บทที่ 1479 เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า

ในสายตาท่านทูตต่างประเทศเซียวทำให้คนที่ไม่เคยสัมผัสกับยุทธภพ คนแบบโอวหยางฉื่อนี้ถ้าเปรียบเทียบเท่ากับยอดมนุษย์อยู่แล้ว!

ไม่เพียงแต่โอวหยางฉื่อจะตกอยู่ในกำมือของคนประเทศเจี๋ยเผิงที่แสนธรรมดานี้ แล้วยังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบกำลังสูญเสียกำลังอย่างต่อเนื่อง

รถของฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงชิงที่กำลังขับเข้ามาในเวลานี้ เขาก็ลดกระจกลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกอย่างไม่พอใจว่า "เฮ้ คนประเทศเจี๋ยเผิงพวกนี้ช่างประมาทจริงๆ ไม่รู้หรอว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการจราจร"

มีเหตุการณ์วุ่นๆเกิดขึ้นข้างหน้าซึ่งมันเละเทะไปหมด และมีบางอย่างเกิดขึ้นทำให้เห็นได้อย่างชัดเจน

"คุณลงไปช่วยพวกเขาดีกว่า อัลบั้มภาพจะไม่สามารถตกไปอยู่ในมือของเจ้าหน้าที่สถานทูตได้ แต่ก็ต้องไม่ตกอยู่ในมือ ของคนประเทศเจี๋ยเผิง ถ้าคุณอยากเห็นพวกเขาไม่พอใจจริง ๆ ก็สามารถเก็บไว้ในมือเองก็ได้ และปล่อยให้พวกเขามาขอร้องคุณเองก็แล้วกัน"

เซี่ยงตงชิงขมวดคิ้ว จากนั้นก็หันหน้าไปมองฉีเติ่งเสียนที่แสดงสีหน้าค่อนข้างจริงจัง

เหตุผลที่เธอมีสีหน้าท่าทางเช่นนี้ เพียงแค่รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งควรจะลงมือทำกิจกรรมสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติเช่นนี้ และก็ควรทําเวลาว่างๆ แบบนี้ถึงจะมีความรู้สึกเหมือนวีรบุรุษที่แท้จริง

ฉีเติ่งเสียนหาวและเปิดประตูรถอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า "เอาล่ะ โอเคๆ ผมเข้าใจแล้ว คุณหยุดพูดได้แล้ว ผมจะไปดู ใครให้บอกว่าเป็นไอชิงนะ แล้วจะไม่กล้าฟังคำพูดของคุณได้ยังไง"

ที่นั่นโอวหยางฉื่อทำให้ท่านทูตต่างประเทศเซียวท่านนั้นทำให้ไว้วางใจมากขึ้น ในที่สุดก็ถึงจุดสิ้นสุดของความแข็งแกร่ง

เขาถูกหมัดของมิยาโมะโตะไทด์ชกเข้าจนพลิกคว่ำและจุดศูนย์ถ่วงของเขาก็เกิดอาการสับสน ปรมาจารย์เชี่ยวชาญขั้นสูงของประเทศเจี๋ยเผิงท่านนี้คว้าอากาศและใช้ฝ่ามือผลักออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

"ตู๊ม!"

ร่างกายของโอวหยางฉื่อนั้นลอยออกไปราวกับว่าเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ จากนั้นร่างนั้นก็ร่วงลงกับพื้น ทำให้เขาก็ถอยกลับไปสองครั้ง

ท่านทูตต่างประเทศเซียวอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความตกใจว่า "โจมตีทูตทหารโอวหยางฉื่อท่านนั้น!"

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าทูตทหารโอวหยางที่เหมือนเทพเจ้าแห่งสวรรค์ในสายตาของเขาจะพ่ายแพ้ให้กับคนประเทศเจี๋ยเผิงได้อย่างไร และยังรู้ว่าทูตทหารอย่างโอวหยางฉื่อที่มีวิชาศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงนั้น แต่แม้แต่กระสุนก็ยังยิงไม่ทัน กังฟูแบบนี้ถูกคนประเทศเจี๋ยเผิงทำให้พ่ายแพ้แล้วเหรอ?

แต่ท่านทูตต่างประเทศเซียวยังคงกอดอัลบั้มภาพถ่ายไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยมือ

“กรอบ กรอบ กรอบ——”

ทันใดนั้นมีเสียงรองเท้าที่เหยียบกระจกบนพื้นและแตก จนเกิดการเสียดสีแล้วมีเสียงบนพื้นดังเกิดขึ้น ทําให้ท่านทูตประเทศเซียวนั้นหันหน้ากลับมา แล้วเห็นว่ามีเพื่อนร่วมชาติหนุ่มที่อยู่ในธนาคารก่อนหน้านี้ที่ปรากฏตัวออกมาไม่ไกล

ท่านทูตประเทศเซียวอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า "เพื่อนร่วมชาติ! กรุณาโทรแจ้งตำรวจให้ผมหน่อย หรือจะไปที่สถานทูตของเราโดยตรง เพื่อเรียกคนมา..."

ฉีเติ่งเสียนเดินไปข้างหน้าโดยท่าที่เอามือล้วงเข้าไปกระเป๋า ราวกับว่าเขาเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อและไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาคืออะไร และเขารู้สึกเสแสร้ง

“เฮ้ นี่เกิดอะไรขึ้น ผมเพิ่งจะรู้สึกว่ามาที่นี่เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ต้องปีนป่ายราวกับว่าโอบอุ้มต้นขาใหญ่เอาไว้

และตอนนี้ผมต้องขอให้ช่วยผมทำธุระแล้วละ!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"..." ท่านทูตประเทศเซียวนิ่งเงียบพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง "เพื่อนร่วมชาติ คุณก็รู้ว่าสิ่งนี้อยู่ในอ้อมแขนของผม มันจะต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของคนประเทศเจี๋ยเผิง คุณไม่ควรสนใจเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ... "

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจและพูดว่า "พอเถอะ ผมขี้เกียจเกินกว่าจะเยาะเย้ยคุณ แค่มอบอัลบั้มภาพให้กับผม แล้วมอบให้กับผม เพื่อที่จะทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่ถูกเอาออกไป"

ท่านทูตประเทศเซียวตกตะลึงและมองไปที่ฉีเติ่งเสียนราวกับว่าเขากำลังมองคนโง่

โอวหยางฉื่อไอกระอักเลือดพุ่งออกมา แล้วฟื้นฟูพลังขึ้นมาแล้วพูดว่า "เจ้าเด็กน้อย คุณไม่รู้ว่าคนประเทศเจี๋ยเผิงคนนี้เป็นใครอ เรื่องนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบคุณที่จะต้องดูแล และคุณควรช่วยพวกเราติดต่อกับด้านนอก แล้วมาดูกันว่าจะสามารถช่วยพวกเราทำอะไรได้บ้าง”

มิยาโมะโตะไทด์ได้เปิดปากขอฉีเติ่งเสียนเข้าไปพักผ่อนแล้วพูดว่า "เป็นคุณ เมื่อวานผมเห็นคุณที่ริมแม่น้ําซูริค"