บทที่ 1489 คุณชายหลงแห่งผึ้งไหล

“เป็นคุณหลงนั่นเอง!”

หลิวปิงเว่ยมองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

นายน้อยหลงคนนี้ชื่อหลงถู เบื้องหลังทางครอบครัวของเขาไม่ธรรมดา ภายในครอบครัวของเขามีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จำนวนมาก ทำให้นายน้อยหลงคนนี้จึงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับในผึ้งไหล คนปกติทั่วไปไม่แม้แต่จะกล้าเขามามีปัญหาด้วย แม้แต่ผู้นำอย่างหลิวปิงเว่ยก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีกว่าพวกเขาควรรุกรานบุคคลนี้หรือไม่

เทียนชิงโหย่วกล่าวว่า: “คุณชายหลง ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมที่คุณในคนของแก็งสีไห่ บุกเข้ามาในพื้นที่ของพรรคไผ่เขียวหรือเปล่า?”

หลงถูเยาะเย้ยและมองไปที่เทียนชิงโหย่วอย่างเย่อหยิ่งแล้วพูดว่า: “ฉันได้ยินมาว่าคุณหลิว เชิญบุคคลสองท่านจากต้าลู่มาทานอาหารที่นี่ ดูเหมือนว่าคุณหลิว และคุณจั่วเฉินจะมีความคิดเหมือนกันจริงๆ ! ตั้งใจจะประจบประแจงคนจากต้าลู่แบบนั้นใช่ไหม?”

หลิวปิงเว่ยพูดอย่างเรียบๆ: “คุณชายหลง ควรมีมูลก่อนจะพูดเสียดีกว่า นี่ไม่ใช่การสั่งสอน แต่การแนะนำ”

ทันใดนั้นใบหน้าของหลงถูก็มืดลง ก่อนจะพูดจาถากถาง: “ช่างเป็นการแนะนำที่ไร้สาระเสียจริงๆ คิดว่าคุณคงอยากจะเป็นหมาจนตรอกที่ร่วมมือกับจั่วเฉินเพื่อทรยศต่อผลประโยชน์ผึ้งไหลของเราเสียมากกว่า!”

ในขณะที่พูดอยู่นั้นสมาชิกของแก๊งสีไห่ ที่ติดตามหลงถูก็เข้ามาในห้องอาหารส่วนตัวนี้ คอยเฝ้าพื้นที่สำคัญเช่นหน้าต่างและประตูเพื่อป้องกันไม่ให้ หลิวปิงเว่ยหลบหนีออกไปได้

แน่นอนว่าหลงถูกำลังจะทำอะไรบางอย่าง!

“คุณชายหลง วันนี้คุณมาต้องการอะไรกันแน่ ฉันชวนเพื่อนมาทานอาหารเย็นก็เท่านั้น มันดูไม่สักเท่าไรที่จะมาทะเลาะกันแบบนี้ หากคำพูดถูกแพร่กระจายออกไปอาจจะทำให้เกิดการเข้าใจผิดได้ง่ายๆ”หลิวปิงเว่ยแตะไม้เท้าหัวมังกร ในมือของเขาก่อนจะพูดช้าๆ

หลงถูกระแอมเบา ๆ และทันใดนั้นมีสมาชิกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาและนำเก้าอี้มารองให้หลงถูแล้วพูดอย่างสุภาพ: “คุณชายหลง เชิญนั่งครับ!”

รอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลงถู เขานั่งลงอย่างสงบ จากนั้นเขาก็หยิบบุหรี่สั้นราคาแพงออกมาจากกระเป๋าแล้วใส่เข้าไปในปาก

คนที่อยู่ด้านข้างเข้ามาจุดไฟแช็กก่อนจะจ่อเปลวไฟไปที่ม้วนบุหรี่ที่ปากของเขาทันที

“ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อวดดีจริงๆ! ครอบครัวของเขาต้องรวยมากแน่ๆ ใช่ไหม?”

ฉีเติ่งเสียนเห็นมันและเลียริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูกและมือของเขาก็สั่นอย่างอธิบายไม่ได้

เย่จีกั๋วกระซิบจากด้านข้าง: “คุณฉี สถานะของตระกูลหลง ในผึ้งไหลนั้นไม่ธรรมดา แม้ว่ามันจะไม่ดีเท่ากับนายซุนที่คุณเพิ่งพูดถึง แต่ก็เป็นครอบครัวใหญ่ที่มีบารมีสั่งสมมาหลายชั่วอายุคน! หลงถูนี้เป็นส่วนหน้าของตระกูลหลงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาออกมาจัดการเรื่องต่างๆ ในนามตระกูลหลง”

ฉีเติ่งเสียนถาม: “โอ้? หลงถูนี่มีอำนาจมากขนาดนั้นเชียว?”

เย่จีกั๋วกล่าวว่า “ครอบครัวของเขามีอำนาจและมีความเชื่อมโยงกับบุคคลสำคัญทางการเมืองหรือธุรกิจ แม้แต่พี่ใหญ่ก็ไม่อาจหาญไปมีปัญหาด้วยได้”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดว่า “ฉันกลัวว่าตอนนี้พี่ใหญ่ของคุณจะทำให้นายนั้นขุ่นเคืองหรือไม่ ไม่ใช่ประเด็นสำคัญแล้ว เพราะไอ้เด็กนั่นกำลังหาเรื่องเขาเข้าแล้ว!”

สำหรับคนที่ติดตามหลงถูมานั้น นั้นฉีเติ่งเสียนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ มันเหมือนกับลูกน้องของชายหนุ่มผู้มั่งคั่งในเมืองหลวง ทันทีที่พวกเขาเข้ามา พวกเขาก็จะทำ ปิดประตูกับหน้าต่างก่อน แล้วค่อยๆ เริ่มคุย หากตกลงกันด้วยดีก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ ก็เตรียมตัวรับการเสียเลือดเสียเนื้อได้เลย

ฉีเติ่งเสียนได้เห็นวิธีการอย่างที่หลงถูสร้างขึ้น พวกคุณชายทั้งหลายควรทิ้งไว้รวมกับที่เมืองหลวง

ต่อไปหลงถูจะเสนอเงื่อนไข หากหลิวปิงเว่ยไม่เห็นด้วยกับเงื่อนไขของเขา ผู้ชายคนนี้อาจจะหันไปใช้ความรุนแรง เพราะมีคนมากมายพร้อมอยู่ข้างเขา!

หลังจากได้ยินสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนพูดแล้ว เย่จีกั๋วก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อย แม้ว่าตระกูลหลงจะมีอำนาจ แต่พวกเขาก็จะไม่ใช้ความรุนแรงกับหัวหน้าพรรคไผ่เขียวหรอกใช่ไหม หากเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงทั่วทั้งผึ้งไหลอาจจะเกิดการสับสนอลหม่าน!