บทที่ 1524 เย้ยหยันอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากซือถู่หนานได้ยินคำพูดของต้วนเทียนชง เขาก็อดที่จะหัวเราะเสียงดังอย่างภาคภูมิใจไม่ได้

กระทั่ง เขายังหันไปชำเลืองมองหลิวปิงเว่ย และกล่าวว่า : "นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เกียรติยศของผึ้งไหล ยังต้องขึ้นอยู่กับสมาชิกสภาโหยวซินแล้ว!"

โหยวซิน คือคู่ต่อสู้ในการแข่งขันที่สำคัญของจั่วเฉิน

ชื่อของสองคนนี้ค่อนข้างน่าสนใจ คนหนึ่งแซ่จั่ว คนหนึ่งแซ่เฉิน และค่อนข้างมีกลิ่นอายของพวกฝ่ายซ้ายและพวกฝ่ายขวาอยู่ด้วย.....

"นี่ไม่ใช่คุณฉีจากแผ่นดินใหญ่หรอกเหรอ? ทำไม วันนี้ถึงนัดคุณต้วนทานข้าวล่ะ เตรียมที่จะพูดคุยเรื่องอะไรกันเหรอ?" ซือถู่หนานเอ่ยถามอย่างเหยียดหยาม

"แกนี่โชคดีจริงๆ ถ้าครั้งก่อนสมาชิกสภาจางไม่ออกปากพูด เกรงว่าแกคงจะตายอยู่ที่อาคารจิ่วเทียนไปแล้ว"

"คนอย่างหลิวปิงเว่ยคนนี้ ประจบประแจงไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร?"

ฉีเติ่งเสียนเอ่ยถามอย่างนิ่งๆ : "ซือถู่หนาน ที่คุณมายั่วยุฉันแบบนี้ เพราะไม่อยากเปิดคาสิโนที่จิงเต่าแล้วใช่ไหม?"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของซือถู่หนานก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที นี่คือหนึ่งในความกังวลของเขาจริงๆ

เปิดคาสิโนที่จิงเต่า ใน 1 ปี มันสามารถสร้างรายได้หลายร้อยล้านหรือหลายพันล้านเลย ถ้าให้ฉีเติ่งเสียนมาทำให้แผนการล้มเหลวจริงๆ สำหรับเขาแล้ว มันเป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงเลย

ต้วนเทียนชงกล่าวอย่างสงบนิ่ง : "คนของแผ่นดินใหญ่ดูเหมือนว่าจะไม่รู้จักมารยาทเลยนะ พวกเราไปกันเถอะ! รอให้ถึงวันเกิดของคุณปู่พรรคไผ่เขียวก่อน แล้วค่อยส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้หัวหน้าหลิวอีกทีหนึ่ง"

ฉับพลันซือถู่หนานก็หัวเราะเสียงดัง และกล่าวว่า : "ถูกต้อง! ฉันกำลังทานข้าวกับรองหัวหน้าอวี๋อยู่ ได้ยินว่าคุณอยู่ที่นี่ จึงมาดูสักหน่อย"

"รองหัวหน้าอวี๋ ตอนนี้ได้รับการสนับสนุนจากคุณจูเจิ้งเต๋อแล้ว คุณจูเจิ้งเต๋อ เป็นญาติของตระกูลซุน!"

"ฉันว่านะ หัวหน้าหลิว.คงดำรงตำแหน่งได้อีกไม่นานแล้วล่ะ"

"คุณฉีจากแผ่นดินใหญ่ คุณหาคนประจบประแจงใหม่เถอะ ไม่เช่นนั้นแล้ว คงได้เป็นศพอยู่ข้างถนนไม่ช้าก็เร็ว!"

ในขณะที่กำลังพูด ซือถู่หนานก็ร้องออกมาอย่างประหลาดใจ : "รองหัวหน้าอวี๋มาแล้ว!"

รองหัวหน้าอวี๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม : "คุณซือถู่ ทำไมที่นี่ถึงดูคึกคักขนาดนี้ล่ะ? แม้แต่เหล้าคุณก็ไม่สนใจที่จะดื่ม.....โอ้ ที่แท้ก็เป็นคุณต้วนนี่เอง! ไม่ได้เจอกันนานเลย!"

ต้วนเทียนชงกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ไม่ได้เจอกันนานอะไรกัน ไม่นานมานี้ก็เพิ่งเจอกันที่คลับไม่ใช่เหรอ? เรายังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน กระทั่งยังกำหนดยุทธศาสตร์ในอนาคตอีกด้วยไม่ใช่เหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนหันไปพูดกับหลิวปิงเว่ยว่า : "ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่า วันนี้ต้วนเทียนชงมาทานข้าวมื้อนี้กับคุณอย่างเปล่าประโยชน์ และไม่ได้คิดที่จะพูดคุยอะไรกับเราด้วย"

ต้วนเทียนชงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา และกล่าวว่า : "ในที่สุดแกก็เข้าใจซะที! ถ้าแกเอาเงิน 30 ล้านดอลลาร์นั้นออกมา เช่นนั้นก็คงน่าสนุกดี"

"ถูกต้อง ฉันก็แค่มาแกล้งเล่นสนุกๆ กับพวกคุณเท่านั้น!"

"หัวหน้าพรรคไผ่เขียวผู้สูงส่ง ถูกจูงจมูกเล่น คิดๆ แล้วก็รู้สึกสนุกอย่างมาก"

หลิวปิงเว่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่ดื่มเหล้าอย่างเงียบๆ ในแววตาค่อยๆ เผยให้เห็นเจตนาฆ่าทีละน้อยๆ

เขาเป็นคนสง่างามและสงบนิ่งมาตลอด และยากมากที่จะมีความคิดอยากฆ่าคน

รองหัวหน้าอวี๋ยิ้ม และกล่าวว่า : "ทำไม หัวหน้าหลิวอยากให้พวกคุณช่วยกล่าวต่อหน้าคุณปู่อย่างนั้นเหรอ?"

ต้วนเทียนชงยิ้มอย่างสดใส มีท่าทีเย้ยหยัน และกล่าวว่า : "เปล่าหรอก หัวหน้าหลิวยังคงทราบถึงฐานะของตนเองดี เพียงแต่ว่า พวกเขายังโง่เขลากว่าที่คิดเอาไว้จริงๆ! คาดไม่ถึงว่าพวกเขาอยากให้ฉันพูดโน้มน้าวพี่ใหญ่ ว่าอย่าไปเข้าร่วมการประชุมศิลปะการต่อสู้ห้าชาติเลย ฮ่าๆๆ ....."

"ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ!"

ซือถู่หนานกับรองหัวหน้าอวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง พวกเขาหยอกล้อ เหยียดหยาม รู้สึกยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น

หลอวปิงเว่ยกำหมัดแน่น พร้อมกับคิดที่จะตายไปด้วยกันกับคนเหล่านี้!

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับยื่นมือไปตบๆ ไหล่ของเขา และกล่าวว่า : "ทำไมต้องเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือด้วยล่ะ? ก็แค่พวกเปล่าประโยชน์ก็เท่านั้น ทันไม่คุ้นค่าเลย ในเมื่อมีฉันสนับสนุนคุณอยู่ จะไม่มีใครมาสั่นสะเทือนตำแหน่งของคุณได้ทั้งนั้น"