่อสู้

“พอเถอะ ความอดทนของฉันมีจำกัด!” จ้าวหงซิ่วพูดอย่างไม่อดทน ทันทีที่พูด ก็หันหลังกลับและจากไป

หญิงสาวขมวดคิ้ว จากนั้นจึงส่งเสียงในลำคอก่อนจะออกไป

ฉีเติ่งเสียนแตะคางของเขาอย่างครุ่นคิดจ้าวหงซิ่วลูกพี่ลูกน้องคนนี้ดูเหมือนจะเบื่อหน่ายกับการมอบหมายงานบางอย่างที่ได้รับจากตระกูลจ้าวหรือเปล่า? มีอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า?

หลังจากที่หยางกวนกวนรอให้คนออกไป เธอเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ หยิบปืนยาวสามเมตรออกมา และถามอย่างงุนงง: “ผู้หญิงเมื่อกี้คือใคร? เธอดูอวดดีแถมยังถามถึงจ้าวเจียเทียน?”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า “เธอน่าจะเป็นสาวใช้ของคุณหมิงลู่หรือเปล่า? เสื้อผ้าส่วนใหญ่ของเธอเป็นสีฟ้า เธอควรจะเป็นหลานอวี้หรือเปล่า?”

จู่ๆ หยางกวนกวนก็ส่ายปืน และด้วยเสียงหึ่งๆ หัวปืนก็ติดอยู่ในใบไม้ที่ตกลงมาจากอากาศ