บทที่ 152 ดื่มยังไม่พอ

ผู้ชายและผู้หญิงทั้งสองคนนี้คือเยี่ยเฟิงและจางจิ้ง!

เยี่ยเฟิงรีบวิ่งเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ก้าวยาวๆ ทำสีหน้าท่าทางที่น่าเกลียดและเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "สวี่หยาง คุณทำอะไรน้องสาวของฉัน?!"

เมื่อจางโหรวเห็นเยี่ยเฟิงปรากฏตัวขึ้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก โบกมือให้เยี่ยเฟิงแล้วพูดว่า "พี่เขย ฉันสบายดี ฉันอยู่นี่แล้ว!"

เมื่อเยี่ยเฟิงเห็นว่าจางโหรวปลอดภัย ในใจเขาก็พลันรู้สึกโล่งงอก เขาเพิ่งได้รับข่าว และรีบวิ่งไป

จางจิ้งเห็นว่าจางโหรวปลอดภัยดี ดังนั้นเธอจึงรีบเดินเข้าไปหาเธอแล้วสวมกอด พูดด้วยความกลัวที่ยังคงอยู่ "ดีใจที่คุณสบายดี!"

“คุณฉีช่วยฉันไว้” จางโหรวพูดเบา ๆ

เมื่อสวี่หยางเห็นเยี่ยเฟิงใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนสีทันทีและพูดว่า "เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆที่คุณเยี่ยเฟิงมาที่นี่!"

เยี่ยเฟิงมองตรงไปที่สวี่หยาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: "สวี่หยางหากคุณมีปัญหาใด ๆ โปรดมาหาฉันโดยตรง อย่าลงมือกับคนที่เกี่ยวข้องกับผม! หากพวกเขามีปัญหาใด ๆ จะไม่มีวันปล่อยคุณไป!"

“เสียงดังจริงๆ!” สวี่หยางยิ้มเยาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนี้ไม่เพียงแต่เยี่ยเฟิงปรากฏตัวที่นี่แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องกำหนดเป้าหมายไปที่จางโหรวอีกต่อไป และเขาก็ไม่สามารถกำหนดเป้าหมายไปที่เธอได้อีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียนนั้นขมวดคิ้วและพูดกับสวี่หยาง “คุณยังโทรหาผมอยู่หรือเปล่า? ถ้าคุณไม่โทรหาผม ผมก็คงจะไม่มีความอดทนอีกต่อไป”

เมื่อสวี่หยางรู้สึกตัวขึ้นมา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเริ่มโทรออก

“สวี่หยาง เรื่องของวันนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว!” เยี่ยเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและมองด้วยสายตาที่เย็นชา

เขาหันหน้ากลับมาและพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า: "อาจารย์คนที่สองโปรดเผชิญหน้าข้าหน่อยเถอะ วันนี้จะเป็นจุดสิ้นสุดของเรื่องราวทุกอย่าง แล้วอย่าไปยุ่งกับเขาอีกต่อไป"

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และพูดว่า "นั่นก็ขึ้นอยู่กับคุณ ไม่ใช่ว่าน้องสาวของผมที่เขากลั่นแกล้ง ทำทุกอย่างที่คุณต้องการ"

สวี่หยางพูดด้วยความไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น เขาหรี่ตาและคิดอยู่นาน จากนั้นจึงยิ้มเยาะเย้ยไปที่ฉีเติ่งเสียน " คุณฉี คุณช่างโชคดีมาก คุณมีชีวิตที่ดีมาก!"

“ถ้าเยี่ยเฟิงไม่มาในเวลานี้ วันนี้คุณคงตายต่อหน้าผมไปแล้ว!”

"ผมหวังว่าคุณจะโชคดีเช่นนี้ในครั้งต่อไป!"

ใบหน้าขอฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างผิดปกติจริงๆ

สวี่หยางหันกลับมาและเตรียมตัวกำลังจะเดินจากไป เฉินหยงเหนียนที่ดินตามเขามาติดๆกลับดูมีท่าทางที่เขินอายและกำลังจะจากไปเช่นกัน

“เดี๋ยวก่อน ไม่ได้รับอนุญาตให้เดินออกไป” ฉีเติ่งเสียนนั้นชี้นิ้วไปที่เฉินหยงเหนียนและพูดอย่างใจเย็น

การแสดงออกท่าทางของเฉินหยงเหนียนที่หยุดนิ่ง เขามองไปสวี่หยาง แล้วพูดว่า "นายน้อยหางเสือ ... "

สวี่อย่างพูดอย่างเฉยเมย "ผมทิ้งขยะด้วยมือของผมเอง ผมทำเองได้!"

หลังจากพูดประโยคนี้สวี่หยางก็โบกมือให้ แล้วพร้อมเดินจากที่นี่พร้อมกับคนของเขาและกลุ่มคนดังทางอินเทอร์เน็ตที่สวยงาม

“คนอย่างผมสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่ทรยศ โดยเฉพาะคนที่ลอบกัดจากข้างหลังของเขา แล้วกัดฟันพูด”ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูด

สายตาที่เยี่ยเฟิงที่มองเฉินหยงเหนียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย อีกคนเป็นลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจซึ่งได้รับการสั่งสอนจากเขา แต่คาดไม่ถึงว่าจะทรยศเขาในช่วงเวลาที่วิกฤตนี้และหันกลับมาพุ่งเป้าไปที่คนต่อต้านเขาด้วยซ้ำ!

"นกที่ดีจะเลือกต้นไม้ที่จะเกาและเลือกที่อยู่ ทางเลือกของผมนั้นไม่มีปัญหา ผมสามารถเรียนรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง ไม่ถือว่า เป็นการทรยศ!" เฉินหยงเหนียนตะโกนอย่างกล้าหาญ

“คุณสามารถดูแลพี่น้องของคุณได้ด้วยตัวเอง วิธีที่ดีที่สุดคือทำลายเขา” ฉีเติ่งเสียนนพูดอย่างสงบ

เยี่ยเฟิงพยักหน้าและเดินไปหาเฉินหยงเหนียน

แน่นอนว่าเฉินหยงเหนียนนั้นไม่สามารถจะให้จับได้ ดังนั้นเขาจึงรีบต่อต้านทันที

ไม่เพียงแต่เขาได้รับการสั่งสอนฝึกฝนทักษะทั้งหมดโดยเยี่ยเฟิง แล้วเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเยี่ยเฟิงได้อย่างไร?

"กร๊อบ!"

กระดูกหน้าแข้งของเฉินหยงเหนียนถูกเยี่ยเฟิงเต๊ะจนหักออกเป็นชิ้น ๆ จากนั้นเขาก็ถูกเข่าเข้าตรงๆสองครั้ง ร่างกายของเขาทรุดตัวลงกับพื้นทันทีเหมือนโคลน

"คนร้ายที่ทรยศสมควรต้องถูกลงโทษจากทุกคน วันนี้ผมยกเลิกศิลปะการต่อสู้ของคุณ นับตั้งแต่นี้ต่อไปความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผมจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีก" เยี่ยเฟิงพูดเสียงเย็นชา