บทที่ 1534 มาเยือนแล้วต้องจ่ายเงิน

แต่ว่าหลงถูก็ไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น เพราะไม่มีใครเป็นพระอัครสังฆราชที่ร่ำรวย ที่จะมีเงินในบัตรธนาคารได้เยอะขนาดนั้น

แต่มันก็ไร้ซึ่งหนทาง เงินที่พระอัครสังฆราชต้องการนั้นมันมากเกินไป อีกทั้งยังต้องรับมือเบื้องหลังจากพระสันตะปาปา ไม่สามารถเดาอะไรได้มากงั้นเหรอ?

ฉัชีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างเย็นชา “ไม่เงินงั้นเหรอ? งั้นก็กลับไปเอาที่บ้านนายสิ! ถ้าไม่ได้เงิน ฉันจะอัดนายต่อหน้าครอบครัวของนาย”

หลงถูหมดคำจะพูด ใบหน้าอาบเต็มไปด้วยเลือด ร่างกายอ่อนแรง ไม่มีแรงที่จะโต้เถียงกับเติ่งเสียนแล้ว! ทว่าก็กลับแอบคิดในใจ ถ้าฉีเติ่งเสียนกล้าจับเขา และไปที่ตระกูลหลงเพื่อเอาเงินจริง ๆ อย่างไรซะตัวเองก็ต้องฆ่าเขาให้ได้

“รบกวนคุณหลิวให้ใครสักคนมาที่อาคารจิ่วเทียน เพื่อคุ้มกันเพื่อนของผม พอดีผมยังมีเรื่องที่ต้องสะสางนิดหน่อย” ฉีเติ่งเสียนต่อสายตรงไปยังหลิวปิงเว่ยทันที ทำการจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อย

หลิวปิงเว่ยตอบตกลงอย่างเต็มใจ จากนั้นก็รีบส่งคนมารับเพื่อนของฉีเติ่งเสียนที่อาคารจิ่วเทียนทันที

ฉีเติ่งเสียนหันไปหาเจียงชิงเย่ว์แล้วพูดส่า “เกาเหม่ย เธอกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะไป พี่ต้องจัดการเรื่องที่เหลือนี้ให้ได้ก่อน แล้วจะมาดูแลเธอ”

เจียงชิงเย่ว์พยักหน้าตอบ “อื้ม ตกลงค่ะ พี่ก็ต้องระมัดระวังความปลอดภัยด้วยนะ”

‘ระวังความปลอดภัยงั้นเหรอ? ถ้าเขากล้าพาตนไปเอาเงินที่ตระกูลหลงจริง ตัวเองจะสับเขาให้เป็นหมื่นท่อนเลยคอยดู!”หลงถูคิดในใจอย่างชั่วร้าย

แต่ว่าคำพูดหยาบคายแบบนี้ เขากลับเปิดปากพูดออกไปไม่ได้ ถ้าพูดคำพูดนี้ออกไป เกรงว่าเขาจะได้โดนต่อยปากเป็นแน่

ฉีเติ่งเสียนนั้นโหดเหี้ยม การชกดังกล่าวโหดร้ายมากจนทำให้ผู้คนต้องทนทุกข์ทรมาน

ฉีดติ่งเสียนอุ้มหลงถูเดินออกไปที่ประตู เตรียมจะพาเขาไปเอาเงินที่ตระกูลหลง! เงินจำนวนนี้ ถ้าตระกูลหลงไม่ให้ ก็อย่ามาโทษเขาก็แล้วกัน

“หลายปีที่ผ่านมา ยังไม่มีใครในผึ่งไหลกล้าที่จะหยิ่งผยองกับตระกูลหลงของฉันขนาดนี้” ดวงตาของหลงถูมืดลง และเขาก็เช็ดเลือดออกจากใบหน้า แกทุบตีฉันแบบนี้ และยังต้องการค่าชดเชยเงินห้าร้อยล้านดอลจากฉันอีกอย่างนั้นเหรอ?”

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ จู่ๆ ร่างกายของเขาก็รู้สึกเบาและพบว่าฉีเติ่งเสียนโยนเขาไปในท้ายรถ

หลงถูพูดอย่างโมโห “นี่แกหมายถวามว่าอะไร?!”

“นายไม่เหมาที่จะมานั่งรถฉัน!” ฉีเติ่งเสียนแค่นยิ้มหัวเราะอย่างเย็นชา เขาถูกเตะแรงมากจนซุกตัวอยู่ในท้ายรถแล้วปิดประตูดังปัง

หลงถูโกรธจนจะทุบอกแตกตาย ทั้งชีวิตนี้ของตนจะถูกคนแบบนี้รังแกและอับอายได้ถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ? เขาถูกขังอยู่ในท้ายรถด้วยซ้ำ! นี่มันน่าขายหน้ามาก!

ผู้ลักพาตัวมักใช้วิธีประเภทนี้เมื่อลักพาตัวตัวประกัน

แต่ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนประเภทชั้นต่ำแบบนั้น เมื่อเขาลักพาตัวจี้ข่าย เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย เพียงแค่บอกให้ครอบครัวจี้เชื่อฟังก็เท่านั้น

หากนี่คือผู้ลักพาตัวธรรมดา เขาคงจะพาหลงถูไปยังสถานที่ห่างไกลเพื่อรอค่าไถ่ แต่ฉีเติ่งเสียนนั้นแตกต่างออกไป เขาพาหลงถูกลับบ้านและขอเงินจากตระกูลหลงแบบตัวต่อตัว!

หลงถูถูกโยนลงไปในท้ายรถ อดไม่ได้ที่จะแอบสาปแช่งไอ้สารเลวที่ชื่อฉีนี้สำหรับการขับรถที่ไม่ได้เรื่องของเขา การขับรถอย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้มันทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร่ ประตูหลังรถก็ถูกคนเปิดออก หลงถูลืมตาขึ้นแล้วเห็นว่าได้ถึงคฤหาสน์ตระกูลหลงแล้ว

“นี่ไอบ้า นี่แกกล้าพาฉันมาเอาเงินที่ตระกูลหลงเลยอย่างงั้นเหรอ!” หลงถูกัดฟัน และหัวใจของเขามีเลือดออก

“หึหึ ไอขยะ” ฉีเติ่งเสียนมองดูเขาอย่างดูถูก และเอื้อมมือไปคว้าเขาออกจากท้ายรถ