บทที่ 1256 ประตูสู่ความเป็นความตาย

เมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของจิ่วเฮิง ฉีเติ่งเสียนและอวี้เสี่ยวหลงก็อดตกใจไม่ได้

จิ่วเฮิงโอดครวญ และทันใดนั้นร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นราวกับถูกไฟช็อต จากนั้นเลือดกำเดาก็ไหลทะลักออกมา แล้วเขาก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะน้ำชา

อวี้เสี่ยวหลงพูดด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น ป่วยฉับพลันเหรอ”

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับเห็นก้อนเล็กๆ ที่นูนขึ้นมาที่ท้ายทอยของจิ่วเฮิง ซึ่งอยู่ที่จุดสำคัญของร่างกายมนุษย์อย่างจุดอวี้เจิ่น

เขาฝืนยิ้มและพูดว่า “คนบ้านี่น่าจะได้ยินเราพูดถึงความลับของวัชระกายจนคลั่งไปแล้ว เขาจึงเคลื่อนย้ายเลือดลมเพื่อพยายามทะลุประตูสู่ความเป็นความตาย...หาเรื่องจริงๆ”

เขายื่นมือไปกดจุดอวี้เจิ่นของจิ่วเฮิง แล้วเลือดลมที่ปูดขึ้นมาตรงนั้นก็กระจายไปตามคอ เส้นเอ็นและกระดูกทั่วร่างกายทันที

อวี้เสี่ยวหลงถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จริงๆ ว่าโลกนี้มีนักรบที่บ้าคลั่งขนาดนี้ได้ยังไง พวกเขาแค่พูดถึงมัน อีกฝ่ายก็ทนไม่ไหวจนต้องลองเลยงั้นเหรอ

ขนาดคนระดับอย่างฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่ยังไม่กล้าเคลื่อนย้ายเลือดลมจำนวนมากเข้าสมองของพวกเขาเลย...

นอกจากนี้เลือดลมนี้ยังพิเศษมากด้วย เป็นสติปัญญาและกำลังที่มาจากการต่อสู้มาอย่างโชกโชน ถ้าเรียกตามหลักของลัทธิเต๋าจะเรียกว่า “จิงหยวน” การที่จิงหยวนเดินทางผ่านเส้นเอ็นจะสามารถทำความสะอาดกระดูก เสริมสร้างเลือดลมและปรับอวัยวะภายใน

การนั่งบนสะโพกเป็นการนำจิงหยวนเข้าสู่กำลังภายในของตันเถียน ทำให้เลือดลมจากทั่วร่างกายควบแน่นและรวมไว้ที่จุดเดียว

“เอาน่า สองวันนี้นักโทษในเรือนจำจะได้หยุดพักและไม่ต้องถูกหมอนี่ทรมานอีก จากการกระทำของเขา เขาคงไม่สามารถฟื้นตัวได้ในเวลาเดือนครึ่ง” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างช่วยไม่ได้

ในตอนนั้นเองจิ่วเฮิงก็ส่งเสียงออกมาเบาๆ ก่อนจะจับโต๊ะแล้วค่อยๆ ยืนขึ้นช้าๆ แขนของคนที่เคยแข็งแรงเหมือนวัวและทรงพลังอย่างไม่มีใครเทียบได้อย่างเขากำลังสั่นเทาขณะพยุงตัวเอง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาก็ซีดราวกับกระดาษสีทอง ดูเหมือนคนป่วยที่ใกล้จะลงโลง

จิ่วเฮิงทอดถอนใจ “มันยากจริงๆ!”

ฉีเติ่งเสียนและอวี้เสี่ยวหลงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้หลังจากได้ฟัง ถ้ามันไม่ยากก็คงมีวัชระกายเดินอยู่เต็มถนนไปแล้วสิ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั่วยุทธภพของหัวกั๋วหรือแม้กระทั่งทั่วทั้งโลกมีวัชระกายเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น! แม้จะมีตำนานของบรรพบุรุษตระกูลฉี แต่มันก็เป็นเรื่องหลายปีมาแล้ว

“ไม่รู้จริงๆ ว่าควรพูดว่าคุณกล้าหาญหรือไร้สมองที่กล้าทำแม้กระทั่งเรื่องแบบนี้” ฉีเติ่งเสียนถาม

“มันต้องลองดูสิ! ยังไงจุดอวี้เจิ่นก็เป็นประตูสู่ความเป็นและความตายจริงๆ อยากเคลื่อนย้ายเลือดลมเข้าสมองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” จิ่วเฮิงถอนหายใจ

“ช่วงนี้คุณก็ทำตัวสงบเสงี่ยมหน่อยแล้วกัน ถ้านักโทษพวกนั้นรู้ว่าคุณหมดแรง พวกเขาต้องหาทางฆ่าคุณแน่” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์

จิ่วเฮิงพยักหน้าและตัดสินใจปล่อยคนเหล่านั้นไปชั่วคราว ถือเป็นการแสดงความเมตตาในช่วงปีใหม่

ฉีเติ่งเสียนหันไปมองอวี้เสี้ยวหลงและพูดว่า “คุยกันมาตั้งนาน คุณยังไม่บอกผมเลยว่าชายจากตระกูลจ้าวที่มีวิทยายุทธถึงระดับที่ว่าชื่อว่าอะไร”

อวี้เสี้ยวหลงตอบว่า “คนผู้นี้มีนามว่าจ้าวซวนหมิง เขาอายุค่อนข้างมากแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเดินทางไปรอบโลกและหายตัวไปเป็นเวลานาน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ จู่ๆ เขาก็ปรากฏตัว แถมวิทยายุทธของเขาก็ก้าวหน้าเสียจนน่ากลัว”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “ถึงจะบอกว่าเดินทางไปทั่วโลก แต่เขาน่าจะติดต่อกับตระกูลจ้าวมาตลอดใช่ไหม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปรากฏตัวในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ได้ ในช่วงสองปีนี้ตระกูลจ้าวพบเจอความวุ่นวายอยู่หลายครั้งและตกเป็นเป้าของทุกฝ่าย ความแข็งแกร่งก็ลดลง เขาปรากฏตัวในเวลานี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมาสยบก็ได้”

อวี้เสี่ยวหลงกล่าวว่า “เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญอีกแล้ว กลับกันเราต้องรู้ว่าบุคคลนี้เก่งกาจมาก ยากที่จะจัดการ”

“ทำให้คุณกังวลขนาดนี้ได้ ก็คงต้องจริงจังกับเขาจริงๆ แล้วแหละ” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ใช่ว่าฉันกังวลอะไรขนาดนั้น แต่ท่านฟู่เหล่าสั่งให้ฉันไป ท่านฟู่เหล่าคิดว่าในเมื่อตระกูลจ้าวปล่อยไพ่ไม้ตายใบนี้ออกมา เราก็ต้องแก้ปัญหาจากพื้นฐานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” อวี้เสี่ยวหลงกล่าว

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า “ท่านฟู่เหล่าหมายความว่าชายที่ชื่อจ้าวซวนหมิงอาจจะมาสร้างปัญหาที่เรือนจำโยวตูของเราใช่ไหม”