บทที่ 1440 ปรมาจารย์โยคะ

สามารถใช้เวลาเพียงช่วงสั้นๆ ส่งผลต่อผลลัพธ์ของเรื่องๆ หนึ่ง เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่เพียงใด?

อู๋ฮุยตกตะลึงจนชะงัก รู้ว่าคราวนี้เขาไม่เพียงเตะโดนแผ่นเหล็กเท่านั้น แต่ยังกระโดดโลดเต้นต่อหน้ายมบาลด้วย

และคนที่อยู่ข้างกายอู๋ฮุยก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบ และไม่กล้าที่จะมีอารมณ์ดูหมิ่นในใจอีกต่อไป

ใช้เวลาคุยโทรศัพท์เพียงสายเดียว ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที ก็จัดการเรื่องใหญ่เช่นนี้แล้ว นี่มันกลัวจริงๆ!

“ฉันผิดไปแล้ว เหล่าสวี ฉันผิดแล้วจริงๆ... ฉันไม่ควรอวดดีเยี่ยงนี้ ให้โอกาสฉัน ยกโทษให้ฉันด้วย! ในอนาคต ฉันจะช่วยนายพูดต่อหน้าเบื้องบนอย่างแน่นอน ให้คุณได้รับทรัพยากรมากขึ้น..." ในเวลานี้อู๋ฮุยรู้สึกตัว คลานไปกอดต้นขาของสวีเค่อ

แต่สวีเค่อจก็ถอยห่างออกไปด้วยความรังเกียจ โดยไม่ต้องการสนใจคนถ่อยคนนี้เลย

ในเวลาเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อำนาจของฉีเติ่งเสียนยังคงแข็งแกร่งเพียงพอ ถึงกับสามารถส่งผลกระทบโดยตรงต่อการประชุมที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ได้!

ยิ่งกว่านั้น ตราบใดที่เขากลายเป็นโฆษก คนถ่อยอย่างอู๋ฮุยจะไม่กล้าขัดขวางเขาอีกต่อไป จากนี้ไป เขาสามารถสร้างภาพยนตร์ได้อย่างสบายใจ

ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปสนใจพวกเอาตัวรอดไปวันๆ ในวงจรอำนาจ

“เอาตัวออกไป เอาตัวออกไป” ฉีเติ่งเสียนโบกมืออย่างไม่อดทนแล้วพูด

พวกอันธพาลของสมาคมรุมเข้ามาทันที จับอู๋ฮุยและพรรคพวกของเขา และพาพวกเขาออกไปโดยตรง

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาหาเลี้ยงชีพในเมืองหลวง ดังนั้นพวกเขาจึงมีเงินอยู่ในกระเป๋าของพวกเขา ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ขอมาก ได้เท่าร้อยละหนึ่งอย่างจี้ข่ายก็ได้แล้ว

สวีเค่อยิ้มอย่างอึดอัด และพูดกับฉีเติ่งเสียน: "ขออภัยคุณฉี เดิมทีฉันอยากจะเลี้ยงอาหารกับคุณสักมื้อ แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: "ไม่จำเป็นต้องขอโทษฉัน มันไม่ใช่ความผิดของคุณ”

ในเวลานี้ กลุ่มผู้สร้างหลักยังได้ขอบคุณ ฉีเติ่งเสียนที่ช่วยออกหน้าแทนสวีเค่อ จากนั้นแสดงความยินดีกับสวีเค่อที่เป็นโฆษกของการประชุมภาพยนตร์แห่งชาติที่จัดขึ้นในเมืองหลวง

คนเหล่านี้ได้แต่รอคอยและเฝ้าดูไม่กล้าออกมาช่วยเหลือ

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ตำหนิพวกเขาสำหรับเรื่องนี้

“รอให้คุณฉีว่างในวันหลัง ฉันจะขอเลี้ยงคุณใหม่ หาสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบกว่านี้ จะได้ไม่มีใครรบกวน” สวีเค่อพูดอย่างเขินอาย

"อืม..." ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อย เรื่องวันนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา และมีเงินให้ทำ แล้วทำไมไม่ทำล่ะ

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: "เมื่อภาพยนตร์ออกฉาย อย่าลืมบอกฉัน แล้วฉันจะไปดู!"

การขอให้ผู้กำกับแจกตั๋วก็เหมือนกับการขอให้นักเขียนที่ตีพิมพ์แจกหนังสือ มันเป็นการกระทำที่ทำลายผลงานของผู้อื่น

หลังจากพูดสิ่งนี้แล้ว เขาก็พาหยางกวนกวนจากไปจากที่นี่

สำหรับอู๋ฮุยและพรรคพวกของเขา พวกเขาถูกสมาชิกของสังคมท้องถิ่นในจิงเต่าควบคุมตัวไว้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะไม่ได้รับการปล่อยตัวหากไม่มีเงิน

“คนเหล่านั้นทั้งหมดมาจากเมืองหลวง มันจะดีเหรอถ้าคุณกักตัวพวกเขาทั้งหมด และเรียกเงิน?” หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะถาม

“มีอะไรไม่ดี! พวกเขามาที่จิงเต่าสร้างปัญหา ทำอะไรฉันไม่ได้ แล้วฉันก็จัดการพวกเขา พวกเขาจะว่ายังไงได้อีกล่ะ?”

“ในเมื่อฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าไม่จ่าย ก็อย่าคิดว่าจะรอดพ้นไปได้"

"ถ้าจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ฉันจะหักขาทั้งสองข้างของพวกมัน แล้วค่อยปล่อยไป!"

"ยังไงก็ตาม สมาคมที่จิงเต่าเป็นคนทำ เกี่ยวอะไรกับพระอัครสังฆราชที่เที่ยงธรรมอย่างฉันล่ะ?”