บทที่ 1363 งานเลี้ยงวันเกิด

ความขัดแย้งระหว่างฉีหยุนเฟิงกับฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะเป็นตัวแปรของงานเลี้ยงวันเกิดในค่ำคืนนี้ เหมือนบุคคลสำคัญในโลกใบเล็กๆ

ทุกคนที่อยู่ในบริเวณรอบๆต่างส่ายหัว ชายใหญ่แห่งตระกูลเฮ่อได้รับการสนับสนุนจากตระกูลจ้าว ชายสามของตระกูลเฮ่อได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฉีในเมืองหลวง ฉีเติ่งเสียนจะช่วยให้ชายรองพลิกพลันสถานการณ์ตรงหน้านี้ได้อย่างไร?

แม้ว่างานเลี้ยงครั้งสุดท้ายจะเป็นงานที่ยอดเยี่ยม แต่ทุกคนก็รู้สึกว่ามันเป็นเพียงภาพสะท้อนของอดีตและไม่มีประโยชน์อะไร

ฉีหยุนเฟิงถอนมือของเขาอย่างไม่สบอารมณ์แล้วพูดว่า “ขอให้โชคดี!”

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจเกินกว่าจะเล่นเกมกับฉีหยุนเฟิง แต่คนหลังหลับรู้สึกสนุกมาก!

และสงสัยว่าสวีเอ้าเสวี่ยจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเธอเห็นเหตุการณ์นี้?

“ไอ้หนูอย่าพึ่งไป วันนี้ฉันจะบอกให้รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องเป็นพี่ชายของนาย!” ฉีหยุนเฟิงยังคงอินกับทักษะการแสดง โดยชี้ไปทางฉีเติ่งเสียนและตะโกนออกมา

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะกลอกตาแล้วพูดกับหยางกวนกวนและหลี่อวิ๋นหว่าน: “ตลก มันน่าตลกสิ้นดี!”

ทั้งสองคนมีสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ก็คิดอยู่ในใจ: “คุณไม่มีทางเลือก”

เฮ่อเซียวเดินออกมาก่อนจะพูดจาเยอะเย้ย: “คุณฉีพูดถูก อย่าหาเรื่องทำให้ตัวเองต้องขายหน้าเลย แล้วไม่ต้องก้าวข้ามธรณีประตูนั้นมา! ในฐานะนายน้อยของตระกูลเฮ่อ ฉันจะพูดให้ชัดว่าพวกเราตระกูลเฮ่อไม่ต้อนรับนาย!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: “ยังไม่รู้หรือไงว่าความตายของนายมันใกล้เข้ามาแล้ว? หาที่นั่งแล้วนั่งลงดีๆ อย่าออกตัวให้มาก จะได้ไม่ต้องหาหลุมฝัง”

เขายิ้มและพูดว่า: “ฮ่าฮ่าฮ่า จองหองจริงๆ! ฉันจะคอยดู นายมางานวันเกิดพ่อฉัน แล้วจะทำให้ฉันขายหน้ายังไง ไอ้ขี้แพ้!”

หลังจากพูดจบ เฮ่อเซียวก็หันหลังกลับ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเย่อหยิ่ง เขาดูไม่ใส่ใจฉีเติ่งเสียนเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เฮ่อเซียวแสดงออกมาเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิดอยู่ในใจ เพราะเมื่อพิจารณาจากไพ่ที่ฉีเติ่งเสียนถืออยู่ในมือ ไม่มีอะไรน่าสนุกจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าคนพวกนี้กำลังยั่วโมโหเขา กลุ่มคนเริ่มไม่พอใจ เขาจึงหันหลังเดินจากไป

เมื่อทุกคนเห็นเขาจากไป พวกเขาต่างก็แอบหัวเราะ

“คนเรายังต้องการหน้า เหมือนต้นไม้ต้องการเปลือกไม้ เขาคงรู้สึกอับอายและอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

“การรู้จักตัวเองดีเป็นเรื่องที่ไม่เลวว่าไหม? แต่การมาที่นี่เพื่อทำให้ตัวเองขายหน้าเปล่าๆ เขาคิดว่าเขามาในวันนี้คงสามารถพลิกสถานการณ์ได้”

“ดูน่าสิ้นหวังสิ้นดี เฮ่อตั่วเหลียนไม่ได้รับหนุนหลังจากคนใหญ่คนโต ภูมิหลังก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะได้รับการยกย่องเลยสักนิด!”

“หากฉันเป็นเติ่งเสียน ฉันจะกลับไปที่เซียงซานและจัดการที่ดินหนึ่งในสามเอเคอร์ แล้วรอดูในจิงเต่ามีสถานการณ์อะไรที่น่าสนใจบ้างดีกว่า!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังซุบซิบ พวกเขาก็เห็นฉีเติ่งเสียนเดินไปที่รถ เปิดประตู หยิบของบางอย่างออกมา สลัดออก ปรากฏว่ามันคือผ้าคลุมสีแดงของบาทหลวง

ฉีเติ่งเสียนสลัดมือแล้วสวมผ้าคลุม จากนั้นเขาก็หยิบหนังสือศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากรถแล้ววางไว้ในอ้อมแขนของเขา

เขาเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มและพูดว่า: “วันนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดนี้ในนามของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ หากใครกล้าท้าทายฉันอีกครั้ง ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าคนผู้นั้นเป็นพวกนอกรีต!”

ทุกคนตกตะลึง ทุกคนพูดไม่ออกทันที

ให้ตายเถอะ คนแบบนี้หน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอ? พูดแบบนี้ก็ได้ด้วย!

หยางกวนกวนก็เอื้อมมือไปตบหน้าผากของตัวเอง อยากจะแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักฉีเติ่งเสียนตอนนี้เลย

หลี่อวิ๋นหว่านที่อยู่ด้านข้างก็ยกมือขวาขึ้น เอามือมาปิดบังใบหน้าเอาไว้ และแทบไม่อยากมองชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ

“ถ้าสมเด็จพระสันตะปาปารู้ว่าเขาสวมเสื้อคลุมสีแดง แล้วอวดตลอดเวลา เขาคงอยากทุบให้ตายไปข้าง!” หยางกวนกวนพูดอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่หรอก สมเด็จพระสันตะปาปาได้เงินจากเขาไปตั้งเยอะ” หลี่อวิ๋นหว่านกระซิบกระซาบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความทำอะไรไม่ถูก

ทันทีที่ฉีเติ่งเสียนสวมเสื้อคลุมสีแดง ใบหน้าเขาก็จริงจังขึ้นทันที เขากระแอมสองครั้งก่อนจะก้าวไปข้างหน้า