บทที่ 1329 กินหม้อไฟบนเรือ

กัปตันพูดถูก ใครก็ตามที่อยู่ในโลกมานาน ต้องรู้ดีว่าเมื่อใดที่ควรต้องก้มหัวก็ต้องก้มหัว

ฟู่จี้หมิงนั้นเก่งมาก เขาเป็นนายน้อยของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลแต่ตอนนี้เขาเป็นลูกแกะบนเขียง ยังกล้าอวดดีขนาดนี้ได้ยังไง? แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น?ไม่กลัวว่าพวกเขาจะจับกดน้ำบ้างเหรอ?

ฉีเติ่งเสียนนั่งยองๆข้างหน้าฟู่จี้หมิงด้วยรอยยิ้ม เอื้อมมือไปตบแก้มเขาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่คุณยังไม่ตายและไม่พยายามสํารวจตัวตนของเขา เขาจะไม่ฆ่าคุณง่ายๆหรอก”

“ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังเป็นคุณชายของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลมันมีค่ามาก!”

“ฉันจะเรียกเงินจากพ่อของคุณได้ยังไง ถ้าฉันฆ่าคุณ?”

ฟู่จี้หมิงกลัวมากจนสีหน้าแข็งทื่อ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดด้วยความโกรธว่า “คุณมันบ้าไปแล้ว อยากลักพาตัวฉันเพื่อเรียกค่าไถ่จากพ่อฉันเนี่ยนะ?”

“อยาก?” ฉีเติ่งเสียนเอื้อมมือไปตบแก้มฟู่จี้หมิงอีกครั้งแล้วถอนหายใจ

“เด็กน้อย คุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้อีกเหรอ? คุณหมายความว่ายังไงที่ฉันอยากจะลักพาตัวคุณ?

“ฉันไม่ได้ลักพาตัวคุณมาแล้วเหรอ?”

กัปตันที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและรู้สึกว่าฟู่จี้หมิงคุณชายของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลนั้นน่าสงสารจริงๆ รองหัวหน้าใหญ่เป็นเป็นทำอะไรจริงจังมาโดยตลอดไม่เคยเล่นตลกเลย

ฟู่จี้หมิงหายใจเข้าลึกๆและพูดว่า “แก๊งบิ๊กเซอร์เคิลจะไม่มีทางปล่อยคุณไป คุณจะตายด้วยน้ำมือของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลของพวกเราแน่ ไอพวกสารเลว!”

ฉีเติ่งเสียนพลิกฟู่จี้หมิงที่อยู่บนพื้นและพูดเบาๆว่า “ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์จริงๆสินะ คุณชายฟู่ของฉัน?”

ฟู่จี้หมิงยิ้มและพูดว่า “ฉันจะกลัวอะไร? คุณบอกว่าลักตัวฉันมาเพื่อเรียกค่าไถ่ แต่คุณไม่กล้าฆ่าฉัน!”

ฉีเติ่งเสียนเม้มริมฝีปากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อันที่จริงฉันจะไม่ฆ่าคุณ แต่ฉันสามารถตัดมือหรือขา หรือแม้แต่เอวคุณก็ได้! คุณรู้ไหมว่าเอวเท่าไหร่?สามแสนเลยนะ!”

กัปตันอดไม่ได้ที่จะตะลึงและพูดว่า “เอวราคาเท่าไอโฟนสี่เลยไม่ใช่เหรอ?”

จนถึงตอนนี้เขายังมีจำเรื่องข่าวที่มีคนตัดเอวตัวเองไปซื้อโทรศัพท์มือถือได้ สุดท้ายเขาเขาก็รู้สึกแย่ที่ต้องลอยอยู่กลางทะเลตลอดทั้งปี

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างแข็งทื่อ เขาหันไปมองผู้ชายที่ขัดจังหวะเขาและพูดว่า “ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว!”

กัปตันเกาหัวอย่างเขินอายและพูดว่า “ฉันไม่ได้ทําธุรกิจซื้อขายอวัยวะของมนุษย์ ฉันเลยไม่รู้เรื่องการตลาด!”

หลังจากพูดแบบนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะมองฉีเติ่งเสียนด้วยความสยดสยองตัวสั่นไปทั่ว และใช้มือปิดเอวตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ฉีเติ่งเสียนไม่รู้ตัวว่าเขากำลังเป็น "คนคลั่งเอว" ในสายตาของกัปตัน

แม้ว่ากัปตันจะพูดขัดจังหวะ แต่ฟู่จี้หมิงก็ยังคงรู้สึกกลัวฉีเติ่งเสียน เขายังเด็กอยู่และยังไม่อยากกลายเป็นคนพิการ... โดยเฉพาะเอวของเขา ถ้าสิ่งนั้นหายไป ครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่เขาจะยังเป็นผู้ชายได้ไหม?เกรงว่าจะกลายเป็นแค่ชายที่เคยมีอดีตรุ่งเรือง!

ฉีเติ่งเสียนย่นจมูกและได้กลิ่นหอมๆ “ยังมีของว่างมื้อดึกตอนนี้ด้วยเหรอ?”

“เพื่อสร้างความบันเทิงให้รองหัวหน้าใหญ่ ผมตุ๋นไก่ที่ผมเลี้ยงมาสองปีครึ่งให้คุณ!” กัปตันยิ้ม

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกแปลกๆกับจํานวนสองปีครึ่งนั้น แต่เขาไม่ได้พูดอะไรไปชั่วขณะหนึ่ง ด้วยความหิวเขาจึงขอให้กัปตันทำอาหารมื้อดึกมาให้

กัปตันเข้าไปในห้องโดยสารและในไม่ช้าก็พาชายสองคนที่สวมหมวกเหมือนผู้ก่อการร้ายออกมา คนหนึ่งถืออ่างถ่าน และอีกคนถือหม้อ

หลังจากจุดไฟและวางหม้อแล้ว กลิ่นของซุปไก่ก็ฟุ้งขึ้นมา

กัปตันหยิบจานปลาหมึกสดหั่นบางๆสองจานในมือเทลงในหม้อโดยตรงแล้วเสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้ม แค่ได้กลิ่นก็ทําให้น้ำลายไหลแล้ว

“คุณชายฟู่ไม่ต้องเกรงใจ มานั่งกินก่อน หลังจากกินมื้อนี้เสร็จ พวกคุณไปออกทะเลได้” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม