บทที่ 1491 สภาพจิตใจเสียหาย

แน่นอนว่ามียอดฝีมือในแก๊งสีไห่ แต่น่าเสียดายที่ยอดฝีมือที่มีในขณะนี้แทบจะไม่สามารถต่อกรกับฉีเติ่งเสียนได้

อาจมียอดฝีมือบางคนในกลุ่มคนนี้ที่คนทั่วไผคิดว่าเป็นยอดฝีมือ แต่ยอดฝีมือนั้นยังไม่เพียงพอที่จะมายืนตรงหน้าฉีเติ่งเสียนด้วยซ้ำ.....

ไม่มีทางอื่น ถ้ารู้กังฟู สู้ได้เพียงนัดเดียว แล้วล้มลงแบบนี้ได้อย่างไร?

ฉากนี้ยังทำให้คนรู้สึกเหมือนพ่อทุบตีสั่งสอนลูกชาย

หลงถูนั่งอย่างสงบบนเก้าอี้ มองดูชาวแก๊งสีไห่ที่อยู่รอบๆ ถูกทุบตี แต่ในขณะที่เขามองอยู่นั้น เขาสามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะที่มีคนจำนวนมากค่อยๆ ล้มลงทีละคน

แต่ฉีเติ่งเสียนราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!

การแสดงออกของเทียนชิงโหย่วค่อยๆเปลี่ยนไป และเขามองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกว่าทักษะของชายคนนี้น่ากลัวมาก แม้ว่าจะนำไม้เท้าสีแดงยาวจากพรรคไผ่เขียวมาช่วย ก็คงไม่เพียงพอที่จะโจมตีเขาด้วยมือเดียว!

ยอดฝีมือมองไปที่ทางเข้าประตู——

เทียนชิงโหย่วมองเห็นได้ว่าหมัดธรรมดาของฉีเติ่งเสียนมีความแข็งแกร่ง การเคลื่อนไหวที่เฉียบคม และการโจมตีที่แม่นยำ!

ศิลปะการต่อสู้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการโจมตีที่แม่นยำและความแข็งแกร่งอันทรงพลัง ใช้ทั้งสองอย่างนี้ให้เท่าเทียมกัน ความซับซ้อนที่มีอยู่ก็จะง่ายขึ้น ทำให้คนมีความรู้สึกเข้าใจศิลปะการต่อสู้ได้ง่ายขึ้น

ไม่มีอะไรพิเศษ แค่การเผชิญหน้ากัน! เข้าใจแก่นแท้ของหมัดสิงอี้อย่างลึกซึ้ง - ไม่ต้องต่อสู้ แค่โจมตีครั้งเดียวก็เพียงพอ!

หลงถูลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ว ใบหน้าของเขาซีดเซียว เมื่อเขาเห็นฉีเติ่งเสียนยืนอยู่ตรงหน้าเขา หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

“ใครทำให้นายมั่นใจได้ถึงขนาดนี้? ถึงทำให้นายเย่อหยิ่งได้ขนาดนี้ นายพึ่งพาขยะพวกนี้ แล้วกล้ามาอวดพลังของนายต่อหน้าฉันนี่นะ!” ฉีเติ่งเสียนล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋าของเขามองหลงถูด้วยรอยยิ้มแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ร่างกายของหลงถูอดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อย เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “นายรู้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่ คนพวกล้วนเป็นสมาชิกของแก๊งสีไห่และฉันก็เป็นสมาชิกของตระกูลหลงแห่งผึ้งไหล! หากนายกล้าที่จะต่อกรกับฉัน แม้ว่านายจะมีพื้นฐานที่ดีในต้าลู่ แต่ถึงยังไงนายก็ไม่รอด”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะและพูดว่า: “สิ่งที่คุณหลงพูดนั้นตลกจริงๆ นายเองไม่ใช่หรือที่ไม่ยอมปล่อยเราไปแต่แรก แต่พอฉันสู้กลับ ตอนนี้นายกลับบอกว่าฉันต่อต้านอย่างนั้นเหรอ? สองมาตรฐานหรือไง?”

หลงถูกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “ในภาษาผึ้งไหล คำว่าตระกูลหลงหมายถึงอะไร นายรู้ไหม เพราะฉันกำลังจะจัดการกับนาย แสดงว่าฉันกำลังไว้หน้า! แต่ถ้านายกล้าสู้กลับ เป็นเรื่องปกติที่ผลลัพธ์จะต่างออกไป”

“มันสายเกินไปสำหรับนายที่จะหยุดตอนนี้ โค้งคำนับฉันด้วยความเคารพ แล้วฉันจะลืมอดีตและปล่อยให้นายเดินออกไปจากที่นี่....”

“แน่นอน เรื่องระหว่างหลิวปิงเว่ยกับฉัน นายไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง”

ฉีเติ่งเสียนยกมือขึ้นและตบหลงถู ลงบนใบหน้าตรงๆ ก่อนจะตำหนิ: “เป็นคนตายหรือไง ถึงอยากต้องการให้ฉันโค้งคำนับกัน?”

การตบที่ดุจสายฟ้านี้ทำให้หลงถูตกตะลึงทันที!

ในขณะเดียวกัน ทำให้หลิวปิงเว่ยและคนอื่นๆ หัวใจเต้นแรง พวกเขาเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด

นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตของหลงถูที่ถูกตบก็เป็นได้!

“ป่วยหรือไง? ตบนี้ ทำให้นายได้สติหรือเปล่า?” ฉีเติ่งเสียนส่ายมือขวาแล้วถามพร้อมกับเยาะเย้ย

หลงถูปิดแก้มของเขาและตกอยู่ในความเงียบ ราวกับว่าเขากำลังสงสัยในชีวิตของเขา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มุมปากของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน

หลงถูแตะเลือดที่มุมปาก จากนั้นเงยหน้าขึ้นและหัวเราะ ตอนแรกเขาหัวเราะเงียบ ๆ จากนั้นเขาก็ระเบิดหัวเราะเสียงดังขึ้น