บทที่ 1506 ยินดีรับใช้

คำพูดนี้ของซุนอิ่งซู นับว่าเป็นการฉีกหน้าของเขาโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังถือว่าไม่ให้เกียรติกันแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่าเดิมทีแล้วผู้จัดการเจิ้งจะไม่คาดคิดว่าซุนอิ่งซูจะฉีกหน้าเขา โดยพูดจาไม่ให้เกียรติ และไม่ไว้หน้าเช่นนี้

ทุกคนล้วนเป็นคนมีหน้ามีตา อีกทั้งผึ่งไหลก็ใหญ่โตขนาดนั้น และจะต้องได้พบหน้ากันอยู่บ่อยๆ แต่ไม่อาจไว้หน้าซึ่งกันและกันได้อย่างนั้นเหรอ?

บรรดาผองเพื่อนของผู้จัดการเจิ้งต่างก็หัวเราะออกมา คาดไม่ถึงว่าคุณนายซุนผู้นี้จะอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้ และไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

"นังสารเลว แกแสร้งทำเป็นสูงส่งอะไรกัน? ฉันจะบอกให้นะ ที่นี่คือผึ่งไหล ไม่ใช่โคกูรยอของพวกแก!" ผู้จัดการเจิ้งอดไม่ได้ที่จะด่าด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

สีหน้าของซุนอิ่งซูเคร่งขรึม แล้วกล่าวถามว่า: "ดูเหมือนว่า ฉันจะไว้ห้าคุณแล้ว แต่คุณคงจะไม่พร้อมที่จะรับมันใช่ไหม? ยังต้องการที่จะก่อกวนอยู่ตรงนี้ต่อไปใช่ไหม?"

ผู้จัดการเจิ้งหัวเราะขึ้นมาด้วยความโกรธเคือง และกล่าวว่า: "ยังจะเสแสร้งอีกเหรอ? ได้ อย่างนั้นฉันก็ขอบอกแกเอาไว้เลยว่า วันนี้อาหารมื้อนี้ เกรงว่าแกคงจะไม่ได้กินต่ออย่างมีความสุขแล้วล่ะ"

หลังจากที่พูดคำนี้จบ เขาก็หันหน้ามองไปยังฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนกำลังหั่นเนื้อสเต๊กอย่างไม่รีบไม่ร้อน พอเห็นผู้จัดการเจิ้งมองมายังตนเอง ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันสดใส แล้วกล่าวถามว่า: "มองฉันแบบนี้มีอะไรจะให้คำแนะนำเหรอ?"

ผู้จัดการเจิ้งยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: "เจ้าหนุ่ม ผู้หญิงบางคุณแตะต้องไม่ได้ แล้วก็ห้ามแตะต้องด้วย ไม่เช่นนั้นก็เท่ากับแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าใจไหม?"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างประหลาดใจว่า: "อ้อ เหรอ?"

ผู้จัดการเจิ้งมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขากล่าวอย่างเยือกเย็นว่า: "ใช้โอกาสตอนที่ฉันยังไม่อยากพาลใส่คนอื่น รีบไสหัวออกไปให้พ้นซะ ไม่เช่นนั้นละก็ ฉันจะทำให้คุณเหมือนกับผู้หญิงคนนี้ คุณโดนดีแน่!"

ฉีเติ่งเสียนได้ฟังตรงนี้ ก็หัวเราะออกมาโดยตรง จากนั้นจึงส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า: "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน กล้าพาลใส่ฉันอย่างนั้นเหรอ? คุณนายซุนยังพูดไม่ชัดอีกเหรอว่า หากคุณยังต้องการที่จะเหลือศักดิ์ศรีอยู่ละก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามารบกวนการรับประทานอาหารของพวกเรา พวกคนหน้าด้าน มันขายหน้าไหมล่ะ?"

ผู้จัดการเจิ้งคาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มผู้นี้จะกล้าไม่ไว้หน้าตนเองเช่นนี้ ในชั่วพริบตาสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูอย่างยิ่ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า: "ดีมาก!"

พูดคำนี้จบ เขาก็หยิบมือถือของตนเองออกมา จากนั้นก็กดต่อสายไป และกล่าวว่า: "นับตั้งแต่วันนี้ไป ไม่อนุญาตให้จัดหาวัตถุดิบใดๆ ให้กับทางด้านของซุนอิ่งซูกลุ่มนายทุนของซ่านซิงอีก ตัดออกทั้งหมด ได้ยินไหม?"

ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ ซุนอิ่งซูผู้นั้นก็อาจจะสติหลุดจริงๆ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว มีการรับปากจากซุนกั๋วฉวินแล้ว ไหนเลยเธอจะต้องกังวลกับอาจคุกคามเล็กๆ น้อยๆ นี้ของผู้จัดการเจิ้ง?

"หากคุณรู้สึกเสียใจตอนนี้ ก็กล่าวขอโทษฉันซะ และลองครุ่นคิดดูว่าจะทำอย่างไรให้ฉันพึงพอใจดี บางทีไม่แน่ว่ามันอาจจะทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้" บนใบหน้าของผู้จัดการเจิ้งแฝงไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย และกล่าวกับซุนอิ่งซู

ซุนอิ่งซูทำเป็นไม่ได้ยิน เพียงแต่ใช้ส้อมจิ้มสเต๊กชิ้นหนึ่งเข้าปาก แล้วกล่าวกับฉีเติ่งเสียนว่า: "อาหารฝรั่งของผึ่งไหลยังไม่ค่อยเป็นรสชาติต้นตำรับเท่าไรนัก อีกทั้งยังมีแมลงวันส่งเสียงหึ่งๆๆ อยู่ข้างหูตลอด ซึ่งทำให้คนหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง"

ฉีเติ่งเสียนหันหน้าไปยิ้มกับผู้จัดการเจิ้ง แล้วกล่าวว่า: "อย่าเสียแรงเปล่าเลย วันนี้พวกเราได้ไปเจรจากับผู้อาวุโสซุนกั๋วฉวินมาแล้ว ซึ่งเขาจะติดต่อประธานจางประธานของผึ่งไหลชิปกรุ๊ปมาแก้ไขปัญหาของชิป คุณมาพูดปาวๆ อยู่ตรงนี้ มันไม่มีประโยชน์หรอก"

หลังจากที่ผู้จัดการหลี่ได้ฟังก็หัวเราะเยาะเสียงดัง และกล่าวว่า: "อย่าพูดจาตอแหลขนาดนี้เลย! ผู้อาวุโสซุนไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกมานานแค่ไหนแล้ว แล้วจะโทรไปหาประธานจางของพวกเราเพื่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่น่ะเหรอ? ล้อเล่นอะไรกัน!"

ในเวลานี้ มือถือของซุนอิ่งซูได้ดังขึ้นมา

"คุณนาย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เดิมทีโรงงานของพวกเรากำลังจะได้รับชิปจำนวนหนึ่ง แต่สุดท้าย พอรถบรรทุกมาถึงประตูโรงงาน ก็หันกลับไปโดยตรงเลยครับ" คนในสายทางด้านนั้นตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ ถึงแม้จะไม่ได้เปิดลำโพง แต่คนที่อยู่ข้างๆ ก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน