บทที่ 1522 ต้วนเทียนชง

ฉีเติ่งเสียนสวมชุดชาวจีนสีขาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่ สวมรองเท้าผ้า ถ้าหากสวมแว่นกรอบทองอีกอย่างละก็ เกรงว่าคงจะยิ่งเหมือนกับครูสอนหนังสือที่ดูไร้ชีวิตชีวาอย่างแน่นอน

ศิลปะการต่อสู้ของเขามาถึงขั้นนี้แล้ว แต่แทนที่เขาจะดูโหดเหี้ยม กลับทำให้คนยิ่งรู้สึกถึงความสง่างาม ซึ่งค่อนข้างแปลกประหลาดจริงๆ

หลิวปิงเว่ยกล่าวอธิบายกับฉีเติ่งเสียนว่า: "ทางด้านของเทียนเต้าเหมิง ล้วนรับผิดชอบโดยต้วนเทียนชงน้องชายของต้วนเทียนหยา ฉะนั้น วันนี้คนที่เรานัดเจอก็คือต้วนเทียนชง"

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ฟังก็หัวเราะหึหึ แล้วกล่าวว่า: "ทำไม ต้วนเทียนหยารังเกียจที่ศิลปะการต่อสู้ของฉันไม่สูงพอ จึงไม่อยากพบหน้ากับฉันอย่างนั้นเหรอ?"

หลิวปิงเว่ยกล่าวว่า: "ไม่ใช่หรอกครับ แต่ต้วนเทียนหยาผู้นี้มีความหลงใหลในศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างมาก และไม่มีกะจิตกะใจที่จะใช้อำนาจ เรื่องราวทั้งในและนอกสมาคม เขาไม่ได้สนใจทั้งสิ้น ยกเว้นเสียแต่ตอนที่ต้องการให้เขาออกมือ"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "ยอดฝีมืออย่างฉันนัดเจอกับเขา เขาจะต้องตอบรับสิ"

หลิวปิงเว่ยหัวเราะอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และกล่าวว่า: "คุณฉีศิลปะการต่อสู้ของคุณยอดเยี่ยมแค่ไหน ฉันก็ไม่รู้หรอกนะครับ ฉะนั้นจึงพูดยาก อีกอย่าง ต้วนเทียนชงก็เป็นฝ่ายบริหารของเทียนเต้าเหมิง การเจรจากับเขา เขาก็สามารถนำไปประสานกับต้วนเทียนหยาได้เหมือนกันครับ"

ฉีเติ่งเสียนก็ขี้เกียจที่จะพูดอะไรอีก อันที่จริงแล้ว ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ได้โดดเด่นในผึ่งไหลนัก

ถึงอย่างไร ตอนนี้คนจำนวนมากในผึ่งไหลต่างก็คิดว่าคนหัวกั๋วไม่มีปัญญากินไข่ต้มชา ไหนเลยจะมาเข้าใจพระอัครสังฆราชที่หาเงินเก่งอย่างเขาผู้นี้ล่ะ?

เวลาผ่านไปไม่นาน ก็เดินทางมาถึงสถานที่ที่นัดหมายแล้ว

คนของเทียนเต้าเหมิงยังไม่มา หลิวปิงเว่ยก็ไปนั่งรอให้ห้องและดื่มชากับฉีเติ่งเสียน แน่นอนว่า ฉีเติ่งเสียนก็เป็นตัวของตัวเอง เขาสวมชุดชาวจีนและดื่มกาแฟดำ

ไม่นาน ลูกน้องของหลิวปิงเว่ยก็กล่าวรายงานว่า: "พี่ใหญ่ครับ ต้วนเทียนชงมาแล้วครับ!"

ไม่นานฉีเติ่งเสียนก็ได้พบกับหัวหน้าเทียนเต้าเหมิงผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง นี่คือชายที่อายุประมาณสี่สิบปี รูปร่างปานกลาง ดูมีกล้ามเนื้อเล็กน้อย อีกทั้งแววตาก็ดูมีชีวิตชีวา ซึ่งมองดูแล้วก็เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง

"หัวหน้าหลิว ไม่เจอกันนานเลยนะ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาว่างนัดฉันมาทานข้าวได้ล่ะ? ฮ่าๆๆ!" ต้วนเทียนชงคารวะให้กับหลิวปิงเว่ย ด้วยความเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่าตอนนี้หลิวปิงเว่ยจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ตราบใดที่เขายังมีทาหลงโถวอยู่ในมือ เช่นนั้น เขาก็คือบอสใหญ่ของพรรคไผ่เขียว

หลิวปิงเว่ยคารวะแล้วกล่าวว่า: "เพราะไม่ได้เจอกันนาน ฉะนั้นจึงอยากที่จะเห็นความสง่างามของคุณต้วนสักเล็กน้อย! คุณต้วน เชิญด้านในดีกว่าครับ!"

ต้วนเทียนชงอดไม่ได้ที่จะมองพิจารณาฉีเติ่งเสียนด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้มีที่มาอย่างไร เขาดูผอมบางและมีความรู้ แต่ในตัวของเขาก็ยังแฝงไปด้วยความสงบนิ่ง คล้ายกับว่าในสายตาของเขา ไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญแม้แต่น้อย

"อ้อ ลืมแนะนำคุณให้คุณต้วนรู้จัก ท่านนี้คือคุณฉีเติ่งเสียนมาจากแผ่นดินใหญ่! เขาก็เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน นอกจากนี้ยังเก่งเป็นอย่างมากอีกด้วย" หลิวปิงเว่ยกล่าว

"อ้อ อาจารย์ฉีสวัสดีครับๆ ฉันก็เคยเรียนวิชามวยอยู่สองสามปีเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่มีพรสวรรค์ธรรมดาทั่วไป" ต้วนเทียนชงกล่าวอย่างเกรงใจ และคารวะต่อฉีเติ่งเสียน

"เกรงใจเกินไปแล้วครับ!" ฉีเติ่งเสียนยิ้มๆ และคารวะกลับ

หลังจากที่มานั่งลงยังห้องส่วนตัวแล้ว หลิวปิงเว่ยก็นั่งลงยังที่นั่งหลัก และกล่าวถามสารทุกข์สุกดิบกับต้วนเทียนชง โดยพูดคุยเกี่ยวกับการพัฒนาและการค้าของสมาคมในช่วงนี้

สมาคมส่วนใหญ่ในตอนนี้ล้วนอยู่ในสังคมที่สะอาดหมดจด และมีธุรกิจที่กฎหมายมากมายภายใต้ชื่อของพวกเขา ซึ่งมีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ต่อกันไม่มากนัก ฉะนั้น พวกเขาจึงสามารถอยู่ร่วมกลุ่มเดียวกันได้

หลังจากที่กินดื่มกันไปครู่หนึ่งแล้ว หลิวปิงเว่ยจึงกล่าวว่า: "อันที่จริงแล้ว คนที่อยากจะนัดคุณมาในวันนี้ ไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นคุณฉีท่านนี้ต่างหาก"

ต้วนเทียนชงยิ้มให้กับฉีเติ่งเสียนเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "คุณฉีมีอะไรจะแนะนำฉันเหรอครับ?"