บทที่ 1519 สองมาตรฐาน

เติ่งเสียนพาเฉินเลี่ยและบอดี้การ์ดของเฉินเลี่ยเดินไปตามถนน โดยไม่ออกจากระยะการมองเห็นของมือปืน ด้วยวิธีนี้ ตราบใดที่คลาร์กและโจรูริเข้าใกล้ จะถูกยิงในทันที

โจรูริพูดอย่างเย็นชาว่า: "นายพลคลาร์ก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยในประเทศอเมริกาของคุณ คุณมีประสบการณ์มากที่สุด จะจัดการกับมันอย่างไร?"

คลาร์กรู้สึกตกใจ แทบจะถูกคำพูดนี้ของโจรูริ ซึ่งเป็นผู้หญิงที่สงบเงียบผิดปกติทลายการป้องกันแล้ว แต่ทว่า เขารู้ดีว่าโจรูริเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีเจตนาร้ายอะไร

“นี่คือปืนไรเฟิลซุ่มยิง อีกทั้งเป็นมือปืนระดับนักแม่นปืน ระยะห่างอยู่ตรงนี้ หากอยู่ในระยะร้อยเมตรก็ยังมีวิธีแก้ไข แต่อยู่ห่างออกไปแปดร้อยเมตร…” คลาร์กส่ายหัวแล้วกล่าว

“เข้าใกล้จากอีกทางหนึ่งล่ะ?” โจรูริถาม

“มันไม่มีประโยชน์หรอก ต้องมีพลซุ่มยิงคนอื่นอยู่แถวนี้ คงมากกว่าหนึ่งคน” คลาร์กเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบ

โจรูริลองโน้มตัวออกไป แต่ทันทีที่เธอยื่นตัวออกไปนอกบังเกอร์ เธอก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ขนหัวบุกทันที เธอ “ได้เห็น" เส้นสีขาวพุ่งตรงมากลางหน้าอกของเธอเอง

ดังนั้น โดยไม่ได้คิดอะไร เธอรีบกลับมาหลังบังเกอร์ทันที เป็นเช่นนั้น เกือบจะชั่วครู่ต่อมาที่เธอหลบกลับมา กระสุนและเสียงปืนก็มาพร้อมกันทีละนัด จนเกือบจะยิงโดนเธอ

โจรูริอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "อาวุธปืนเป็นศัตรูทางธรรมชาติของผู้ฝึกฝนทุกคน ไม่ว่าพวกเขาจะเก่งกาจแค่ไหนก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานพลังกระสุนได้"

คลาร์กมองไปที่คนทั้งสามที่เดินจากไปตามถนนอย่างยิ้มจางๆ ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพูดว่า: "ดูเหมือนว่าประเทศจีนจะเตรียมการมาอย่างเพียงพอแล้ว หากพลาดโอกาสนี้ไป คงยากที่จะหาโอกาสใหม่"

แม้ว่าเขาจะรู้สึกเสียดายก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้อับอายจนกลายเป็นโทสะ ฝืนรั้งทั้งสามคนเอาไว้ เพราะมือปืนที่ซ่อนอยู่ในความมืดนั้นทรงพลังจริงๆ

ทันทีที่เขาและโจรูริโผล่หัวออไป พวกเขาจะถูกล็อคเป้าทันที ร่างกายของพวกเขาจะตอบสนองทันที หากพวกเขาหลบช้าเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะถูกยิงตาย

ฉีเติ่งเสียนหันมองย้อนกลับไป เห็นทั้งสองคนยังคงซ่อนตัวอยู่ที่มุมซอก มองมาทางนี้ด้วยการโผล่หัวครึ่งเดียว

เขาอดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันชั่วร้าย เพียงแค่ไม่ยื่นนิ้วออกไปเรียกทั้งสองคน - "นายมาสิ!"

“ดูเหมือนว่าจะปลอดภัยแล้ว สองคนนั้นไม่กล้าเสี่ยงต่อการคุกคามของนักแม่นปืนชั้นนำที่จะไล่ล่าพวกเขา” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างง่ายดาย แต่เขารู้สึกเสียดายที่ต้องเสียน้ำมนต์ไป

เฉินเลี่ยหันกลับมาและเยาะเย้ย: "นายพลคลาร์ก ถ้าฉันไปสหรัฐอเมริกาฉันจะแจ้งให้คุณทราบ อย่าลืมยื่นกรีนการ์ดให้ฉันด้วยล่ะ!”

คลาร์กก็เผยมีรอยยิ้มที่น่าสนใจบนใบหน้าของเขา เขาไม่อับอายเลย กลับพบว่ามันน่าสนใจมาก

เขาประสบความสำเร็จในการทำงานให้กับ CIA มาโดยตลอด แต่ความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับฉีเติ่งเสียนทำให้เขารู้สึกน่าสนใจมาก ท้งยังสนุกกับการประลองกับฉีเติ่งเสียนอีกด้วย

ผู้แข็งแกร่งที่ได้รับในระดับของเขาและฉีเติ่งเสียน จะเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกของการพบปะกับคู่ต่อสู้ ท้ายที่สุดแล้ว นักรบเช่นพวกเขาก็โดดเดี่ยวและเดียวดายยิ่งนัก

คนโบราณกล่าวว่า ยิ่งสูงยิ่งเหน็บหนาว นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ไร้เหตุไร้ผล

โจรูริพูดอย่างใจเย็น: "น่าเสียดาย!"

คลาร์กพยักหน้าและพูดว่า: "น่าเสียดายจริงๆ ไม่มีโอกาสใดที่ดีไปกว่าวันนี้แล้ว"

หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็ไม่หยุด หันหลังกลับ และจากไป โจรูริก็เงียบ ชั่วขณะหนึ่งแล้วจากไป

คลาร์กไม่ได้สูญเสียอะไร แต่เธอกลับเสียเลือด สูญเสียผู้ที่มีความสามารถของเธอไปสามคน ปรมาจารย์โยคะสามคนที่ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตามก็ได้นับได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูง!

“ในที่สุดสองคนน้นก็จากไปแล้ว” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดกับเฉินเลี่ย

“ผู้แซ่ฉี ผู้หญิงคนนั้นมีประวัติความเป็นมาอย่างไรเหรอ? อีกทั้งเธอยังเท้าเปล่าอีกด้วย ดูอวดดีมาก!” เฉินเลี่ยถามทันที