บทที่ 1415 บาดเจ็บ

พระอาทิตย์กำลังส่องแสงและลมทะเลที่พัดเบาๆ

คนสองคนที่เพิ่งฆ่ากันอย่างสนุกสนาน ตอนนี้เดินอยู่บนหาดทราย กลับตัวสบายๆ กลิ่นสาบเลือดก็ถูกลมนั้นพัดไป

ฉีเติ่งเสียนมองจิ่วเฮิงแล้วถามขึ้น: “เป็นไง?ฉันเห็นคุณถูกโจมตีด้วยหมัดและเท้าไปหลายครั้ง ยังไหวไหม?”

จิ่วเฮิงเปิดปาก แล้วอ้วกเป็นเลือดแล้วโบกมือพูดขึ้น: “ไม่เป็นอะไร ครั้งนี้ภายในของฉันได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย น่าจะต้องพักฟื้นสักเดือนหนึ่งถึงจะเหมือนเดิม”

“อีกทั้ง เส้นเอ็น กล้ามเนื้อ และกระดูกของฉันได้รับความเสียหายตามระดับที่แตกต่างกัน”

“ครั้งนี้ ลำบากคุณแย่เลย!อวัยวะภายในมีการเคลื่อนตัวเล็กน้อย…..”

ถ้าหากเป็นนักรบคนอื่นบาดเจ็บแบบนี้ เกรงว่าตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ยังดีที่จิ่วเฮิงนั้นเก่ง ร่างกายพลังแข็งแกร่งถึงไม่ตาย อีกทั้งสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

หลังจากพูดจบ จิ่วเฮิงก็มองตาฉีเติ่งเสียน แล้วพูด: “คุณล่ะ?คุณก็คไม่สบายสักเท่าไหร่หรอก?”

“ฉันยังสบายดี!”ฉีเติ่งเสียนยิ้มเบาๆแล้วพูดขึ้น

ขณะพูด เขารู้สึกว่าจมูกนั้นร้อนขึ้น จากนั้นเลือดก็ไหลออกจากจมูก

จิ่วเฮิงเห็น ก็หัวเราะแล้วพูดขึ้น: “ช้ำในเหมือนกัน!”

ฉีเติ่งเสียนก็เอามือเช็ดจมูก แล้วพูดขึ้น: “ช้ำในอะไร นี่ฉันเห้นสาวใส่บิกินี่ต่างหาก จมูกถึงมีเลือดไหล!ฉันยังสบายดี!”

จิ่วเฮิงพูด: “อย่าแสแสร้งเลย!ภายในของคุณน่าจะแตกออกจากกันแล้ว และสมรรถภาพทางกายของเขาก็หมดแรงลงอย่างมาก เพราะว่าคุณใช้ปลูกบัวทองในกองไฟนานเกินไป ใช้พลังภายในออกมา คนพวกนั้นไม่ใช่ว่าไม่ต่อต้าน การโจมตีของแต่ละคน คุณไม่ได้หลบจากทุกคน...”

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจ จากนั้นก็นั่งลงบนชายหาดแล้วพูดขึ้น: “ที่คุณพูดมันไม่ผิด บาดเจ็บได้ไม่เบาเลย แต่ว่าเมื่อพูดในทางพลังชีวิตของฉัน ถือว่าไม่หนัก”

จิ่วเฮิงกำลังอยากจะพูด ก็ทนไม่ไหวอ้วกเป็นเลือดออกมาอีกครั้ง

พอดีมีคุณผู้ชาเดินผ่าน เห็นคนหนึ่งจมูกเลือดไหล อีกคนอ้วกเป็นเลือด ถามขึ้นอย่างตะลึง: “เฮ้ย สองท่าน พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?ฉันช่วยพวกคุณเรียกรถพยาบาลไหม!”

จิ่วเฮิงโบกมือพูด: “ฉันไม่เป็นไร!”

คุณผู้ชายตะลึงจากนั้นหัวเราะแล้วพูด: “แล้วทำไมคุณถึงได้อ้วกเลือด?!”

จิ่วเฮิงหน้ามืดลง: “อ้วกเลือดแล้วทำไม ฉันเลือดเยอะ อ้วกเล่นๆไม่ได้หรอ?!”

คุณผู้ชายส่ายหัวอย่างไร้คำพูด แล้วพูดขึ้น: “คนต่ำๆอย่างคุณอ้วกเลือดจนตายช่างมัน”

หลังพูดคำนี้จบ คุณผู้ชายก็เดินจากไป เห็นได้ชัดว่าไม่อยากยุ่งกับจิ่วเฮิง

“ว่าไม่ได้นะ นี่เป็นวิกฤตที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยเจอมาจริงๆ หากฉันทำผิดพลาดเล็กน้อยหรือว่าช้าไปครึ่งก้าว เก่งว่าจะถูกผู้มีฝีมือของสมาคมหงนั้นทำร้ายจนตายแล้ว!”จิ่วเฮิงพูด

“อาจารย์จิ่วเฮิงเก่งไง รู้ว่าในป่ามีเสือ แต่ก็ยังจะเข้าป่า”ฉีเติ่งเสียนพูด

จิ่วเฮิงตะลึง นี่ต้องมีความรู้แค่ไหนถึงได้พูดคำปรัชญาแบบนี้ออกมา?รู้ว่าในป่ามีเสือ แต่ก็ยังจะเข้าป่า?

ทั้งคู่เหนื่อยเล็กน้อย พวกเขานั่งบนชายหาด ขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัวอีกต่อไป และค่อยๆฟื้นกำลังกายของตนกลับคืนมา

จิ่วเฮิงมีความคิดแล้วพูดขึ้น: “หากเราพบสถานที่ที่มีภูมิประเทศแคบและปิดกั้นทางเดิน เราอาจจะสามารถฆ่าคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด”

“ถึงเวลา ผู้นำของสมาคมหงคุณมาเป็นเลย!”

“เป็นไง?”

ความคิดที่บ้าคลั่งของจิ่วเฮิง ฉีเต่งเสียนทำได้เพียงมองบน

ต่อมา ยังได้ยินเขาพูดบ่นอยู่ ทนไม่ไหวแล้วพูดขึ้น: “คุณก็รู้ด้วยว่าฉันแค่รักษาความแข็งแกร่งทางกายภาพของดอกบัวทองที่ปลูกในกองไฟเพื่อกระตุ้นให้พลังงานไตโดยกำเนิดระเบิดออกมา คุณรู้สึกว่าไตของฉันมันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรอ?”