ตอนที่ 131
บทที่ 131 ยืมมาตอแหล
October 21, 2026
ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา ส่ายหน้า และพูดถาม“ไม่รู้จริงๆว่าเธอเอาความภาคภูมิใจนี้มาจากไหน?”
“ฉันช่วยเซี่ยงกรุ๊ป เพื่อต่อต้านเธอ?”
“เธอคิดมากเกินไปแล้ว ก็แค่ทำตามที่ฉันรับปากให้สำเร็จเท่านั้นเอง”
ริมฝีปากของอวี้เสี่ยวหลงขยับไปมา เห็นได้ชัดเจนว่าเหยียดหยาม เธอไม่เชื่อคำพูดของฉีเติ่งเสียน
“เอ้าเสวี่ยเป็นเพื่อนของฉัน ฉันต้องช่วยเธอ ถ้านายยังหลงงมงายในความคิด ถึงเวลานั้นก็อย่าตำหนิที่ฉันไร้ความเมตตา”อวี้เสี่ยวหลงพูดเสียงเรียบเฉย
“เธอหยิ่งยโสไปหน่อย แต่มีจิตใจดี ฉันก็จะพูดเตือนเธอ”ฉีเติ่งเสียนยิ้มเหยียดหยาม
“ให้สวีเอ้าเสวี่ยไสหัวกลับไปทำธุรกิจ อย่าคิดจะมีความคิดไม่ดีกับเซี่ยงกรุ๊ป!”
“และเธอ อย่าคิดจะเข้ามาแทรกแซง ฉันเกรงว่าตระกูลอวี้ของพวกเธอจะเสียเปรียบ ถึงเวลานั้นเธอก็คงยืนไม่ไหว”
“ถ้าหากนายยังโง่งมงาย หน้าถูกตบจนบวม ก็อย่าตำหนิฉัน”
อวี้เสี่ยวหลงคิดว่าคำพูดนี้ฟังแล้วตลกมาก ฉีเติ่งเสียนก็แค่ตำรวจตัวเล็กที่ดูแลเรือนจำเท่านั้นเอง จะเอาอะไรมาสู้?
บางทีบนตัวเขาอาจจะมีแสงกะพริบเล็กๆ แต่ของเหล่านั้น สำหรับอวี้เสี่ยวหลง ก็เป็นแค่แสงหิ่งห้อยเท่านั้นเอง จะสามารถเปรียบเทียบกับแสงพระจันทร์ที่สุกสกาวได้ยังไง?
“ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คอยดู!”
“ครั้งนี้ฉันจะออกไปจากเมืองจงไห่สักพัก กลับไปที่เมืองหลวง ไประดมเงินทองของตระกูลอวี้”
“ถึงเวลานั้น ฉันก็อยากจะดู ภูเขาไท่ซานทับไข่แล้ว นายจะสามารถทำอะไรได้อีก?”
อวี้เสี่ยวหลงก็หัวเราะเหอะๆ หมุนตัวเดินออกไปแล้ว ขณะที่เดินก็ยังพูด“คนที่มีอีโก้สูงเป็นเรื่องดีงาม แต่ถ้าอีโก้สูงมากเกินไป ก็จะเหมือนไม่เจียมตัว ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเอง”
ฉีเติ่งเสียนมองแผ่นหลังของอวี้เสี่ยวหลง มุมปากมีรอยยิ้มเหยียดหยาม ก็ดี การต่อสู้ของเซี่ยงกรุ๊ปกับสองบริษัทใหญ่ ตั้งใจสู้กันก็ดี！
“ประธานเซี่ยง ฉันไม่ใช่เคยเตือนเธอไหม?ทำไมเธอถึงไม่จำใส่ใจล่ะ?เธอรู้ว่าวันนี้อันตรายมากแค่ไหนไหม!”
ฉีเติ่งเสียนหมดคำจะพูด เดินไปถึงตรงหน้าเซี่ยงตงฉิง
“ขอโทษด้วย ฉันประมาทเกินไป”ใบหน้าของเซี่ยงตงฉิง ปรากฏความลำบากใจ
ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า และพูด “ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดี เธอก็สามารถมองเห็นใบหน้าจริงๆของหวังหู่ได้แล้ว”
เซี่ยงตงฉิงจัดการเรื่องราวกับหวังหู่ นี้คือเล่นกับไฟจนไฟเผาตน ทำให้เธอตัวเองก็ไม่มีอะไรจะพูด
ฉีเติ่งเสียนพาเซี่ยงตงฉิงลงไปข้างล่าง ไปถึงด้านข้างรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ ก็มองเห็นหลี่อวิ๋นหว่านกำลังนั่งรออยู่ริมถนนอย่างเชื่อฟัง
“เป็นไปตามที่คิดไว้หลี่อวิ๋นหว่านค่อนข้างจะเชื่อคำพูดของฉัน ให้เธอรอ เธอก็นั่งรอที่นี่”ฉีเติ่งอดไม่ได้ที่จะคิดอยู่ในใจ
มองเห็นฉีเติ่งเสียนกับเซี่ยงตงฉิงปลอดภัยกลับมา หลี่อวิ๋นหว่านจึงผ่อนคลายลง เมื่อกี้บนถนนเธอก็พบกับอวี้เสี่ยวหลง ดังนั้น เธอให้อวี้เสี่ยวหลงรีบขึ้นไปดูบนเขา
เซี่ยงตงฉิงพูดถาม“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”
ฉีเติ่งเสียนก็พูด“ฉันพูดแล้ว ฉันอยู่ที่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง บังเอิญเห็นรถของเธอ”
เซี่ยงตงฉิงชะงักไปเล็กน้อย แต่คิดไม่ถึงว่าฉีเติ่งเสียนจะมีบ้านอยู่ที่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง
“เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับอวี้เสี่ยวหลง?”เซี่ยงตงฉิงก็พูดอีก
“ฉันหิวน้ำ เธอหิวน้ำไหม?กลับบ้านไปดื่มน้ำก่อนแล้วค่อยคุยเถอะ”ฉีเติ่งเสียนก็ถอนหายใจ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
เซี่ยงตงฉิงกับฉีเติ่งเสียนและหลี่อวิ๋นหว่านมาถึงแล้ว หน้าประตูของวิลล่าวิมานเมฆ อดไม่ได้ที่จะแปลก ใจฉีเติ่งเสียน นึกไม่ถึงว่าจะพักอยู่ที่นี่?!
นี้คือคฤหาสน์ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใครของเมืองจงไห่ ปีนั้นถูกขายให้กับตระกูลลึกลับราคาสองพันล้าน ตามที่เล่ากัน ภูมิหลังของตระกูลที่ซื้อ น่าเกรงขามมาก
“คุณพักอยู่ที่นี่?!”เซี่ยงตงฉิงถามด้วยความประหลาดใจ
“ใช่”ฉีเติ่งเสียนยักไหล่ รู้สึกว่านี้ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ บ้านสวย ก็มีไว้ให้คนอยู่อาศัยไหม?