บทที่ 1393 หยางอู๋ตี๋

ผู้คนทางฝั่งของหลงเหมินอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง เพิ่งจะสู้กันได้ไม่กี่กระบวนท่า ก็ถูกโยนออกไปแล้ว？！

ขนาดหลี่เหอถูก็อดไม่ได้ที่จะแอ่นอกขึ้นมา แล้วทำสีหน้าประหลาดใจ

ผู้อาวุโสคนนั้นก็วิ่งเข้ามา แล้วยื่นมือออกไปพยุงหลัวอี้ขู่ขึ้นมา แล้วลูบไปที่อกของเขา แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

สุดท้ายแล้วที่หยางกวนกวนโยนหลัวอี้ขู่ออกไปแล้ว ถ้าหากฝ่ามือนั้นใส่กำลังเข้าไปนั้น หัวใจของหลัวอี้ขู่คงจะถูกขยี้จนแหลกไปแล้ว！

เฮ่อตั่วเหลียนมองมาแล้วอ้าปากหวอ ด้วยความอิจฉาเป็นที่สุด

“แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ？ฉันคิดว่าเธอไม่ได้เก่งขนาดนั้นซะหน่อย！” เฮ่อตั่วเหลียนพึมพำออกมา จึงได้เปิดฝากระติกน้ำร้อนแล้วจิบน้ำเพื่อระงับความตกใจ

“นี่น่ะแข็งแกร่งกว่าวิชาแมวสามขาของคุณเยอะ！” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแล้วพูด เพราะนี่คือผู้หญิงที่เขาปั้นมากับมือ

หลัวอี้ขู่แม้ว่าจะไม่ตาย แต่ก็หายใจรวยริน หมดสภาพจนไม่สามารถต่อสู้ได้อีก

หยางกวนกวนเก็บหมัดลง มองไปหาหลัวอี้ขู่ที่นั่งอยู่ พูดอย่างสงบว่า “ฉันไม่เป็นหัวหน้าสำนัก แล้วคุณจะมาเป็นแทน？คุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติพอ？”

หลัวอี้ขู่ถูกประโยคนี้ทิ่มแทงจนหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

“ฉันแค่ประมาทไป……” หลัวอี้ขู่พูดชี้แจง

“ก็เลยหลบไม่ได้เหรอ？” หยางกวนกวนหัวเราะออกมาแล้วกล่าว

หลัวอี้ขู่ประเมินกรงเล็บอินทรีของหยางกวนกวนต่ำไป ไม่อย่างนั้นคงไม่แพ้ง่ายๆ

กรงเล็บอินทรีของหยางกวนกวนแข็งแกร่งมาก ฉีเติ่งเสียนได้ฝึกเธออย่างหนักหน่วงตั้งแต่แรก ทุกวันเธอนั้นต้องแกะสายหนังวัวเปียกน้ำ ที่ทั้งลื่นทั้งแน่น ต้องออกแรงนิ้วเป็นอย่างมาก ทำให้นิ้วมือนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนัก！

“อาจารย์ที่ดีนั้นสั่งสอนศิษย์ที่ยอดเยี่ยมออกมาจริงๆ ไม่คิดว่าอาจารย์ฉีจะสั่งสอนศิษย์ผู้หญิงออกมาได้แข็งแกร่งขนาดนี้！เกรงว่าหากเธอมาอยู่ในหลงเหมินของเราก็คงอยู่ในแนวหน้า” มีคนหนุ่มของหลงเหมินก้าวออกมาอีกคน “ฉันชื่อเกาซง ขอคำชี้แนะด้วยคน”

หยางกวนกวนหันกลับมามองเกาซงแล้วกล่าว “ได้！”

เมื่อพูดเสร็จเธอก็ลงมือ ก้าวเท้าเหยียบลงที่พื้น จนพื้นไม้นั้นเกิดรอยแตกขึ้นมา แล้วพุ่งไปหาเกาซงด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า！

ในครั้งนี้เธอไม่ได้ใช้มวยสิงอี้ แต่กลับใช้ไท่เก๊กออกมาแทน จากนั้นใช้กระบวนท่า “ขึ้นหน้าเอียงตัวทุบ” ออกไป！

เมื่อปล่อยหมัดออกไป ก็เกิดเสียงดังอย่างอึกทึกราวกับระเบิดที่ถูกจุดเอาไว้ในห้อง

“เป็นเพียงผู้หญิงแต่กลับมีพลังมากมายขนาดนี้？” เกาซงอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาในหัว

เขาที่เป็นชายชาตรีคนหนึ่ง ก็ยังไม่กล้าที่จะดวลหมัดกับหยางกวนกวนซึ่งหน้าในตอนนี้

เขายืนแยกเท้า ถอยเท้าขวาไปยังด้านซ้ายของเท้าซ้าย แล้วหมุนตัวหลบหมัดของหยางกวนกวน จากนั้นยกศอกขึ้นมาแล้วโจมตีไปที่ท้ายทอยของหยางกวนกวน！

ไม่อาจไม่พูดได้ว่าหากฝึกฝนกระบวนท่านี้ให้ดีแล้ว เมื่อเอาไปใช้ในสนามบาสนั้นจะเป็นฝันร้ายของฝ่ายป้องกันแน่นอน……

ท้ายทอยของหยางกวนกวนแม้ว่าจะไม่มีดวงตา แต่ก็มีความสามารถ “หัวใจน้ำแข็งของศัตรู” ราวกับเห็นภาพศอกของศัตรูที่โจมตีเข้ามา

เธอย่อตัวลงอย่างไม่ต้องคิด จากนั้นใช้ท่ามวยสิงอี้ “หลบหลีก” ออกมา จากนั้นก็หมุนตัวในพริบตาเดียวไปอยู่ที่ด้านข้างของเกาซง

ศอกอีกข้างของเกาซงนั้น ก็พุ่งมาโจมตีที่จุดไท่หยางของหยางกวนกวน！

“มันคือวิชาหมัดอะไรกัน？！” เฮ่อตั่วเหลียนตกใจจนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาอย่างไร้เสียง วิชาแบบนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“นี่คือวิชาแปดศอกต่อเนื่องของลัทธิเต๋า ผู้ที่สำเร็จวิชานี้มีเพียงหยิบมือเดียว” ฉีเติ่งเสียนเป็นดั่งคลังตำราวิชายุทธ์ จะมีวิชาไหนที่เขาไม่เคยเห็นเหรอ？จึงได้อธิบายให้เฮ่อตั่วเหลียนฟัง