บทที่ 1403 หายนะการนองเลือด

จริงๆ แล้ว หวงชงค่อนข้างหวาดกลัวกับหายนะนองเลือดที่อาจารย์จางเทียนทำนายไว้ในวันนั้น แต่เขาไปกราบไหว้สำหรับสักการะที่วัดหนึ่ง และพระภิกษุผู้มีชื่อเสียงกล่าวว่าเขามีโชคลาภความคุ้มครอง จึงรู้สึกโล่งใจ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ลองคิดเลย ในด้านหนึ่ง ปรมาจารย์สวรรค์ลัทธิเต๋า และอีกทางหนึ่ง พระลวงที่ปรากฏตัวมาจากไหนไม่รู้...

วันนี้เป็นวันที่ดี หยางกวนกวนจึงเชิญปรมาจารย์จากสำนักมวยภายในหลงเหมินมารับประทานอาหารเย็น หวงชงและเฮ่อตั่วเหลียนก็มาร่วมงานด้วย

แม้ว่าสำนักมวยภายในหลงเหมินเพิ่งเปิดสำนัก แต่ชื่อเสียงก็เพิ่มขึ้นทันทีหลังจากได้รับการสนับสนุนจากสมาคมหลงเหมินในยุทธภพ และปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้บางคนก็อยากจะเข้าร่วมด้วย

“อาจารย์จ้านเฟยลั่? ทำไมเขาไม่มา?” เฮ่อตั่วเหลียนจัดสถานที่รับประทานอาหาร และจากนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะถามเมื่อไม่เห็นจ้านเฟย

“เฮ้ วันนี้ประลองกับจิ่วเฮิง จนได้รับบาดเจ็บสาหัส จิ่วเฮิงก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จึงไม่มาแล้ว” หวงชงผายมือออกแล้วยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

เฮ่อตั่วเหลียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พูดว่า: "นั่นไม่ใช่วันที่หมาป่าโลภได้ลุกขึ้นมาเป็นเจ้าสำนักหรอกเหรอ เขาถูกจิ่งเฮิงรังแกมานานแล้ว และตอนนี้เขาพบโอกาสแล้ว"

หวงชงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด กล่าวว่า: "ฉันคิดว่ามันน่าเชื่อถือ ฉันเดาว่าหมาป่าโลภจะต้องริเริ่มเป็นคู่ซ้อมของจิ่วเฮิงในวันพรุ่งนี้!"

ทั้งสองคุยกันเมื่อได้ยินเสียงแซวล้อเล่นทันที ทันทีที่เขาหันศีรษะ สีหน้าของหวงชงก็เปลี่ยนเป็นมืดลงทันที

“นี่ไม่ใช่ไอ้หมาขาเดี้ยงหวงชงเหรอ ทำไมเขาถึงมาที่จิงเต่าอีกล่ะ?” คนที่บอกว่านี่เป็นชายผมสั้นอายุพอๆ กับหวงชง และมีคนติดตามมากกว่าหนึ่งโหล

“มองจากระยะไกล ดูเหมือนหมา แต่เมื่อเข้าไปใกล้ ที่แท้เป็นพันเอกหลินถิงปู้!” หวงชงพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามด้วยท่าทางเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขา

หลินถิงปู้เพียงแค่มองเขาขึ้นๆ ลงๆ ขณะที่มองเขา เขาก็ส่งเสียงชิชะ และพูดว่า: "แต่เดิมก็มีชีวิตดีในกรมยุทธการ แต่น่าเสียดายที่ตาหมาไม่รู้ทาง ทำคนขุ่นเคืองไปเรื่อย คิดว่าตัวเองเก่งมาก... สุดท้าย ก็ถูกตีจนขาเดี้ยง ตอนนี้เชื่อมดีแล้ว ลืมความเจ็บปวดไปแล้วหรือ?"

"ฉันยังจำได้ว่า ขาทั้งคู่ของนายถูกฉันตีหักยังไง...จุ๊ จุ๊ จุ๊..."

"จากมุมนี้ ท่อเหล็กสองท่อนฟาดลงทันที! แคร่กสองเสียงที่คมชัด สะใจ!"

เฮ่อตั่วเหลียนที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ แล้วมองดูหวงชงด้วยความประหลาดใจ เมื่อมองดูแล้ว ไม่คิดว่าเพื่อนคนนี้จะประสบกับความเจ็บปวดเช่นนี้จริงๆ เหรอ?

ใบหน้าของหวงชงอดไม่ได้ที่จะดิ่งลง

หลินถิงปู้ยิ้มและพูดว่า: "ฉันบอกว่าผู้หญิงของนาย มีผู้ใหญ่อยากเล่นด้วย นั่นเป็นเกียรติของนาย ทำไมถึงต้องต่อต้าน?"

หวงชงหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "ไม่สนใจเขา เราไปกันเถอะ!"

แม้แต่เฮ่อตั่วเหลียนก็กลืนความโกรธนี้ไม่ได้ แต่เธอก็ตระหนักได้ว่าเมื่อชายคนนี้กล้าก่อปัญหา เขาคงไม่ง่ายนักที่จะรุกรานด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า ขาถูกตีหักแล้ว แม้แต่ศักดิ์ศรีก็ถูกทุบจนหายแล้วเหรอ? ทำไมขี้ขลาดเยี่ยงนี้?”

“จริงๆ แล้ว ไม่ใช่แค่นายเท่านั้นที่เป็นคนขี้ขลาด อาจารย์ของนายฉีเติ่งเสียนก็เป็นคนโคตรขี้ขลาดด้วย เขากลัวนายพลเหยียนของเราจนจะฉี่ราดกางเกงแล้ว”

“ถ้าไม่ใช่เพราะนายพลเหยียนขี้เกียจเกินไปที่จะสนใจมัน ฉันคงฆ่ามันไปแล้ว”

หลินถิงปู้กล่าวต่อโดยมองหวงชงด้วยสายตาที่ยั่วยุ และพูดว่า "ไม่ต้องห่วง เขาสู้เราไม่ได้หรอก! หลังจากที่ฉันฆ่าเขาแล้ว พอถึงเวลา ฉันจะให้ใครมาเล่นกับผู้หญิงของนายอีกครั้ง ถ้าคุณไม่เห็นด้วยก็... ชิ แค่ตีขานายหักอีกครั้งเป็นไง?”

เฮ่อตั่วเหลียนอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "คุณเอาแต่มาตดกลิ่นเหม็นทั่วที่นี่? มันทั้งไม่น่าฟังและกลิ่นเหม็นจริงๆ! ปิดรูตูดของคุณให้เร็ว หยุดถ่ายอุจจาระที่นี่เถอะ"

หวงชงก็ถูกกระตุ้นจนโกรธเช่นกัน ออกหมัดฟาดไปที่หน้าของหลินถิงปู้!

หมัดนี้ทำให้หลินถิงปู้โซเซและถอยไปหลายก้าว

เมื่อคนฝั่งหลินถิงปู้เห็นฉากนี้ พวกเขาก็โมโห จะลงมือทีละคน โดยต้องการล้างแค้นหลินถิงปู้

ทันทีที่พวกเขาเคลื่อนไหว ความโกลาหลก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หยางกวนกวนเป็นคนแรกที่รีบออกมา พุ่งเข้าไปในฝูงชนด้วยก้าวเดียว เตะพวกเขาออกไป เริ่มต่อสู้กับปรมาจารย์ในหมู่พวกเขาทันที