บทที่ 1408 ปรมาจารย์มากมายราวกับเมฆบนฟากฟ้า

เฉินหยวนเป่ย หัวหน้าสมาคมหงมาเยือนเซียงซานด้วยตัวเองทั้งที แน่นอนว่าในฐานะหัวหน้าสมาคมหลงเหมิน หลี่เหอถูก็ต้องการพบเขา

ดังนั้นเมื่อหลี่เหอถูนั่งเฮลิคอปเตอร์มาถึงเซียงซาน สวี่ฉางเกอผู้บัญชาการสาขาย่อยเซียงซานหลงเหมินจึงมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง

“ท่านประธาน!” หลังจากสวี่ฉางเกอเห็นหลี่เหอถู เขาก็คารวะด้วยความเคารพและแสดงท่าทางพร้อมรับคำสั่ง

หลี่เหอถูพอใจมากเมื่อเห็นท่าทีของสวี่ฉางเกอ เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วพูดว่า “เดี๋ยวอีกสักพักไปสมาคมหงกับฉันนะ”

ขณะนี้ภายในหลงเหมินกำลังวุ่นวาย และนายหางเสือจำนวนหนึ่งก็ทำตัวหน้าไหว้หลังหลอกกับประธานสมาคมหลี่เหอถู

เมื่อเห็นท่าทางเคารพ สุภาพและเชื่อฟังคำสั่งของสวี่ฉางเกอ ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ

หากหลงเหมินทั้งหมดอยู่ในสภาวะสงบสุข หลี่เหอถูจะต้องลากตัวสร้างปัญหาอย่างฉีเติ่งเสียนเข้ามาไหม จะต้องยอมให้คนหัวรุนแรงอย่างฉีปู้อวี่ไปสมาคมพระจันทร์เต็มดวงไหม

“เฮ้อ เป็นประธานฝ่ายกลยุทธ์นี่มันไม่ง่ายเลย!” หลี่เหอถูเอามือไพล่หลังและคิดแบบแฝงความโอ้อวด

ไม่นานหลังจากนั้น คนจากหลงเหมินก็ไปยังสมาคมหงในเซียงซานและพวกเขาก็ได้พบกับเฉินหยวนเป่ย บอสของสมาคมหง

สวี่ฉางเกอมองสำรวจเฉินหยวนเป่ยอย่างอดไม่ได้ เขาผู้นี้อายุประมาณห้าสิบปี บุคลิกสง่างามและอ่อนโยน ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนมีการศึกษา ขณะคุยเล่นกันเขาดูยิ่งใหญ่แต่ไม่ป่าเถื่อน ให้ความรู้สึกน่าชื่นชม

แต่เมื่อหลี่เหอถูสังเกตเห็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่อ่อนเยาว์และแข็งแกร่ง หรือแม้กระทั่งผู้ที่อาวุโสและแข็งแกร่งซึ่งนั่งอยู่ถัดจากเฉินหยวนเป่ย รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้าง

พระเจ้า! ปรมาจารย์เกือบครึ่งของสมาคมหงอยูที่นี่!

“มาแล้วหรือประธานหลี่ เชิญนั่ง ดื่มชาก่อน!” เมื่อเฉินหยวนเป่ยเห็นหลี่เหอถูมาถึง เขาก็คารวะด้วยรอยยิ้มและเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง

หลี่เหอถูนั่งลง จิบชาและค่อยๆ พูดคุยเพื่อทำความเข้าใจกับเฉินหยวนเป่ย

เฉินหยวนเป่ยไม่พูดอ้อมค้อม แต่พูดเข้าประเด็นว่า “ครั้งนี้สมาคมหงของเราได้รับความไว้ใจจากผู้อื่น ถ้าพูดตามจริง เหตการณ์ที่เกิดขึ้นในจิงเต่ามันใหญ่เกินไปและผลกระทบก็ไม่ค่อยดีนัก”

หลังได้ยินเช่นนั้น หลี่เหอถูก็รู้ทันทีว่าตนเองเดาไม่ผิด เฉินหยวนเป่ยมาเซียงซานเพราะเรื่องนี้จริงๆ!

เขาแค่ไม่คิดว่าเหยียนมู่หลงจะมีหน้ามีตาถึงขนาดที่สามารถเชิญเจ้านายระดับสูงที่มีชื่อเสียงระดับโลกอย่างเฉินหยวนเป่ยให้ออกมาได้

“ให้สมาคมหงของผมไปดื่มชาที่จิงเต่าและเชิญอาจารย์ฉีไปที่นั่นเพื่อเจรจากันสักหน่อยดีไหม” เฉินหยวนเป่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนในหลงเหมิน เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับผม แต่ในฐานะเพื่อน ผมจะไปพูดกับเขาให้” หลี่เหอถูพูดนิ่งๆ

นับตั้งแต่ที่ฉีเติ่งเสียนสังหารคนมากมายในประเทศมี่ หลงเหมินก็ตัดความสัมพันธ์กับเขา

เฉินหยวนเป่ยพยักหน้าและพูดว่า “ได้สิ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับประธานหลี่ สมาคมหงขอบคุณคุณมาก!”

หลี่เหอถูกล่าวว่า “ไม่เป็นไรครับ สมาคมหงกับหลงเหมินก็เหมือนพี่น้องกัน ช่วยกันเล็กๆ น้อยๆ จะเป็นไรไป”

“หยั่งเห็นพระเจ้าอะไร เล่นตัวจริงๆ ต้องให้คนจากสมาคมหงมารินน้ำชาเพื่อเชิญขนาดนี้!” ชายชราในชุดลำลองในยุคสาธารณรัฐสีดำเอ่ยปาก ร่างกายเขาผอมแห้ง มือทั้งสองแทบไม่มีเนื้อ มีเพียงหนังหุ้มกระดูก แล้วกระดูกก็ดูหนาและแข็งงแรงมากจนดูน่ากลัว

“เขาบาดหมางกับสมาคมหงของเรา แต่เรายินดีมาร่วมดื่มชา หลังจากเขารู้เรื่องนี้ เขาควรรีบสะบัดก้นมาที่นี่เพื่อเจรจาหาสันติ! เขาควรมาต้อนรับเพื่อแสดงน้ำใจทันทีที่ประธานเฉินมาถึงด้วยซ้ำ” มีคนพูดขึ้นอีกซึ่งเป็นผู้มีวิทยายุทธสูงเช่นกัน