บทที่ 1315 บดละเอียด

หวงฉีปินยังรู้ดีว่าฉีเติ่งเสียนกำลังเผชิญกับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ท้ายที่สุดแล้ว หลายคนจับจ้องไปที่ตระกูลเฮ่อ อยากทราบว่าตระกูลเฮ่อจะไปทิศทางไหนหลังจากก่อตั้งคาสิโนแล้ว

ดังที่เราทุกคนทราบกันดีว่า บ้านหลักของตระกูลเฮ่อในที่สุดก็สลัดฉีเติ่งเสียน และเลือกที่จะเข้าร่วมกองกำลังกับตระกูลจ้าว

อีกด้านหนึ่งของบ้านหลังที่สอง พวกเขากำลังเข้าหาแก๊งบิ๊กเซอร์เคิล

บ้านหลังที่สามบรรลุความร่วมมือโดยตรงกับตระกูลฉีในเมืองหลวง ฉีเติ่งเสียนเป็นตระกูลที่ถูกตระกูลฉีไล่ออกในตอนนั้น

ดังนั้นในครั้งนี้คนที่ห่วงใยเขา ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ท้ายที่สุด สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่เอื้ออำนวยมาก

“พ่อหนุ่มอาปินขอร้องพูดให้ดีๆ หน่อย ไม่ว่าฉันจะมองอย่างไร ฉันคิดว่าคุณคงดูยินดีกับความทุกข์คนอื่นไปหน่อยนะ!” ฉีเติ่งเสียนมองดูหวงฉีปินอย่างไม่พอใจ พูดอย่างเย็นชา

หวงฉีปินยิ้มและพูดว่า: "สหายอย่างฉันแค่เป็นห่วงคุณ มีที่ไหนคือยินดีกับความโชคร้ายของคุณ! คุณอยากให้ฉันแนะนำเส้นสายให้รู้จักบ้างไหม? มันดีกว่าไม่มีอะไรเลย"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า "ก็ดี คนเยอะกำลังก็เยอะขึ้นด้วย!"

หวงฉีปินจึงตะโกนเรียกคนรู้จักหลายคนเข้ามา แนะนำฉีเติ่งเสียนให้พวกเขารู้จัก คนเหล่านี้ก็เห็นกลยุทธ์อันดุเดือดของฉีเติ่งเสียนเช่นกัน และพวกเขาทั้งหมดต้องการเป็นเพื่อนกับเขา

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเขินอาย: "พวกคุณทุกคนเป็นเพื่อนที่ดีของอาปิน คงจะต้องรวยหรือมีหน้ามีตา ฉันกำลังสร้างโบสถ์ที่นี่เพื่อเผยแพร่หลักธรรมของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ หากคุณมีเงินสำรองก็สนับสนุนได้ เมื่อถึงเวลาฉันจะสลักชื่อของคุณบนแผ่นหินเพื่อบันทึกบุญนี้..."

“หน้าไม่อายจริงๆ!" หลังจากที่หวงฉีปินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและส่ายหัว

คนกลุ่มนี้ให้หน้าหวงฉีปินจริงๆ พวกเขาแต่ละคนล้วงกระเป๋าและบริจาคบางส่วนซึ่งทำให้พระอัครสังฆราชฉียิ้ม

เฉินชิงยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า: "คุณพยายามอย่างหนักมากสำหรับวิหารหนานหยาง แต่โบสถ์นั้นเกือบจะเพียงพอแล้วและไม่ต้องการเงินมากนัก"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ: "หลักการมากกว่าย่อมดีกว่า คุณก็ไม่เข้าใจจริงๆ เลย!"

จี้ข่ายกำลังสื่อสารกับพี่หลาน และพี่หลานก็มักจะมองไปทางด้านข้างที่ฉีเติ่งเสียน เห็นได้ชัดว่าจี้ข่ายเป็นคนบอกเรื่องที่พิเศษให้เธอฟัง

หมาป่าโลภเข้าหาอย่างหน้าด้าน เข้าร่วมการแลกเปลี่ยน พูดคุยและหัวเราะกับพี่หลาน

ท้ายที่สุดแล้ว หมาป่าโลภเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลารองจากฉีเติ่งเสียน มันค่อนข้างง่ายที่จะหลอกล่อหญิงสาว เขายังเป็นผู้ชายที่พูดจาดี มีความฉลาดทางอารมณ์สูง หลังจากนั้นไม่นาน การสนทนากับพี่หลานก็คึกครื้นขึ้นมา

“ช่างมันเถอะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา เห็นว่าช่วงนี้เขาทนทุกข์ทรมานมามาก เขาควรจะผ่อนคลายบ้างแล้ว นอกจากนี้ พี่หลานคนนี้ดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงอยู่บ้าง มันจะเป็นสิ่งที่ดีถ้าเธอสามารถเข้าร่วมได้ พวกเรา!” ฉีเติ่งเสียนเห็นดังนั้นเขาจึงไม่สนใจหมาป่าโลภ

หวงฉีปินยิ้มให้ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า "คืนนี้ดื่มด้วยกันไหม?"

ฉีเติ่งเสียนมองดูรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้าของเขา อดไม่ได้ที่จะจมลงไปในความคิดอย่างลึกซึ้ง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า: "คือดื่มเหล้าจริงๆ จังๆ เหรอ?”

หวงฉีปินพูดด้วยใบหน้าเข้ม : "พี่น้องกำลังจะหมั้นแล้ว ฉันไม่ไปสถานที่เหล่านั้นแล้ว รักแท้ของฉันตอนนี้คือเจียวเจียว!"

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!" ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“คุณคิดว่าเหล่าสหายก็เหมือนกับคุณเหรอ? ไอ้สารเลว!” หวงฉีปินเยาะเย้ย

“เฮ้...ฉันอิจฉาผู้ชายที่ทุ่มเทขนาดนี้จริงๆ ฉันนี่คงทำไม่ได้หรอก ในใจที่มีทั้งเกาเม่ยเอย เลขาหยางเอย ประธานเซี่ยงเอย คุณหนูใหญ่เฉินเอย อวิ๋นหว่านเอย...“ ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเศร้าใจว่า "ถึงตอนนั้นฉันไม่รู้จะหมั้นยังจริงๆ บางทีฉันอาจจะไม่มีวันเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมเช่นการหมั้นในชีวิตของฉันแล้ว..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงฉีปินค่อยๆ แข็งทื่อ จากนั้น เขาเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดด้วยความโกรธ : "ไอ้คนสารเลวไร้ความรู้สึก!"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉีเติ่งเสียน เขาชอบที่จะเห็นท่าทางอิจฉาของหวงฉีปินเช่นนี้