บทที่ 1360 การแก้แค้นของจิ่วเฮิง

เนื่องจากทุกคนเป็นคนเคร่งศาสนา จึงสามารถเข้าใจและยอมรับสิ่งเหนือธรรมชาติบางอย่างได้โดยธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระสันตะปาปารู้สึกว่าเป็นเรื่องค่อนข้างน่าอายที่ศาสนาศักดิ์สิทธิ์จะขอความช่วยเหลือจากนักบวชลัทธิเต๋า

เขาระงับข้อเสนอของร็อบเบนไว้ชั่วคราว อย่างไรก็ตาม ความคืบหน้าของเรื่องยังไม่ถึงจุดที่ไม่สามารถดำเนินการได้

จากนั้นฉีเติ่งเสียนก็กระซิบแนะนำสมเด็จพระสันตะปาปาเกี่ยวกับอำนาจของนักบวชลัทธิเต๋าด้วย เพื่อที่สมเด็จพระสันตะปาปาจะได้ตระหนักถึง

สมเด็จพระสันตะปาปากล่าวอย่างสงบ “เรื่องนี้ค่อยว่ากันในภายหลัง ให้กลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์พยายามตรวจสอบอย่างเต็มที่ก่อน หากไม่สามารถคืบหน้าได้จริงๆ ค่อยพิจารณาติดต่อขอความช่วยเหลือจากคนของลัทธิเต่าฝ่ายตะวันออก!”

ร็อบเบนรีบตอบรับ “ครับท่านฝ่าบาท!”

สมเด็จพระสันตะปาปาตรัสกับฉีเติ่งเสียนอย่างนิ่งๆว่า “พระอัครสังฆราชฉี งานก่อสร้างมหาวิหารหนานหยางเป็นอย่างไรบ้าง”

“ฝ่าบาท ดูสิ นี่เป็นภาพจากมุมสูง กระบวนการเป็นไปอย่างราบรื่น จะแล้วเสร็จภายในปีนี้แน่นอน!” ฉีเติ่งเสียนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วเลือกเปิดภาพที่เฉินหยูส่งมาให้

ทันทีที่เปิดภาพ ปรากฏว่าเป็นภาพชุดว่ายน้ำ จึงรีบปัดลงมา ถึงจะเป็นภาพถ่ายมุมสูง

หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาดูภาพแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ฉีเติ่งเสียนก็เป็นคนที่รู้สิ่งต่างๆ อย่างชัดเจน นี่ก็ทำคทาของพระอัครสังฆราชหาย หากมีความล่าช้าเพิ่มเติมในความคืบหน้าของมหาวิหารหนานหยาง ไอ้แก่นี่คงจะไม่อดทนอีกต่อไป ต้องสั่งให้เล่นงานเขาแน่

“งานหลักของคุณคือรับประกันว่ามหาวิหารสามารถสร้างได้ ส่วนเรื่องของคทา ให้ร็อบเบนเป็นคนจัดการ” สมเด็จพระสันตะปาปาออกคำสั่งอีกครั้ง

“ครับ เข้าใจครับ!” ฉีเติ่งเสียนตอบรับอย่างเสียงดัง

สมเด็จพระสันตะปาปาโบกพระหัตถ์แล้วตรัสว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ออกไปทั้งหมดเลย คืนนี้ฉันจะเริ่มอธิษฐานแล้ว”

ฉีเติ่งเสียนไม่กล้าจู้จี้จุกจิก ท้ายที่สุด คทาก็ยังหาไม่เจอ และสมเด็จพระสันตะปาปาก็มองเขาอย่างไม่พอใจ ถ้าพูดมากอาจจะพูดไม่เข้าหูได้ ควรออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

จากนั้น ฉีเติ่งเสียนก็กลับบ้านอย่างสงบ

เขาเพิ่งเข้าไปในลานบ้าน ก็มีลมแรงปะทะหน้า ไม่ทันเห็นว่าเป็นใคร หมัดเสยก็ฟาดเข้าที่คาง มันคือ “ท่าหมัดทะลุฟ้า” ของมวยไทเก็ก!

สิ่งนี้ทำให้เขาตกใจ จึงรีบยกแขนขวาขึ้นแล้วกดลง และหมัดก็ชนเข้าด้วยกัน

แม้ว่าเขาจะเป็นจะเป็นผู้มีความสามารถสูง แต่ก็ไม่ทันระวังการโจมตีอย่างกะทันหันนี้ จุดศูนย์ถ่วงไม่เสถียรอยู่ครู่หนึ่งและย่างก้าวก็ไม่มั่นคง

ไม่รอให้ย่างก้าวมั่นคง ก็ได้ยินเสียงกล้ามเนื้อที่เต้นจากร่างกายของคู่ต่อสู้ จากนั้น หมัดจำนวนมากก็รัวเข้ามา ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวของ “ลูกศรไล่”

ฉีเติ่งเสียนสับสน ไม่พูดอะไรมาก ยืนมั่นคงแล้วรีบโจมตีทันที อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดก็รีบร้อน ดังนั้นจึงเสียเปรียบอยู่พักหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก

“อาจารย์จิ่วเฮิง คุณทำอะไร!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถาม

“ไอ่เหี้ยเน่า ฉันทนคุณมานานแล้ว!” คนที่ลอบโจมตีนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจิ่วเฮิง และมีเพียงจิ่วเฮิงเท่านั้นที่มีความสามารถเช่นนี้

เห็นเพียงเท้าของจิ่วเฮิงอยู่บนพื้น ยกหมัดทั้งสองขึ้น และกล้ามเนื้อขนาดใหญ่ในร่างกายก็สั่นอยู่ตลอดเวลาเหมือนสายธนู ทุกหมัดที่ปล่อยออกไปก็เหมือนศรธนูยักษ์!

ฉีเติ่งเสียนยังคงต่อสู้ต่อไปและถูกบีบให้ถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว ในพริบตา ได้แลกหมัดกับจิ่วเฮิงร้อยกว่าครั้ง

ลมแรงพัดเข้ามาในลานบ้านและหมัดลมก็ระเบิดเหมือนฟ้าร้อง

ในที่สุดฉีเติ่งเสียนไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้ ใช้กำลังถอยกลับและค่อยๆเลื่อนออกไปไกล จากนั้นสีหน้าก็แดงก่ำและค่อยๆปล่อยลมหายใจที่ไม่มั่นคงออก