บทที่ 1270 ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ขณะที่ฉีปู้อวี่หันกลับมาจ้าวซวนหมิงก็รู้สึกถึงความอันตรายที่รุนแรงแล้ว!

แต่ความเร็วที่เขาพุ่งไปข้างหน้านั้นเร็วเกินไป!

ในการต่อสู้เช่นนี้ เขายังทำผิดพลาดเล็กน้อย หรืออีกนัยหนึ่ง มันไม่ใช่ความผิดพลาด เพราะเขาไม่คาดคิดว่าฉีปู้อวี่จะใช้การเคลื่อนไหวดังกล่าวในทันที

เขาเร่งรีบไปหน่อยที่จะไปฆ่าฉีปู้อวี่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ดังนั้น แม้ว่ากระสุนนัดนี้จะไม่โดนจุดสำคัญของเขา แต่เลือดจำนวนมากก็ยังคงถูกเช็ดออกที่ด้านข้างไหล่ของเขา

จากนั้นเสียงปืนดังต่อเนื่องอีกครั้ง!

จ้าวซวนหมิงหลบไปทางซ้ายและขวาเพื่อหลีกเลี่ยงกระสุนทั้งหมด จากนั้นยืนอย่างสงบและพูดว่า: "กระสุนหมดแล้วสินะ?"

ฉีปู้อวี่ยิ้มแล้วยกขาขวาขึ้นใช้มือตบเบาๆ แล้วแสดงกลอุบายนายพลหยิบปืนอีกกระบอกออกมา

เมื่อเห็นฉากนี้จ้าวซวนหมิงก็พูดไม่ออก ส่ายหัวและหยุดไล่ตามเขา

เขายังรู้ด้วยว่าเขาพลาดโอกาสที่จะฆ่าฉีปู้อวี่เมื่อครู่นี้ ถ้าเขาไปฆ่าฉีปู้อวี่ในเวลานี้ คงเป็นเรื่องยากที่จะฆ่าเขา อีกทั้งเขาอาจได้รับบาดเจ็บจากอาวุธปืน

ผีพยาบาทตกใจมาก เขาไม่คาดคิดว่าจ้าวซวนหมิงจะมีพลังมากจนทำให้หัวหน้าใหญ่ที่ดุจเทพเจ้าได้รับบาดเจ็บจริงๆ และถึงกับบังคับให้อาจารย์หยิบปืนที่ซ่อนอยู่อีกด้ามออกมา

“คุณไม่ใช่วัชระกายจริงๆ” เมื่อเห็นฉีปู้อวี่ทำท่าทางอีกครั้ง ผีพยาบาทก็รีบออกมาจากวัดโบราณเพื่อช่วยแปล

จ้าวซวนหมิงพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: "เป็นจริงที่ไม่ใช่ แต่เมื่อครู่นี้นายเกือบถูกฉันทุบตีจนตายแล้ว ภูษาเหล็กของนายฝึกฝนได้ไม่เลวจริงๆ!"

ฉีปู้อวี่มีเพียงการเยาะเย้ยไม่สิ้นสุดบนใบหน้าของเขา ราวกับว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ใช่เขา แต่เป็นจ้าวซวนหมิงคนเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าเขา

หากคนธรรมดาถูกจ้าวซวนหมิงโจมตีเขาคงตายทันที!

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ฉีปู้อวี่ก็เป็นปรมาจารย์ระดับสูงที่ทลายความว่างเปล่าและมองว่าเทพเจ้าเป็นสิ่งที่ทำลายไม่ได้เขามีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งและยังทรงพลังมากในกังฟูอีกด้วย

แต่ถึงกระนั้น เขายังคงได้รับบาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในของเขาก็สะเทือน และกระดูกสันหลังของเขาก็ได้รับความเสียหายเช่นกัน

ฉีปู้อวี่ถือปืนไว้ในมือแล้วก้าวถอยหลังอย่างสงบ แต่ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่จ้าวซวนหมิงอยู่เสมอ

ใบหน้าของจ้าวซวนหมิงมืดมนอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดเขาก็หันหลังกลับอย่างไม่แยแส ตะคอกและเดินไปที่วัดโบราณโดยเอามือไพล่หลัง

ฉีปู้อวี่คิดว่าจะลองยิงผู้ชายคนนี้ที่อวดดีมากกว่าเขาหรือไม่ แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็คิดว่ามันคงไม่ได้ผล เขาจึงแล้วกันไป

หลังจากเดินออกจากวัดโบราณ ฉีปู้อวี่ก็เอื้อมมือไปแตะคางของเขา เขารู้สึกว่าฟันในปากของเขาหลวมเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าในระหว่างการต่อสู้ไขกระดูกถูกกระแทกแรงเกินไปทำให้รากฟันไม่มั่นคง

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอึดอัดที่หน้าอก อดไม่ได้ที่จะถุยเสมหะหนาๆ ออกมาเต็มปาก

ผีพยาบาทมองดูใกล้ๆ และพบว่าเสมหะหนาเต็มไปด้วยเลือด!

“นี่มันบาดเจ็บสาหัสขนาดไหนกัน? นักสู้ในระดับนี้สามารถล็อคพลังงานและเลือดของตัวเองได้…” ผีพยาบาทอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง

ฉีปู้อวี่ทำท่าทาง ผีพยาบาทก็มองเห็นได้ชัดเจนว่าอวัยวะภายในทั้งหมดได้รับความเสียหาย แม้แต่กระดูกสันหลังก็ถูกฉีกขาดในระดับหนึ่ง

ทำให้ผีพยาบาทมีสีหน้าตื่นตระหนก ได้รับบาดเจ็บถึงขนาดนี้ และยังเดินได้อิสระ นี่คนหรือผี?

“กลับเรือนจำ แล้วให้นักฆ่าหั่นแขนขามารักษาฉัน” ผีพยาบาทเข้าใจว่าฉีปู้อวี่หมายถึงอะไร

แม้ว่านักฆ่าหั่นแขนขาจะเป็นนักลัทธิที่ชอบเล่นกับศพ แต่เนื่องจากเขาหลงใหลเกี่ยวกับศพมาก เช่นนั้นก็มีการค้นคว้ามาบ้าง กล่าวอีกนัยหนึ่ง นอกเหนือจากงานอดิเรกของเขาในการนำแขนขาของมนุษย์มาต่อเข้าด้วยกันเป็นงานศิลปะแล้ว ชายคนนี้ยังมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย