บทที่ 1320 เป็นเช่นนี้

ทันใดนั้นผู้ชายในบาร์ก็ดูเหมือนจะได้รับยากระตุ้น และแต่ละคนก็ผิวปากใส่ผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้าไปในบาร์

น่าเสียดายที่ผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจพวกเขาและเดินตรงไปที่ชั้นสอง

“สุดยอด!” จี้ข่ายเพียงเหลือบมอง และอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นในใจ

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดลำลองสีดำรัดรูป เสื้อแจ็คเก็ตมอเตอร์ไซค์สีดำ และหมวกเบสบอลบนศีรษะ เดินผ่านแสงไฟหลากสีสัน

ฉีเติ่งเสียนขยับก้นของเขาไปทางซ้ายอย่างมีรู้ตัว จากนั้นผู้หญิงก็นั่งลงที่ด้านขวาของเขา

จากนั้น หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ยกปีกหมวกขึ้นแล้วพูดว่า "เสียงดังมาก!"

จากนั้นหวงฉีปินก็มองเห็นใบหน้าที่สง่างามของหญิงสาวได้อย่างชัดเจนที่ซ่อนอยู่ใต้เงาปีกหมวกของเธอ ทันใดนั้นเขาก็ดูเหมือน สำลักซาลาเปาแล้วต้องกลอกตาเหมือนเป็นโรคหลอดเลือดสมอง

แม้แต่จี้ข่ายก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง ดวงตาของเขาแทบจะตกลงกับพื้น

“ทำไมคุณถึงเลือกสถานที่พบปะเช่นนี้” ผู้หญิงคนนั้นสะบัดปีกหมวกด้วยนิ้วเรียวยาวและขมวดคิ้ว

“การมีผู้คนมากขึ้นและสายตาที่มากขึ้นนั้นปลอดภัยกว่า เพราะตอนนี้เหยียนมู่หลงและจ้าวถูหลงต่างก็อยู่ที่จิงเต่า พวกเขาอาจจะสนใจเราหากเราพบกันเป็นการส่วนตัว” ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น เขาก็มองดูหวงฉีปินอย่างยั่วยุ เมื่อกี้นายไม่ใช่เสแสร้งนักเหรอ? คิดว่าสหายอย่างฉันไม่มีเพื่อนผู้หญิงเหรอ?

หวงฉีปินตกตะลึง ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา และเขาพึมพำ: "นายพลอวี่..."

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ทั้งจี้ข่ายและหวงฉีปินตกตะลึงคืออวี่เสี่ยวหลงอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกไปรินแก้วไวน์ให้อวี่เสี่ยวหลง และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ดื่มสองแก้วก่อน แล้วค่อยคุยกัน"

ทันทีที่อวี่เสี่ยวหลงปรากฏตัว อารมณ์ของเขาก็ท่วมท้นทันที ผู้ชมทั้งหมดแม้แต่เหลยเสี่ยวเจียวเด็กหญิงตัวเล็กๆ เด็กผู้หญิงที่มีบุคลิกดีก็ดีพอๆ กับนกกระทาในเวลานี้

เพื่อนผู้หญิงที่อยู่ถัดจากจี้ข่ายยิ่งตกใจมากขึ้น เธอมองฉีเติ่งเสียนด้วยความตกตะลึง

อวี่เสี่ยวหลงขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันจะไม่ดื่มแล้ว ช่วงนี้มีหลายสิ่งหลายต้องทำ การดื่มจะทำให้งานล่าช้า"

หลังจากพูดสิ่งนี้ เธอก็ดูอบอุ่นและพูดกับคนอื่นๆ : "ฉันขอโทษ ฉันไม่ดื่มคงไม่เป็นไรใช่ไหม?"

“เอ่อ ไม่ ไม่ ไม่...ไม่เป็นไร!" หวงฉีปินพูดอย่างเร่งรีบ

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ น้ำเสียงของอวี่เสี่ยวหลงนั้นอ่อนโยนเพียงพอ แต่ก็ยังทำให้เด็กชายอาปินกลัว! แต่นี่เป็นเรื่องปกติ ชายหนุ่มอาปิน ทำเรื่องเลวร้ายมากมายเมื่อเขาไปออนเซ็น ดังนั้นเขาจึงรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา

จี้ข่ายและเหลยเสวี่ยเจียวก็รีบตกลงกัน: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร งานหลววสำคัญกว่า!"

แต่อวี่เสี่ยวหลงเอื้อมมือไปแตะแก้วไวน์ของฉีเติ่งเสียนด้วยนิ้วของเธอ และเห็นไวน์ครึ่งหนึ่งในนั้น กำลังเดือด แล้วพุ่งขึ้นมา แต่มือของอวี่เสี่ยวหลงรับไว้อย่างมั่นคง

จากนั้น ไวน์ก็รวมตัวกันเป็นลูกบอลขนาดกลาง กลิ้งไปมาบนฝ่ามือของเธอ ฉากนี้ทำให้หวงฉีปินและคนอื่นๆ ตกตะลึง

“เฮ้ พัฒนาขึ้นนินา?” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความประหลาดใจ

“เมื่อก่อนฉันก็ทำได้ แต่ควบคุมได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น กังฟูแบบนี้ค่อนข้างน่ากลัว คนที่ฝึกหมัดพัวพันทงเป่ยในตระกูลจ้าวล้วนเก่งมาก ใครก็ตามที่มีทักษะบางอย่างสามารถควบคุมโปโลน้ำขนาดเล็ก” อวี่เสี่ยวหลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

คนที่ฝึกฝนฝึกหมัดพัวพันทงเป่ยมีความกระตือรือร้นเป็นพิเศษในการใช้พลังงานที่มีทักษะ

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะ เหยียดนิ้วชี้ออกเพื่อตักลงบนฝ่ามือของอวี่เสี่ยวหลงเบาๆ หยดไวน์ขนาดเท่าหยดน้ำตาหยดลงบนนิ้วชี้ของเขา จากนั้นเขาก็ดีดไวน์ขึ้นมา พลิกกลับ และจับมันด้วยเล็บมือของเขา

นิ้วของเขาสะบัดไปมา และหยดไวน์ก็กระโดดไปมาบนเล็บทั้งห้าของเขาราวกับลูกบอลสปริง