บทที่ 1504 ความรักของคุณนายนักธุรกิจ

ซุนอิ่งซูได้ถือครองหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ที่เป็นของหลี่เสวียนเจิน จากในบริษัทบัตรเครดิตซ่านซิงสมดังใจปรารถนา

หลังจากที่ได้รับหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์นี้ ตำแหน่งของเธอในบริษัทบัตรเครดิตซ่านซิงแห่งนี้จะยิ่งมั่นคงขึ้น นอกจากนี้ ยังสามารถถีบหลี่เสวียนเจินออกไปได้อีก

เธอและหลี่เสวียนเจินก็ไม่ชอบหน้ากันมาโดยตลอด หลี่เสวียนเจินอยากจะกำจัดเธอ เธอก็อยากที่จะฆ่าหลี่เสวียนเจินเหมือนกัน

การอาศัยจุดๆ เธอก็สามารถได้เปรียบกว่าเล็กน้อยแล้ว

หลี่เสวียนเจินเห็นสีหน้าท่าทางที่ลำพองใจของซุนอิ่งซูแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันยิ้มเยาะ และกล่าวว่า: "ซุนอิ่งซู ชนะก่อนก็ไม่ได้ถือว่าชนะเสมอไปหรอกนะ คุณอย่าลำพองใจนักเลย เมื่อถึงเวลาคุณก็จะต้องเสียน้ำตา!"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "เพราะเหตุใดชนะก่อนถึงไม่ถือว่าชนะล่ะ? หรือว่าจะต้องพ่ายแพ้ก่อนจึงจะถือว่าชนะได้? คุณคงจะไม่ได้หมายความว่าถึงแม้คุณจะพ่ายแพ้ แต่ความจริงแล้วคุณชนะหรอกใช่ไหม?"

หลี่เสวียนเจินเกลียดคำพูดของฉีเติ่งเสียนเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกเพียงว่าความต่ำช้าของฝีปากของเจ้าหมอนี่ เหนือกว่าใครๆ ทั้งสิ้น!

ถึงแม้จูเก๋อเลี่ยงที่ด่าหวางหล่างจนตายจะกลับมาเกิดใหม่ ก็คงจะไม่อาจปราบเขาด้วยฝีปากได้ใช่หรือไม่?

"ใช่แล้ว หากชนะก่อนไม่ถือว่าชนะ เช่นนั้นก็คือพ่ายแพ้ก่อนจึงจะถือว่าชนะอย่างนั้นเหรอ? ก็ดีนะ หลี่เสวียนเจิน แต่ฉันหวังว่าในอนาคตคุณจะสามารถเอาชนะฉันให้ได้มากกว่านี้สักหน่อยนะ!" ซุนอิ่งซูกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม จากนั้นก็ถือโอกาสอิงแอบเข้าไปในอ้อมกอดของฉีเติ่งเสียน

สีหน้าของหลี่เสวียนเจินหม่นหมอง จากนั้นจึงโบกมือ แล้วกล่าวว่า: "ส่งแขก!"

หันเฉิงจุนก็มีท่าทีที่เคร่งขรึม ซึ่งเขาไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

จนกระทั่งตอนที่ฉีเติ่งเสียนและซุนอิ่งซูเตรียมที่จะจากไป เขาจึงกล่าวขึ้นมาอย่างช้าๆ ว่า: "ท่านฉีเติ่งเสียน หวังว่าท่านคงจะไม่ใช่คนที่ใช้วิธีมิชอบเพื่อล่าชื่อเสียงเกียรติยศเหมือนกับปรมาจารย์มวยไท่เก๊กเหล่านั้นนะ เมื่อถึงเวลานั้นก็คงจะทำให้ฉันต้องผิดหวัง!"

ฉีเติ่งเสียนหันหน้ากลับมาแล้วหัวเราะหึหึ จากนั้นจึงกล่าวว่า: "คุณจำโล่ประกาศเกียรติคุณที่คุณเอาไปจากตระกูลซุนได้ไหม ถึงเวลานั้นฉันจะเอามันกลับมาด้วยตัวเอง"

หลังจากที่ซุนอิ่งซูได้ฟังคำพูดนี้ ภายในใจก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากที่พูดคำนี้จบ ฉีเติ่งเสียนก็แยกจากหลี่เสวียนเจินโดยมีคุณนายนักธุรกิจที่ได้รับชัยชนะทั้งหมดอยู่ในอ้อมแขน

"ฮ่าๆๆ วันนี้มันช่างสะใจเสียจริงๆ ถึงแม้จะมีขึ้นๆ ลงๆ แต่ก็ยังสามารถเหยียบคนชั่วอย่างหลี่เสวียนเจินเอาไว้ใต้เท้าได้ ฉันรู้สึกสบายใจจริงๆ!" พอซุนอิ่งซูเดินออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าด้วยความดีใจ

"โชคดีที่มีคุณ ทุกครั้งเพียงแค่มีคุณอยู่ข้างๆ ฉัน แม่คนสารเลวอย่างหลี่เสวียนเจินอยากจะจัดการฉัน ก็มักจะทำไม่สำเร็จเสมอ"

"คุณช่างเป็นเทพผู้คุ้มครองของฉัน เจ้าชายของฉัน อัศวินของฉันจริงๆ!"

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับมีสีหน้าที่แปลกประหลาด จากนั้นจึงกล่าวว่า: "คุณมากกว่าที่เป็นอัศวิน....."

ซุนอิ่งซูอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกเขาเล็กน้อย สมกับเป็นผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เพียงแค่ฟังก็เข้าใจ

ถ้าหากทำสิ่งนี้กับหญิงสาวมัธยมปลายที่มีคะแนนคณิตศาสตร์สูงสุด ก็อาจจะต้องใช้เวลาสักครู่หนึ่งจึงจะสามารถมีปฏิกิริยาโต้ตอบได้!

"เห็นได้ชัดว่าฉันขี่พระอัครสังฆราช!" แต่ซุนอิ่งซูตอบกลับอย่างมีเลศนัย

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินก็มีความสุขขึ้นมาทันที และโอบกอดร่างอันมีส่วนเว้าส่วนโค้งของคุณนายนักธุรกิจเอาไว้แน่น ถ้าหากไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ เขาก็จะต้องทำอะไรบางอย่างเป็นแน่

ช่วยไม่อาจ ไม่อาจโทษเขาว่ามีความอดทนต่ำได้ และไม่อาจโทษว่าเขาว่าไม่มีศีลธรรมได้ หากจะโทษก็ต้องโทษคุณนายนักธุรกิจที่สวยและเย้ายวนเกินไป

ซุนอิ่งซูถูกแขนอันทรงพลังของเขาโอบกอดเอาไว้ เธออิงแอบในอ้อมกอดของเขา และลมหายใจก็อดไม่ได้ที่จะถี่ขึ้นมา จากนั้นก็ขยับลำคอเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้น